«Το εύκολο, καθημερινό κόσμημα έχει εκτιναχθεί»

Το Μουσείο της Πόλεως των Αθηνών είναι ένα σπίτι-μουσείο που χτίστηκε το 1833 ως κατοικία του χιώτη εμπόρου Σταματίου Δεκόζη-Βούρου και αργότερα ενώθηκε με το διπλανό του σπίτι, του Αφθονίδη. Τι έμεινε από αυτό; Ενας μυστικός κήπος που εξελίχθηκε σε καφέ, ενώ στο διατηρητέο εσωτερικό του ιστορικού κτιρίου μπορείς να αναπαραγάγεις τα κλισέ για το παρελθόν ή να ανασηκώσεις τα μανίκια μιας σύγχρονης μπλούζας και να επεξεργαστείς τις δημιουργικές σου ιδέες.

Με αυτόν τον τρόπο εκτυλίχθηκε η συζήτησή μας με τον Γιάννη Σεργάκη, σχεδιαστή φίνων κοσμημάτων. Με μια ματιά στο παρελθόν για σιγουριά, μια αγκαλιά για το μπλε και το φως των Κυκλάδων και μια διάθεση να αδράξει τη μέρα των σύγχρονων καιρών. Ειδικά αυτήν που ξημερώνει στο Παρίσι. Γιατί σε αυτή την πόλη ο απόγονος της οικογένειας εμπόρων πολύτιμων λίθων επιβεβαίωσε την αυτονομία του και την επιχειρηματική του τόλμη. Βήμα βήμα, ή μάλλον αλυσίδα την αλυσίδα και τεχνική δεσίματος των μικροσκοπικών διαμαντιών ο Γιάννης Σεργάκης έκανε σύνοψη στις επιλογές του και αποφάσισε ότι το κόσμημα πρέπει να είναι εύκολο, πολύτιμο και φορέσιμο. Για να μη βγαίνει ποτέ και να γίνεται ένα με το δέρμα.

Είναι καιρός να σκεφτόμαστε τη ματαιοδοξία μας τώρα που κλεινόμαστε και καλύπτουμε με μάσκα το πρόσωπό μας;

«Το κόσμημα έχει κάνει το απόλυτο “μπουμ”. Ειδικά το εύκολο καθημερινό κόσμημα. Εχουν καταρρεύσει τα μεγάλα κοσμήματα γιατί δεν έχεις πού να πας, όπως και το ρούχο, εκτός από τα αθλητικά και το άνετο που το φοράς στο σπίτι. Η τιμή του χρυσού εκτινάχθηκε, υποσυνείδητα ο κόσμος δεν έχει διάθεση να δώσει χρήματα για μπλούζα, φούστα, παπούτσι αλλά σε κάτι που το έχει πάνω του όλη μέρα, το βλέπει και έχει και κάποια αξία. Εκτός βέβαια αν είναι Hermès που είναι πιο ακριβό και από τον χρυσό. Θεωρείται σαν χρυσός, ασήμι, διαμάντι… Είναι commodities αυτά τα γνωστά, εμπορεύσιμα κομμάτια. Παρακολουθώ στο Instagram καθημερινά τον λογαριασμό της ράπερ Cardi Β (@iamcardib). Το απόλυτο γέλιο ο τρόπος που τα συνδυάζει».

Αυτό που εννοεί είναι ότι η 27χρονη ράπερ, η οποία τον περασμένο Αύγουστο έκανε βίντεο-συνέντευξη στον Τζο Μπάιντεν για λογαριασμό του γυναικείου περιοδικού «Elle», έχει μεγάλη επιδραστικότητα στους χρήστες των social media και πως ό,τι φοράει ή ό,τι σχολιάζει προκαλεί συζήτηση στους νεαρούς και στις νεαρές που την ακολουθούν κατά εκατομμύρια.

Χρησιμοποιείς την αισθητική των celebrities με τον δικό σου τρόπο;

«Κάναμε μια επένδυση στη Γαλλία αμέσως μετά το πρώτο lockdown τον περασμένο Ιούνιο. Ο εμπορικός λόγος μας ήταν να στοχεύσουμε σε συγκεκριμένες αγορές. Από την αρχή ήξερα ότι εκτός από την Ελλάδα μού αρέσει και η Γαλλία, οπότε ήθελα να ρίξω εκεί την προσωπική μου ενέργεια, τις οικονομικές δυνάμεις μας, παράλληλα με την οργάνωση της παρουσίας του brand στη συγκεκριμένη αγορά του εξωτερικού. Οπως έλεγαν και οι παλιοί, για να πάει καλά μια δουλειά πρέπει να είσαι από πάνω. Αυτό και κάνω μοιράζοντας την παρουσία μου δεκαπέντε μέρες εκεί, δεκαπέντε μέρες στην Αθήνα. Στον κορωνοϊό βέβαια δεν διευκολύνει αυτή η συνθήκη. Το Παρίσι είναι συννεφιά, βροχή, πολύς κόσμος, στενοί χώροι. Οσοι έχουν λεφτά φεύγουν τα Σαββατοκύριακα και δεν πηγαίνουν πια σε εστιατόρια, ή στα ιδιωτικά πάρτι. Βέβαια, τώρα κάνουμε άλλη οργάνωση και δεν αφορά μόνο την ιντερνετική παρουσία μας.

Ενα γραφείο στο Παρίσι το οποίο εξειδικεύεται στη μόδα ανέλαβε το χτίσιμο του brand Yannis Sergakis. Μας κάνει το καινούργιο λογότυπο, την καινούργια μας εικόνα στο Instagram, έχει την καλλιτεχνική διεύθυνση για τις φωτογραφίες των κοσμημάτων. Θα έλεγα ότι με τις αλλαγές που έκανε αποκτήσαμε την εικόνα που εκφράζει το ύφος του brand, το οποίο ανέδειξε τα δικά του χαρακτηριστικά. Ωστόσο ποτέ δεν είχα τη μανία να μετατρέψω τη δουλειά μου σε ένα γαλλικό brand και να κάνω μία κάρτα επαγγελματική που θα γράφει Paris. Εμείς είμαστε ένα brand από την Αθήνα που βρισκόμαστε στη Γαλλία και δεν θα το αλλάξουμε ποτέ. Αυτό είναι και το ξεχωριστό μας σημείο. Αν πας να κοντραριστείς με τους Γάλλους, το έχεις χάσει στον τόπο τους. Δεν με ενδιαφέρει ο ανταγωνισμός αυτός και ούτε θέλω να το επιχειρήσω. Το Athens, Greece αρκεί».

Σε αυτή την ξεχωριστή εικόνα πώς εννοείται η πολυτέλεια ανάμεσα σε στοιχεία με μπλε χρώμα;

«Το μπλε το είχαμε και από πριν. Αυτό που μας χαρακτηρίζει συγκεκριμένα είναι το “Chic et pieds nus”, δηλαδή σικ και ξυπολησιά. Αυτό δείχνουμε, και μάλιστα μέσα από εικόνες παρατεταμένου καλοκαιριού. Η Ελλάδα είναι μια γλυκιά χώρα. Το brand αυτό ακριβώς πηγαίνει και πουλάει στη Γαλλία, το δικό μας κλισέ: ήλιος, ζέστη, πολιτισμός και καλή ζωή. Επιπλέον αυτό που μου έμαθαν οι Γάλλοι είναι ότι δεν είναι απαραίτητη η διαρκής ανανέωση και ο εμπλουτισμός των σχεδίων, γιατί η αγορά τους είναι μεγάλη και στις καλές μέρες αυξάνεται με την παρουσία των τουριστών. Στη μικρή ελληνική αγορά, επειδή οι πελάτες μας είναι συγκεκριμένοι, αναγκαζόμαστε σε πολύ γρήγορο διάστημα να βγάζουμε καινούργιο δημιουργικό περιεχόμενο. Εμείς έχουμε και τη νοοτροπία της μαξιμαλιστικής προσθήκης στο περιεχόμενο μιας βιτρίνας, ενώ σύμφωνα με τις γαλλικές συνήθειες ένα brand χτίζει το όνομά του με λίγα και συγκεκριμένα κομμάτια που αντέχουν στο πέρασμα των σεζόν. Ειδικά μάλιστα όταν μιλάμε για πολυτέλεια και για κοσμήματα, πρέπει να υπάρχει αυτή η ηρεμία στην ανάδειξη του χαρακτήρα. Δεν πρέπει να μπερδεύεις το κοινό με πολλά σχέδια, γιατί χάνεται. Αυτή η παραδοχή λοιπόν με ξεκούρασε. Ποτέ δεν ήθελα να σχεδιάζω πάρα πολλά, ώστε όταν αγοράζουν ένα κόσμημα να το φοράνε συνέχεια και κάθε μέρα. Ηθελα να κάνω κοσμήματα που άνετα τα φοράς πάνω σου, ζεις μαζί τους, γίνονται ένα με εσένα. Αυτό το “Chic et pieds nus” κόσμημα έχει το καλό ότι το φοράς σε μια καλή περίπτωση και όταν είσαι ξυπόλητη στην παραλία και ρίχνεις τους χορούς σου και κάνεις τα γλέντια σου. Είναι ένας τρόπος ζωής τελικά».

Είναι τόσο λεπτά και ευαίσθητα που έχεις λίγο τον φόβο ότι με τον χορό και το κέφι θα «τραυματιστούν».

«Αυτό το θέλουμε, γιατί αν το χάσεις έρχεσαι να αγοράσεις κι άλλο! Βέβαια, έχει έρθει η εποχή επιστροφής στο παλιό κόσμημα. Αυτά τα κοσμήματα που ήρθαν σε εμάς από μητέρες, γιαγιάδες, τις όποιες γυναίκες μέσα στην οικογένειά μας, τα φοράμε όπως είναι, δεν τα αλλάζουμε για να τα κάνουμε μοντέρνα. Το υπογραμμίζει και η εποχή μας. Δεν ζούμε το “φλας”, τη λάμψη των διαμαντιών, ζούμε την κατάσταση της τεχνοτροπίας. Το βλέπουμε με την επιστροφή στις καδένες, γιατί έχουν δύσκολη τεχνική στην κατασκευή τους, στα δαχτυλίδια με τα σκαλιστά τριανταφυλλάκια και τις μικρές τιρκουάζ πέτρες, και το βάζουμε και δεν μας νοιάζει αν έχει χαθεί η μία πέτρα. Ενα τέτοιο κόσμημα λειτουργεί ως μηχανισμός προσωπικών αναμνήσεων που είναι πολύ ισχυρό συστατικό στην αξία ενός πολύτιμου αντικειμένου. Εχουμε φύγει από τις δεκαετίες του ’80 και του ’90 ή και τη φούσκα του 2000. Αυτό το διάστημα ήταν μια εποχή που δεν είχαμε κρίση, γαλουχηθήκαμε μέσα σε αυτήν και νομίσαμε ότι αυτή ήταν η πραγματικότητα. Μια πραγματικότητα που τη χαρακτήριζαν τα chandeliers (σ.σ.: κοσμήματα σε σχήμα πολυέλαιου), τα αστραφτερά μεγάλα διαμάντια. Ομως αυτή η εποχή ήταν η αληθινή παρένθεση, γιατί όλα ήταν μια φούσκα. Δεν έβλεπες τεχνοτροπία, πέτρα έβλεπες. Τώρα πας σε πιο μικρά, πιο διακριτικά, αλλά που μετρά η τέχνη του καθενός. Αυτό είναι το πιο σημαντικό που έρχεται».

Πώς φτιάχνεις την υπογραφή σου και το μάτι τη διαβάζει σε ένα κόσμημα;

«Στη συλλογή Charniere – που στα γαλλικά μεταφράζεται μεντεσές – έχω την τεχνοτροπία στο κάρφωμα του κοσμήματος. Το οποίο το κόβεις, τοποθετείς μέσα του την πέτρα και λειτουργεί σαν κύτταρο. Είναι απεριόριστα τα σχήματα που μπορείς να κάνεις, γι’ αυτό και στο παρελθόν ξεφύγαμε με τις δυνατότητες που μας έδινε αυτός ο κυτταρικός σχηματισμός. Ομως τώρα το ηρεμήσαμε. Για να μας εντοπίζει και να μας αναγνωρίζει το κοινό. Συνδυάζουμε μια κλασική τεχνοτροπία της κοσμηματοποιίας με μια λοξή ματιά. Το μαύρο που έχει μπει πάνω, τα σχέδια που είναι παράδοξα, συνδέθηκαν σε αυτή την οπτική υπογραφή».