Περί κριτικής

Ο λόγος του Πρωθυπουργού ήταν μεστός, πράος, γεμάτος αυτοπεποίθηση και επιχειρήματα. Αν και είναι σίγουρο ότι προχωρούσε σε μια απόφαση που δεν ήθελε, την υποστήριξε με σθένος. Ηταν σίγουρος ότι έκανε το σωστό. Εβγαζε, η αλήθεια είναι, όμως και μια μοναξιά. Σαν η διακυβέρνηση να είναι πλέον υπόθεση του Μεγάρου Μαξίμου, άντε με ορισμένους υπουργούς κυρίως του οικονομικού επιτελείου από κοντά. Οι υπόλοιποι; Το πιθανότερο είναι ότι μέχρι την Πέμπτη το πρωί δεν ήξεραν τίποτα. Ισως και να άκουσαν για πρώτη φορά τον νέο κυβερνητικό σχεδιασμό από την τηλεόραση παρακολουθώντας τη συνέντευξη Τύπου. Αμέτοχοι και αδρανείς.

Τη Δευτέρα το πρωί βέβαια ο σχεδιασμός θα δοκιμαστεί στην πράξη. Θα πρέπει να αστυνομευτούν αυτή τη φορά αυστηρά τα μέτρα. Οχι απλά με δύο περιπολικά με ανοιχτούς τους φάρους στους δρόμους. Αλλά αποτελεσματικά με παρέμβαση εκεί που θα δημιουργηθεί «αντίσταση», όπως στις κρυφές αποθήκες όπου μετατρέπονται ήδη σε αυτοσχέδια ιδιωτικά κλάμπ. Για να το ξέρουν πολλοί, η Αστυνομία θα έχει βρει ήδη και πού βρίσκονται.

Για τους μαθητές του γυμνασίου και του λυκείου θα πρέπει να είναι έτοιμη η δυνατότητα τηλεκπαίδευσης. Αυτό πλέον δεν αποτελεί ερώτημα. Τη Δευτέρα το πρωί οι καθηγητές πρέπει να είναι έτοιμοι ώστε να ξεκινήσουν τις παραδόσεις στους μαθητές τους. Ο χρόνος για την προετοιμασία υπήρχε.

Στα μέσα μεταφοράς δεν πρέπει να παρατηρηθεί καμία μείωση των δρομολογίων. Οι άνθρωποι που πρέπει να μετακινηθούν πρέπει να το κάνουν με ασφάλεια. Το διάστημα της καραντίνας πρέπει να προετοιμάζει και το πώς θα ενισχυθούν και άλλο τα δρομολόγια μετά τη λήξη της. Δεν υπάρχει άλλο περιθώριο καθυστερήσεων.

Το μεγαλύτερο πρόβλημα στην κυβερνητική λειτουργία, δυστυχώς, φαίνεται ότι εμφανίζεται στο υπουργείο Υγείας. Σαν να μην έχουν αντιληφθεί ότι τη δουλειά έπρεπε να την έχουν ήδη κάνει. Να έχουν προετοιμαστεί στο μεσοδιάστημα μεταξύ των δυο lockdown. Αργότερα δεν θα έχει κανένα νόημα. Οι χιλιάδες προσλήψεις τις οποίες περιμένει το σύστημα φαίνεται ότι καθυστερούν στο μεγαλύτερο μέρος τους. Δεν εμφανίζουν καμία πρωτότυπη σκέψη, όπως η επαναφορά στο σύστημα ιατρών που έχουν αποσυρθεί την τελευταία δεκαετία. Οι νέες ΜΕΘ αναζητούνται. Οι 50 που δώρισε η Βουλή δεν έχουν στελεχωθεί. Λιγότερες από 10 έχουν ριχτεί στη μάχη.

Ομως όλη αυτή την κριτική δεν δικαιούνται να την κάνουν όλοι. Αφορά αυτούς που εφάρμοζαν όχι μόνο τα σημερινά, αλλά και τα προηγούμενα μέτρα. Αυτούς που φορούσαν μάσκα ακόμα και όταν δεν ήταν υποχρεωτικό. Αυτούς που ήθελαν να πιουν ένα ποτό το καλοκαίρι με φίλους και δεν το έκαναν. Αυτούς που αρνήθηκαν την αγκαλιά σε έναν συνάνθρωπό τους. Αυτούς που ήθελαν αλλά δεν πήγαν στη συγκέντρωση έξω από τη δίκη της Χρυσής Αυγής.

Οι άλλοι, που νιώθουν ότι πνίγονται από τη μάσκα, που συμμετείχαν σε μαζικές συγκεντρώσεις γιατί έλεγαν ότι είναι δικαίωμά τους, που συνευρίσκονταν και ξεσάλωναν σε κρυφά πάρτι και σε πλατείες χωρίς να σκέφτονται κανέναν και αναρωτιούνται «τι κρύβεται πίσω από την πανδημία» και «ποιος πλουτίζει από αυτήν», ας κοιταχτούν πρώτα στον καθρέφτη, ας ζητήσουν συγγνώμη από τον εαυτό τους και τους συνανθρώπους τους και μετά συζητούμε. Γιατί αυτοί μαζί με ορισμένους αδύναμους υπουργούς μάς έκλεισαν ξανά μέσα…