Διάβρωση

Ολοι μπαίνουν στον πειρασμό να αναλύσουν τη μεγαλύτερη δημοκρατία του πλανήτη. Να βρουν τι πήγε τόσο στραβά ώστε ένας τηλεπιχειρηματίας που έψαχνε μαθητευόμενο στα πλατό των ριάλιτι όχι απλά κατόρθωσε να εκλεγεί στο ανώτατο αξίωμά της μια φορά, αλλά απειλεί να διαβρώσει τους πυλώνες της. Η πιο mainstream απάντηση στην απορία θέλει τους Δημοκρατικούς να ευθύνονται κατά βάθος για την επίδραση του Τραμπ στο αμερικανικό πολίτευμα. Οπως το 2016 έφταιγε η υποψηφιότητα της Χίλαρι Κλίντον, που παραήταν «συστημική» – παρότι κέρδισε τη λαϊκή ψήφο -, το 2020 υπεύθυνος είναι ο Τζο Μπάιντεν. Σύμφωνα, π.χ., με τη γερμανική «Süddeutsche Zeitung» δεν κατόρθωσε να επαναπατρίσει ψηφοφόρους για δύο λόγους. Πρώτον, γιατί «μετά από 26 χρόνια στη Γερουσία και οκτώ στον Λευκό Οίκο εκπροσωπεί πλέον μια ελίτ ισχύος, μόρφωσης και ευημερίας, την οποία ο Τραμπ αντιμάχεται με επιτυχία». Δεύτερον, «ηγείται ενός κόμματος το οποίο εκφράζει κατεξοχήν μια πολυφυλετική Αμερική χωρίς αποκλεισμούς, όχι όμως τη “λευκή Αμερική” της υπαίθρου». Πολλοί προσυπογράφουν τον δεύτερο λόγο.

Ευθύνη

Κάποιοι, μάλιστα, τον πάνε στην άκρη του διατεινόμενοι πως αν το Δημοκρατικό Κόμμα δεν ξεπεράσει τον «δικαιωματισμό» και την πολιτική ορθότητα και δεν επιλέξει έναν υποψήφιο από τον Νότο, θα αργήσει να ξαναδεί εξουσία. Ας δεχθούμε ως υπόθεση εργασίας ότι ο Μπάιντεν δεν πείθει, δεν είναι μια γοητευτική πολιτική προσωπικότητα, δεν είναι καν καλός ρήτορας αφού χάνει τα λόγια του. Αυτό σημαίνει πως οι Δημοκρατικοί θα πρέπει να γίνουν ένα άλλο κόμμα; Οσοι υποστηρίζουν κάτι τέτοιο ξεχνούν τη σημασία του αμερικανικού κοινωνικού φιλελευθερισμού τόσο για τις ΗΠΑ όσο και για τον υπόλοιπο δυτικό κόσμο. Αν η λευκή Αμερική της ενδοχώρας, που έχει κρεμασμένη στο σαλόνι της τη σημαία της Συνομοσπονδίας, δεν ακούει, δεν αλλοιώνεις τον πυρήνα της ιστορίας σου. Αλλάζεις ενδεχομένως αφηγητή. Βρίσκεις τη διάλεκτο που καταλαβαίνει. Ανακαλύπτεις τρόπους να φτάνεις στις πόρτες της κάθε μέρα. Δεν κοπιάρεις το μοντέλο που κατέστρεψε το κόμμα των Ρεπουμπλικανών. Κανένας παγιωμένος οργανισμός πολιτικής αντιπροσώπευσης που μιμήθηκε τον αντίπαλο δεν αποκόμισε ποτέ οφέλη. Οι ψηφοφόροι προτιμούν το ορίτζιναλ σε τέτοιες περιπτώσεις.