Το γκρέμισμα του μύθου

Δεν ήταν απλά μία ακόμα νίκη. Ηταν η κατάρρευση του μεγαλύτερου ποδοσφαιρικού μύθου που ακολουθεί σαν ρετσινιά τις ελληνικές ομάδες στην Ευρώπη.

Για δεκαετίες, ίσως από τα σπάργανα των Κυπέλλων Ευρώπης συνομολογείται στο εξωτερικό η κοινή αντίληψη πως το μεγάλο όπλο των ελληνικών ομάδων όταν αγωνίζονται σε διεθνείς διοργανώσεις είναι οι καυτές τους έδρες.

Cauldron, δηλαδή καζάνι, τις αποκαλεί ο διεθνής Τύπος που περιγράφει τις επισκέψεις των ξένων ομάδων στην Ελλάδα ως κατάβαση στην κόλαση. Είναι ένα στοιχείο που, αν και κρύβει κακή προδιάθεση για τις δυνατότητες των ομάδων μας, εμείς καταφέραμε να το μοσχοπουλήσουμε ως κάτι το θετικό.

«Θα τους λιώσει η κόλαση της Τούμπας» γράφτηκε από ημεδαπό πληκτρολόγιο πέρυσι πριν από το παιχνίδι με τον Αγιαξ. Τελικά η έδρα του ΠΑΟΚ δεν έπιασε την απαιτούμενη θερμοκρασία και τα μόνα που κάηκαν ήταν τα φτερά του Δικεφάλου. Το εντυπωσιακό είναι πως φέτος, στην άδεια Τούμπα ο ΠΑΟΚ νίκησε Μπεσίκτας και Μπενφίκα.

Η επικράτηση του Ολυμπιακού επί της Μαρσέιγ σε επίπεδο Τσάμπιονς Λιγκ ενώπιον των απελπιστικά άδειων εξεδρών του «Γεώργιος Καραϊσκάκης» πρέπει να λειτουργήσει ως θεμέλιο μιας νέας νοοτροπίας πάνω στην οποία θα χτίσουν οι ομάδες μας.

Οσο και να βράζουν τα γήπεδα, όσο κι αν φωνάζουν οι οπαδοί, όσο εντυπωσιακά κι αν είναι τα κορεό και τα συνθήματα, αν απουσιάζει η ποιότητα από τον αγωνιστικό χώρο οι νίκες θα παραμένουν άπιαστο όνειρο. Ο Ολυμπιακός απέδειξε πως η υψηλή θέση του στο ranking της UEFA, οι 20 συμμετοχές του στο Τσάμπιονς Λιγκ, το αήττητό του στα προκριματικά, οι μεγάλες επιτυχίες του απέναντι σε διάσημους αντιπάλους δεν σιγοψήθηκαν σε κανένα cauldron αλλά οφείλονται στη σκληρή δουλειά, στην ποιότητα των ποδοσφαιριστών και του προπονητικού σταφ, στην οργάνωση και κυρίως στο όραμα του ηγέτη του να σπάσει το κέλυφος της εσωστρέφειας που μας χαρακτηρίζει γενικότερα ως λαό.