Προσωπική ανευθυνότητα

Το ακούω από τις αρχές Αυγούστου, από τότε δηλαδή που τα κρούσματα του κορωνοϊού άρχισαν πάλι να τραβούν την ανηφόρα. Με σημαίες και με ταμπούρλα τους «κορωνοαγανακτισμένους». Ολους αυτούς που έχουν εθιστεί να ανακαλύπτουν αντιπολιτευτικά κίνητρα στις συσκευασίες μαργαρίνης. Τι έλεγαν τότε; «Οταν τον Απρίλιο είχαμε χαμηλά, σε σχέση με άλλες χώρες, κρούσματα, το καρπώθηκε ως επιτυχία η κυβέρνηση. Τώρα που αυξάνονται, μας λένε ότι φταίει ο κόσμος και η προσωπική ευθύνη».

Βέβαια, σύμφωνα με την κακοκρυμμένη πίσω από αυτή την άποψη ιδεολογία, στη θέση της λέξης «κόσμος» θα έπρεπε να είναι η λέξη «λαός». Αυτός ο άμωμος λαός που ποτέ δεν φταίει για κάτι και που έχει πάντα δίκιο. Αυτός που διαμορφώνει το περίφημο κοινό περί δικαίου αίσθημα. Αυτός που όταν φουσκώσει η οργή του γίνεται ποτάμι. Και, να προσθέσω εγώ, αυτός που η επαναστατικότητά του δεν του αφήνει το παραμικρό περιθώριο για αυτοκριτική. Στην προκειμένη περίπτωση όμως το άλλοθι της μίας πλευράς συμπίπτει με το επιχείρημα της άλλης. Τον Απρίλιο ήμασταν κλεισμένοι στα σπίτια μας με άνωθεν εντολή. Για να πάμε να πετάξουμε τα σκουπίδια στη γωνία έπρεπε να στείλουμε μήνυμα. Τι θα έπρεπε να πιστώσουμε δηλαδή ως επιτυχία του λαού; Οτι υπάκουσε στις εντολές; Ας μην υπήρχαν τα πρόστιμα των 150 ευρώ και βλέπαμε. Διότι, βλέπετε, υφέρπει κι αυτή η δυσανεξία του προοδευτισμού για ό,τι έχει σχέση με την ατομικότητα. Από ευθύνη έως επιχείρηση. Οταν λοιπόν η τήρηση των μέτρων και των αποστάσεων έγινε υπόθεση του «πατριωτισμού των Ελλήνων», με το ένα, με το δύο, με το τρία, με το πέντε, φτάσαμε στα 865.

Η πλατεία ήταν γεμάτη

Δεν ξέρω αν φταίει η συγκέντρωση στη λεωφόρο Αλεξάνδρας, τα κορωνοπάρτι, η πλατεία που ήταν γεμάτη, τα γλεντοκόπια στο ΑΠΘ. Εξάλλου όλα αυτά έχουν μια κοινή «ομπρέλα». Οτι κάτι το αυστηρά ατομικό στέκει πάνω από τον συλλογικό κίνδυνο, δηλαδή την πανδημία. Για τον έναν είναι ο αντιφά πόθος του, για τον άλλον μια επαναστατικότητα χωρίς αιτία, για τον έτσι το άτρωτο της ηλικίας ή της υγείας του και για τον αλλιώς ένα «αφού όλοι θα πεθάνουμε στο τέλος». Αυτά συμβαίνουν όταν η ατομική ευθύνη εφαρμόζεται ως συλλογική ανευθυνότητα.

Ας κρατήσουν οι χοροί

Την προηγούμενη φορά ήταν στα τέλη Μαρτίου, τις πρώτες μέρες του lockdown, τότε που, κλεισμένοι στα σπίτι μας, δεν μπορούσαμε να χαρούμε τα σκιρτήματα της άνοιξης, «ανθισμένες κερασιές κι απόγευμα ζεστό». Τότε είδαμε το σποτ της Πολιτικής Προστασίας με τα πλάνα από τους έρμους δρόμους της Αθήνας. Και πριν προλάβουμε να σκιαχτούμε με την εικόνα, ερχόταν παρηγορητική η φωνή του Σαββόπουλου που τραγουδούσε το «Περιβόλι»: «Κάτι αλήθεια συμβαίνει εδώ, κάτι μυστικό / κάτι πλούσιο και παράξενο σαν τοπίο του βυθού».

Από χθες, η φωνή, οι στίχοι και η μουσική του αναμοχλεύουν και πάλι την ψυχή και τη συνείδησή μας με αφορμή το βιντεοκλίπ για την «Ελλάδα 2021». Το να «Κρατήσουν οι χοροί» ενορχηστρώθηκε εκ νέου από τον Γιάννη Χριστοδουλόπουλο που, επίσης, σκηνοθέτησε το κλιπ, και τα μέλη εννέα χορωδιών (La Familia, Εστίας Νέας Σμύρνης, υπουργείου Εσωτερικών, Εθνικού Ωδείου, Παιδική Χορωδία Σπύρου Λάμπρου, Μusica, ΟΤΕ και Ωδείου Αθηνών) το τραγούδησαν μέσα στο Παναθηναϊκό Στάδιο κάνοντας ακόμη πιο δυνατή την αίσθηση ότι «πυκνώνει ο δεσμός μας». Και ένα από τα πολλά που χρωστάμε στον Σαββόπουλο είναι ότι με αυτό ειδικά το τραγούδι, όπως και με το «Τσάμικο», «καθάρισε» την εθνική συγκίνηση από τις «μπογιές» της χούντας.

ΥΓ.: Ο Σαββόπουλος δεν αποζημιώθηκε για τη χρήση του τραγουδιού, ενώ τα γυρίσματα του κλιπ έγιναν πριν ισχύσουν τα ειδικά μέτρα για την Αττική.