Κομμένα τα πάρτι

Ενα θορυβώδες, συμφιλιωτικό, εξαγνιστικό πάρτι: αυτή τη συνταγή μάθαμε να αναγνωρίζουμε ως κανονικότητα. Ολόκληρη η περίοδος μετά τη Μεταπολίτευση στήθηκε πάνω στην ιδέα πως ό,τι κι αν έχει συμβεί, όσο μικρά ή μεγάλα κι αν είναι τα εμπόδια που υπάρχουν στον δρόμο μας, τα πάντα λύνονται όταν ανταμώνουμε και το γιορτάζουμε με την ψυχή μας. Οσο μεγαλύτερη η γιορτή, τόσο μεγαλύτερη η αποδοτικότητα του μέτρου. Η αίσθηση δεν ήταν απολύτως αληθινή, γιατί δεν ήταν τα ίδια τα πάρτι που μας έσωζαν. Ακόμα και εκείνοι που επί δεκαετίες βρίσκονταν σε διαφορετικά στρατόπεδα, που τα υπερασπίστηκαν βάφοντας τα χέρια τους με αίμα, αντάλλασσαν πια χαμόγελα και χειραψίες. Η ανάγκη να βάλουμε τελεία, να πάμε παρακάτω – αυτή ήταν η πραγματική δύναμη των κακόμοιρων. Ετσι γιγαντώθηκαν τα πάρτι, έτσι έγιναν καθεστώς και αναπόσπαστο κομμάτι της ελληνικής ταυτότητας. Συμβόλιζαν την αέναη κίνηση, την εξωστρέφεια, την επόμενη μέρα: το χανγκόβερ από τους Ολυμπιακούς Αγώνες, από το Euro, από την εποχή που τίποτα δεν μπορούσε να πάει λάθος, άξιζε τον κόπο.

Ή μήπως όχι; Κάποια στιγμή, στην αρχή της οικονομικής κρίσης, τα πάρτι κόπηκαν. «It’s payback time». Ο επιβαρυμένος τους προϋπολογισμός, η υπέρμετρη χρήση τους, η εθιστική τους ουσία τα εξομοίωσε με τον εχθρό. Εγιναν «πάρτι διαφθοράς» και όλοι ξέρουν τι συμβαίνει συνήθως μ’ αυτά. Οσοι συμμετέχουν τα απαρνιούνται με την ίδια ευκολία. Ηταν δικά σου, ήταν δικά του, αλλά ποτέ δεν ήταν δικά μου – ο διοργανωτής, μόνος αυτός την πληρώνει στη στραβή. Για χρόνια, τα πάρτι δεν ήταν πια τα ίδια. Η φύση τους άλλαξε από οργισμένους όχλους, εξελίχθηκαν σε διονυσιακού τύπου ανθρωποφαγικά όργια και σιγά-σιγά, υποκύπτοντας στην τοξικότητά τους, ατόνησαν. Για χρόνια ακόμα και η υποψία πάρτι έφερνε καχύποπτες ματιές. Οποιος κι αν έκανε το πρώτο βήμα, θα φορτωνόταν στην πλάτη του όλες τις δεισιδαιμονίες και τις προλήψεις του περασμένου αιώνα.

Δεν μάθαμε πώς να ζούμε χωρίς το πάρτι της επόμενης μέρας. Καλυμμένη κάτω από την πίκρα των δύσκολων δέκα χρόνων που πέρασαν, η ανάγκη δεν σταμάτησε ποτέ. Τα πάρτι επέστρεψαν στην αρχική τους μορφή, έγιναν οι πρώτες δειλές επαφές – κανείς δεν είναι ακόμα έτοιμος να σφίξει τα χέρια. Πριν προλάβουν όμως να κάνουν τη δουλειά τους, οι συνάξεις απαγορεύτηκαν. Τα ‘φερε έτσι η ζωή, που αυτά ακριβώς τα πάρτι – τα συμφιλιωτικά, τα εξαγνιστικά, τα υπέροχα – μπορούν πια να σε σκοτώσουν. Το DNA αυτής της χώρας έγινε εστία υπερμετάδοσης. Βρήκε τον τρόπο να εκδικηθεί όσους του γύρισαν την πλάτη. Οσο περισσότερο απαγορεύονται οι εορτασμοί, τόσο μεγαλύτερη η επιθυμία να γίνουν. Φούντωσε τόσο που κρύβει τις εικόνες από τα μεταλλικά φέρετρα, καλύπτει τον φόβο του θανάτου. Είναι λες και κάποιος μας έκοψε την ανάρρωση στη μέση, μας σταμάτησε το φάρμακο για χάρη ενός εμβολίου που ακόμα ετοιμάζεται. Κομμένη η συνταγή, με συνταγή γιατρού.

Τα πάρτι, βέβαια, δεν εκδικούνται. Οσο εμείς ξεσαλώναμε ή παίζαμε μπουνιές, αυτά κατάλαβαν τι τρέχει. Ξέρουν πως το τέλος έχει κανόνες: η τελεία μπαίνει πάντα όταν δεν υπάρχει κάτι άλλο που πρέπει να ειπωθεί, το παρακάτω έρχεται στην ώρα του, όσο κι αν παρακαλάμε να εμφανιστεί νωρίτερα. Ηταν ουτοπικό να πιστεύει κανείς ότι θα ζει αιώνια υπό καθεστώς εορτασμού. Οπως ουτοπική είναι η προσπάθεια να ανάψει η γιορτή την ώρα που ρίχνει καρεκλοπόδαρα.

Περίμεναν τόσο καιρό τα πάρτι. Μπορούν να περιμένουν λίγο ακόμα την ενηλικίωσή μας.