Χρυσώνοντας το χάπι

«Βάλε κάτι παραπάνω».

– Δεν έχω άλλο. Και αυτό που σας έδωσα πολύ είναι.

«Μα είναι μικρός ο αριθμός».

– Αντί να λέτε «ευχαριστώ», διαμαρτύρεστε. Αγνώμονες.

Ενας φανταστικός διάλογος ανάμεσα στην επιτροπή λοιμωξιολόγων και του ελληνικού ποδοσφαίρου στο μπακαλίστικο αλισβερίσι για τον αριθμό των φιλάθλων που θα έχουν δικαίωμα να παρακολουθήσουν τα ευρωπαϊκά παιχνίδια του Ολυμπιακού και του ΠΑΟΚ και εν συνεχεία της Σούπερ Λίγκας.

Γιατί ποσοστό 10% της συνολικής χωρητικότητας και όχι 15% ή 20% ή ακόμα και 30%; Πώς προκύπτουν τα νούμερα; Και γιατί το πλαφόν των 3.500 φιλάθλων ανεξαρτήτως χωρητικότητας; Οποιος επικαλεστεί τα επιδημιολογικά μοντέλα, να του θυμίσω πως οι επιστήμονες σε όλες τους τις προβλέψεις θύμιζαν Γκριεζμάν μπροστά στην εστία της Χετάφε.

Η αρμόδια επιτροπή κατέληξε σε μια μεσοβέζικη λύση, αντιλαμβανόμενη πως τις επόμενες ημέρες θα δεχτεί τεράστιες πιέσεις από τις ομάδες που αγωνίζονται στην Ευρώπη, γιατί χώρες με μεγαλύτερο επιδημιολογικό φορτίο θα επιτρέψουν στον κόσμο να πάει στα γήπεδα.

Η ίση μεταχείριση των άνισων προκαλεί νέες ανισότητες. Η αναμενόμενη επίκληση του πλαφόν στον αριθμό θεατών στα θέατρα και στους κινηματογράφους για να το συγκρίνουν με αυτό των γηπέδων θα είναι τουλάχιστον άστοχη. Οι λόγοι, προφανείς. Τα γήπεδα είναι τεράστια σε σχέση με τα θέατρα και επομένως υπάρχει δυνατότητα περισσότεροι άνθρωποι να καθίσουν έχοντας αποστάσεις ασφαλείας μεταξύ τους. Και το σημαντικότερο, πρόκειται για ανοιχτούς χώρους.

Πιο επικίνδυνη από την παρουσία του κόσμου στα γήπεδα είναι η μετακίνησή του προς αυτά με τις συγκοινωνίες. Οι επιστήμονες θα έπρεπε να κάνουν ειδική μνεία οι φίλαθλοι να πηγαίνουν στα γήπεδα με δικά τους μέσα και να αποφεύγεται η σαρδελοποίησή τους για ευνόητους λόγους.

Ο τρόπος αντιμετώπισης του θέματος αποκαλύπτει μια ψυχρή διάθεση για να δοθεί η πρέπουσα λύση σε ένα πολυδιάστατο ζήτημα που γλείφει τις παρυφές της οικονομίας, της ανταγωνιστικότητας και της εκτόνωσης του κοινωνικού ελατηρίου.