Σαν να μην πέρασε μια μέρα

Κλειστοί δρόμοι μια φορά την εβδομάδα, καταστροφές δημόσιας και ιδιωτικής περιουσίας, «παρεμβάσεις» από αναρχικές ομάδες σε επιχειρήσεις και υπουργεία, συνθήματα έξω από σπίτια δημοσιογράφων. Ενα κλίμα μπαχαλοποίησης, το οποίο θα λάμβανε τέλος σύμφωνα με τις εξαγγελίες του αρμόδιου υπουργού, αλλά που συνεχίζει να ταλαιπωρεί τις ζωές των πολιτών και να εμποδίζει την εύρυθμη λειτουργία της πόλης. Τη στιγμή που η χώρα λαμβάνει διεθνείς επαίνους για τη διαχείριση της σφοδρότερης υγειονομικής κρίσης, άλλοι τομείς λειτουργούν στο ρελαντί. Μέσα στην τελευταία εβδομάδα η λίστα της μπαχαλοποίησης συμπληρωνόταν κάθε μέρα: Υβριστικά και απειλητικά μηνύματα στο σπίτι του δημοσιογράφου Αρη Πορτοσάλτε επειδή κάποιοι διαφωνούν με τις απόψεις του, επίθεση από γνωστή αναρχική ομάδα στο υπουργείο Παιδείας επειδή κάποιοι διαφωνούν με την πολιτική του στο θέμα των καταλήψεων, επίθεση από την ίδια ομάδα στο ιατρείο της λοιμωξιολόγου Ελένης Γιαμαρέλου επειδή κάποιοι διαφωνούν με τις απόψεις της στο θέμα του κορωνοϊού, ήταν περιστατικά που συνέβησαν μόνο τις τελευταίες ημέρες κατά τις οποίες η επικαιρότητα συμπληρώνονταν από ειδήσεις όπως «παρέλυσε πάλι το κέντρο της Αθήνας», «κλειστοί οι δρόμοι της πρωτεύουσας» και «συνεχίζονται καταλήψεις σε σχολεία». Ενα κακοπαιγμένο έργο που συνεχίζεται σαν να μην πέρασε μία μέρα, μετά από την ψήφιση νόμου πως οι δρόμοι θα κλείνουν μόνο κάτω από προϋποθέσεις, εξαγγελίες πως «θα πάψουν οι πολλοί να ταλαιπωρούνται από λίγους» και πως «θα μπει τέλος στο μπάχαλο και την ανομία».

Κάτι που εν πολλοίς αποδεικνύει ότι η χώρα δεν χρειάζεται πιο αυστηρούς νόμους, αλλά νόμους που να εφαρμόζονται από ανθρώπους που είναι διατεθειμένοι να κάνουν τη δουλειά και να επιδείξουν πολιτική τόλμη και πυγμή. Πολλώ δε μάλλον όταν στην πραγματικότητα δεν χρειάζεται καν πολιτική τόλμη. Μόνο αντίληψη του στοιχειώδους. Οταν «χαϊδεύεις» τις καταλήψεις, αφαιρείς το δικαίωμα του μαθητή, που δεν έχει τη δυνατότητα να πάει σε ιδιωτικό σχολείο, να κάνει μάθημα. Οταν επιτρέπεις να κλείνουν με το παραμικρό δρόμοι, αφαιρείς το δικαίωμα του εργαζόμενου να πάει στη δουλειά του. Κάποια στιγμή πρέπει να γίνει μία συζήτηση για το ποιοι προστατεύονται από την ανοχή στην ανομία. Οταν το ερώτημα απαντηθεί, δεν θα χρειάζεται καν πολιτική τόλμη για να ενεργοποιηθούν οι δημοκρατικές άμυνες απέναντι στο μπάχαλο και τον εκβιασμό.