Δελφίνοι

Μόνο στην Κεντροαριστερά θα μπορούσε να συμβεί. Οι εσωκομματικές κάλπες για νέο αρχηγό θα στηθούν τον Νοέμβριο του 2021, αλλά η διαδοχολογία έχει ξεκινήσει πριν καν μπει ο Νοέμβριος του 2020. Ηδη φιγουράρουν τα ονόματα των δυνητικών ενδιαφερομένων για την προεδρική καρέκλα – ενώ η αρχηγός έχει ξεκαθαρίσει πως θα επιδιώξει την ανανέωση της θητείας της. Η λίστα, παρότι το ποσοστό του κόμματος είναι μονοψήφιο, βγαίνει μεγάλη. Περιλαμβάνει πιθανούς υποψήφιους για όλα τα κεντροαριστερά γούστα. Από τον συνήθη τα τελευταία χρόνια μνηστήρα Νίκο Ανδρουλάκη μέχρι τη συνάδελφό του στο Ευρωκοινοβούλιο Εύα Καϊλή. Κι από τη Νάντια Γιαννακοπούλου μέχρι τον Μιχάλη Κατρίνη. Ή από τον Παύλο Γερουλάνο, ο οποίος δεν έχει κρύψει ποτέ ότι ο πράσινος ήλιος είναι το πολιτικό φετίχ του, ως τον Ανδρέα Λοβέρδο, που έχει γράψει στο ενεργητικό του δύο όχι και τόσο επιτυχημένες ιδρύσεις κόμματος. Η σχετική κουβέντα πέριξ της Χαριλάου Τρικούπη είναι πια τόσο έντονη ώστε ορισμένοι βγαίνουν δημοσίως να διαχωρίσουν μερικώς τη θέση τους από τις φήμες.

Μέγεθος
Οπως η ευρωβουλευτής που δήλωσε χθες ότι του χρόνου δεν θα διεκδικήσει την ηγεσία. Ομως αργότερα, σε δύο ή τρία χρόνια, δεν αποκλείει να θέσει εαυτήν στη διάθεση των συνθηκών – τι κι αν σύμφωνα με το καταστατικό οι μεθεπόμενες κιναλίτικες εκλογές θα διεξαχθούν το 2025; Πέρα πάντως από τους ψιθύρους που ακούγονται σχετικά με το πόσο στέρεες είναι οι ηγετικές φιλοδοξίες διαφόρων στελεχών, ο κατάλογος που κυκλοφορεί μέχρι τώρα στα μίντια επιβεβαιώνει με τον πιο παραστατικό τρόπο ένα παγιωμένο δημοσκοπικό συμπέρασμα: Το άλλοτε κραταιό Κίνημα είναι πλέον ένα μικρομεσαίο κόμμα. Ενα κόμμα που δεν χρειάζεται να είναι κανείς βαρόνος προκειμένου εκφράσει την επιθυμία να το διοικήσει. Το μέγεθος του κόμματος, άρα, δικαιολογεί και τα πολιτικά μεγέθη των επίδοξων αρχηγών του. Δεν είναι ο μοναδικός φαύλος κύκλος. Οι πιο κυνικοί από τους παροικούντες τον χώρο θυμίζουν ότι κάτι αντίστοιχο συνέβη και σε εκείνες τις «κομβικές» εσωκομματικές τον Ιούνιο του 2015 – υπονοούν δηλαδή πως με τέτοιους δελφίνους υπάρχει ο κίνδυνος να επαναληφθεί η εκλογική ιστορία της τελευταίας πενταετίας.