Αδύναμοι κρίκοι

Υπάρχει μια παράδοση στην Ελλάδα. Το πολιτικό σύστημα να συγκινείται, να θέλγεται και εντέλει να στέκεται στο πλάι των μη βιώσιμων επιχειρήσεων της χώρας. Σαν να ξεχνούν ότι παράλληλα με τις επιχειρήσεις που μεγαλουργούν και πετυχαίνουν, υπάρχουν πολλές άλλες που πτωχεύουν και κλείνουν. Ετσι λειτουργεί η αγορά. Υπάρχει ένα ευδιάκριτο όριο μεταξύ αυτών που ακμάζουν και αυτών που αποτυγχάνουν και χρεωκοπούν. Καθήκον ενός κράτους, δεν είναι να τους σώζει όλους. Αλλά είναι να εξασφαλίζει ίσους κανόνες ανταγωνισμού. Καθαρό παιχνίδι. Πρέπει επίσης, να εξασφαλίζει προς όλους όσοι αποτυγχάνουν μια δεύτερη ευκαιρία, προκειμένου να ξαναπροσπαθήσουν.

Με λίγα λόγια, η διαδικασία της διάσωσης δεν μπορεί να κινείται στο διηνεκές. Δεν μπορούν πόροι και δυνάμεις να σπαταλούνται σε επιχειρήσεις μη βιώσιμες. Δεν μπορεί αυτός που βάζει τους κανόνες, δηλαδή το κράτος, να μην εφαρμόζει αυτές τις βασικές αρχές. Αλλιώς μιλάμε για άλλου είδους καθεστώτα, με ό,τι αυτό συνεπάγεται.

Οι επιχειρήσεις πρέπει να έχουν καθαρό έδαφος ώστε να μπορούν να οργανώνουν το παρόν και να σχεδιάζουν το μέλλον. Ειδικά σε περιβάλλον πανδημίας όπου καταρρίπτονται καθιερωμένες παραδοχές, καταλύοντας μοντέλα και προσεγγίσεις που ίσχυαν για δεκαετίες.

Σε μια πρόσφατη έκθεσή της η εταιρεία EY εξετάζει τις επιχειρηματικές τάσεις και κυρίως το μελλοντικό επιχειρηματικό περιβάλλον. Σε αυτό το πλαίσιο οι αδύναμοι κρίκοι θα γίνουν πιο αδύναμοι. Οι βιώσιμες εταιρείες θα πρέπει να δώσουν από τώρα έμφαση, πως εκμεταλλευόμενες τα νέα δεδομένα να δημιουργήσουν μακροπρόθεσμες αξίες.

Στην έκθεση αναφέρεται ως κεντρική προτεραιότητα, η «ηλεκτροποίηση των πάντων» (μεταφορά, θέρμανση, βιομηχανική παραγωγή, κ.λπ.) μέσω της χρήσης καθαρής ενέργειας και της βελτιστοποίησης της ενεργειακής αποδοτικότητας.

Οι εταιρείες του μέλλοντος θα πρέπει να είναι οπλισμένες να αντιμετωπίσουν και ένα νέο ακήρυχτο τεχνο-οικονομικό ψυχρό πόλεμο. Οπως επισημαίνει η εταιρεία θα προέλθει από την άνοδο του λαϊκισμού, τους εμπορικούς πολέμους, την τοποθέτηση εταιρειών σε μαύρες λίστες, τον διεθνή ανταγωνισμό στον τομέα της τεχνολογίας και τις κυβερνοεπιθέσεις.

Το εταιρικό μέλλον περνάει επίσης από την ανάλυση των δεδομένων συμπεριφοράς του ατόμου – καταναλωτή, όπως αποτυπώνονται στο Διαδίκτυο και τις κινητές μας συσκευές. Σήμερα μπορούν να ποσοτικοποιηθούν και να αναλυθούν, δίνοντας σε κυβερνήσεις και επιχειρήσεις τη δυνατότητα να επηρεάσουν μελλοντικές συμπεριφορές.

Υπάρχουν όμως και κίνδυνοι. H τεχνητή παραγωγή ή παραποίηση δεδομένων και ειδήσεων με αυτοματοποιημένα μέσα, και ειδικότερα με τη χρήση αλγορίθμων Τεχνητής Νοημοσύνης, με σκοπό την παραπλάνηση, αυξάνεται με ραγδαίους ρυθμούς.

Παράλληλα, η σύγχρονη τάση δείχνει ότι είναι πλέον ορατό ένα μέλλον με εργαζόμενους 70 ετών. Οπου η δια βίου μάθηση υποκαθιστά τα πανεπιστήμια. Αλλά και εξελίξεις στο επιστημονικό πεδίο όπως η σύζευξη της βιολογίας και της τεχνολογίας, με επαναπροσδιορισμό του τρόπου που αντιμετωπίζονται οι ασθένειες, του τρόπου που παράγουμε και του τρόπου που τρεφόμαστε.

Μπορούν να συμμετάσχουν σε αυτό το περιβάλλον οι ελληνικές επιχειρήσεις; Ευτυχώς πολλές ναι. Πολλές περισσότερες όχι. Η ώρα του ξεκαθαρίσματος έρχεται. Ευχολόγια και αυτόκλητοι υπερασπιστές χρεωκοπημένων μοντέλων δεν χωρούν. Η κατανόηση του μέλλοντος είναι ο μόνος δρόμος…