Τοπία στην ομίχλη

Τη δίκη της Χρυσής Αυγής ακολούθησε μια κομματική αντιπαράθεση – στα μέσα κοινωνικής δικτύωσης κατέληξε σε κλωτσοπατινάδα – περί του αν, ποιος, πότε και γιατί έστρωσε την πλατφόρμα που διευκόλυνε την εξέλιξη της εγκληματικής οργάνωσης σε κοινοβουλευτικό κόμμα. Βγήκαν οι εφεδρείες, κάτι σκελετοί από τις ντουλάπες, κάποιοι θυμήθηκαν αυτά που είχαν ξεχάσει όταν έπρεπε να τα θυμηθούν, το κρι κρι των κρητικών ορέων – έτσι αποκαλεί ο Σταμάτης Κραουνάκης το είδωλό του Παύλο Πολάκη – άρχισε τις προγραφές και, τέλος πάντων, «η Βασδέκη τραγουδά και ο Γκίκας χοροπηδά» όπως έγραφε και το αναγνωστικό του Δημοτικού (τον ρόλο της Βασδέκη θα μπορούσε να διεκδικήσει χαλαρά η Ζανέτ Τσίπρα και στον ρόλο του Γκίκα να διαπρέψει ο Κωνσταντίνος Μπογδάνος).

Να συμφωνήσω ότι από ένα σημείο και μετά ο πολιτικός διάλογος εξέπεσε σε επιθεωρησιακό νούμερο στο οποίο εναλλάσσονται επί σκηνής το «τα γαλάζια σου γράμματα κάθομαι και διαβάζω» με το «τώρα πια είσαι ανάμνηση παλιά, κίτρινο γράμμα στο συρτάρι». Ωστόσο, επί δέκα και πλέον χρόνια, οι χρυσαυγίτες όχι μόνο αποτελούσαν μέρος του κεντρικού πολιτικού τοπίου αλλά, σε ένα βαθμό, το διαμόρφωναν. Ως κοινοβουλευτικά παράσιτα, χρειάζονταν ξενιστές για να επιβιώσουν. Η καταδίκη τους πιστώνεται στη Δικαιοσύνη αλλά η δράση τους χρεώνεται σε ένα πολιτικό κλίμα που δεν διαμορφώθηκε έτσι από μόνο του. Η Χρυσή Αυγή υπήρξε μια πληγή στη Δημοκρατία μας που θα ήταν από αφελές έως επικίνδυνο να πιστέψουμε ότι θα κλείσει μόλις περάσουν το κατώφλι της φυλακής τα πρωτοπαλίκαρά της. Η πολιτική συζήτηση λοιπόν επιβάλλεται. Και πολιτική συζήτηση χωρίς αντιπαραθέσεις δεν νομίζω ότι γίνεται. Η κοσμιότητα και ο πολιτικός πολιτισμός σε αυτές τις αντιπαραθέσεις είναι το ζητούμενο, όχι να χορεύουμε όλοι αγκαλιασμένοι το συρτάκι του Ζορμπά. Η καταδίκη των χρυσαυγιτών δεν είναι σαν το «Σήκωσέ το τιμημένο».

Οσο για κάποιους πολύ ζεν τύπους που, στη στάση του λωτού, κοιτάζουν μέσα από τα φασαμέν τους και μιλούν για «άθλια πολιτικά κόμματα που συγκρούονται», να υπενθυμίσω ότι, χωρίς φασαμέν, κάτι τέτοια έλεγαν και οι χρυσαυγίτες. Μη σας πω και οι χουντικοί.

DNA σε τιμή ευκαιρίας

Εχω την εντύπωση τα κόκαλα του Φράνσις Κρικ θα έτριζαν αν μπορούσε να παρακολουθήσει κάποιες κορώνες του πολιτικού διαλόγου τις τελευταίες ημέρες. Για τον Τζέιμς Γουάτσον πάλι δεν έχω άποψη (πριν από δύο χρόνια ακυρώθηκαν οι τιμητικοί τίτλοι του νομπελίστα βιολόγου λόγω ρατσιστικών δηλώσεων). Πρόκειται για τους επιστήμονες που το 1953 αποκωδικοποίησαν τη δομή του DNA. Τη λέξη – κλειδί που εδώ και πολλά χρόνια ξεκλειδώνει επικοινωνιακές αμηχανίες και υπαγορεύει τσιτάτα. Και τι δεν έχουμε ακούσει για εθνικά, πολιτικά και κομματικά DNA.

Στην ειδησεογραφία αυτής της εβδομάδας παίζει πολύ στις δηλώσεις πολιτικών του ΣΥΡΙΖΑ – χθες το άκουσα από τον ευρωβουλευτή Στέλιο Κούλογλου αλλά ούτε ο μόνος είναι ούτε ο πρώτος που μιλάει για DNA της Αριστεράς. Ας ξεκαθαρίσουμε κάτι. Η γονιδιακή αναφορά σε ιδεολογίες και συμπεριφορές καλλιεργεί τον σπόρο του ρατσισμού. Το να μιλάς για αριστερό, δεξιό ή κεντρώο DNA είναι ακριβώς όμως σαν να λες «Ελληνας γεννιέσαι, δεν γίνεσαι».

Κάτι λείπει

Δυο μέρες προσπαθούσα να θυμηθώ τι μου θύμιζε το περίφημο πρωτοσέλιδο της «Αυγής». Εκείνες τις αφίσες που υπήρξαν η αιχμή του δόρατος του αντιμνημονιακού αγώνα. Με πολιτικούς και δημοσιογράφους που «αναζητούνται ως ένοχοι εγκλημάτων κατά της ανθρωπότητας». Με τους «γερμανοτσολιάδες» και τους «Τσολάκογλου». Στο ίδιο ακριβώς πνεύμα. Μόνο που έκαναν μισές δουλειές τα παιδιά. Δεν συμπεριέλαβαν τη Μαρέβα, τον Στουρνάρα και τον Γεωργίου. Αν τους είχαν βάλει κι αυτούς θα ήταν σαν να μην πέρασε μια μέρα.