Το «σύστημα» διέλυσε τον αντισυστημισμό{CR}

Η ομόφωνη πρωτόδικη καταδίκη των πρωτεργατών της Χρυσής Αυγής, η αποδοχή δηλαδή και τεκμηρίωση από το δικαστήριο της κατηγορίας ότι δρούσαν διευθύνοντες εγκληματική οργάνωση, υπεύθυνη για δολοφονίες και για επιθέσεις σε μετανάστες και πολιτικούς αντιπάλους, είναι μια μεγάλη στιγμή για την ελληνική δημοκρατία. Το πολιτικό σύστημα έκανε ό,τι έπρεπε για να απαλλαγεί από μια ιδεολογία που υποκίνησε τη δράση της εγκληματικής συμμορίας. Και τα κατάφερε, χάρη στη λειτουργία των δημοκρατικών θεσμών αλλά και στην αποφασιστικότητα εκπροσώπων της εκτελεστικής εξουσίας (Σαμαράς, Δένδιας, Βενιζέλος), χθες και της ανεξάρτητης δικαιοσύνης.

Εν όψει της εξατομίκευσης των ποινών, για τις οποίες έχουν εργαστεί και συνεχίζουν να εργάζονται οι δικαστές, ας προσπαθήσουμε να εξαγάγουμε ορισμένα διδακτικά συμπεράσματα από την πορεία της Χρυσής Αυγής και τη σχέση της με τις διάφορες πολιτικές δυνάμεις.

Α. Χθες, η Χρυσή Αυγή αντιμετωπίστηκε από την άλλοτε αντισυστημική Αριστερά σαν το απόλυτο Κακό. Δεν αντιμετωπιζόταν έτσι την περίοδο του «αντιμνημονίου», τότε ήταν απλώς ο ακροδεξιός ανταγωνιστής στην προσπάθεια απορρόφησης του πρωτόγονου αντικοινοβουλευτισμού και της αντιπολιτικής «Αγανάκτησης».

Β. Η Ακροδεξιά ήταν πάντα στρατηγικό πεδίο διεκδίκησης του «αντιμνημονιακού» ΣΥΡΙΖΑ, διότι πιστευόταν ότι όσο γιγαντώνεται η Ακροδεξιά τόσο συρρικνώνεται το «παλιό», που δήθεν εκπροσωπούσε η ΝΔ. Γι’ αυτό ο Τσίπρας νταραβερίστηκε με τον Καμμένο, για τον ίδιο λόγο αντιμετωπιζόταν καιροσκοπικά η Χρυσή Αυγή.

Γ. Ο καιροσκοπισμός συνέχισε να είναι η στρατηγική του ΣΥΡΙΖΑ στη σχέση του με το ναζιστικό μόρφωμα ακόμα και μετά τη δολοφονία του Παύλου Φύσσα. Οταν η κυβέρνηση Σαμαρά – Βενιζέλου έστειλε τον εισαγγελέα στη συμμορία, οι αντιμνημονιακοί αγωνιστές του ΣΥΡΙΖΑ διακήρυσσαν ότι δεν υπάρχουν στοιχεία για τις συλλήψεις, ερμήνευαν λανθασμένα το Σύνταγμα ισχυριζόμενοι ότι δεν επέτρεπε τις συλλήψεις βουλευτών με τη διαδικασία του αυτοφώρου, ενώ ο Γιώργος Κατρούγκαλος ζητούσε η πολιτική δράση της Χρυσής Αυγής να αντιμετωπίζεται με τη σύγκρουση των ιδεών και την κοινωνική απομόνωση, όχι με τον εισαγγελέα.

Δ. Ως κοινοβουλευτικό κόμμα, ο ΣΥΡΙΖΑ άφηνε πάντα ανοιχτή μια δίοδο προς τη Χρυσή Αυγή. Είναι γνωστή η κωλυσιεργία για την εξεύρεση δικαστικής αίθουσας. Ο Ευάγγελος Βενιζέλος στη χθεσινή ανακοίνωσή του λέει ότι «υπήρξαν περίοδοι που οι κοινοβουλευτικοί αριθμοί δεν είχαν οσμή για κάποιους». Οντως, άλλωστε με τις ψήφους της Χρυσής Αυγής η τότε πλειοψηφία των ΣΥΡΙΖΑΝΕΛ διεκδίκησε να αλλάξει τον εκλογικό νόμο.

Ε. Ο υπουργός Δικαιοσύνης του ΣΥΡΙΖΑ, Νίκος Παρασκευόπουλος, ο οποίος προσπάθησε να συμφιλιώσει με την ιδέα της κοινοβουλευτικής συνύπαρξης ΣΥΡΙΖΑ και Χρυσής Αυγής μετά τη συμπερίληψη του Κασιδιάρη σε αποστολή στην Κω, ήταν εμπνευστής της φράσης «και με τη Χρυσή Αυγή, αν συμμορφωθεί» (για να είμαστε όμως δίκαιοι, δεν ήταν ο μόνος που υποστήριζε την πορεία του κόμματος προς την κοινοβουλευτική κανονικότητα).

Επειτα απ’ όλα αυτά, είναι νομίζω σαφές ποιοι ξεδόντιασαν τη ναζιστική συμμορία. Οι δυνάμεις «του συστήματος». Η ΝΔ και το ΠΑΣΟΚ. Οι πολιτικοί χώροι που εργάζονται, όπως το περιέγραψε χθες και ο Πρωθυπουργός, για ενότητα, αλήθεια και ομαλότητα.

ΥΓ. Προφανώς, δεν ήταν όλη η Αριστερά καιροσκοπική. Ειδική μνεία αξίζει στην αριστερού προσήμου ερευνητική δημοσιογραφία και ιδίως στον δημοσιογράφο Δημήτρη Ψαρρά, που συνέβαλε στην αποκάλυψη της ναζιστικής ιδεολογίας και της φονικής δράσης της Χρυσής Αυγής.