Σωτήρια καταστροφή

Στο ποδόσφαιρο χωρίς χρήματα δεν πας μακριά. Και τα χρήματα όμως δεν μπορούν να εξασφαλίσουν πως θα φτάσεις στον προορισμό σου.

Τα μπόνους που προσφέρει η UEFA στο Τσάμπιονς Λιγκ μπορούν να σώσουν ομάδες από την οικονομική καταστροφή ή να τις οδηγήσουν εκεί.

Το 1997 η Ντόρτμουντ στέφθηκε πρωταθλήτρια Ευρώπης. Στις επόμενες έξι σεζόν συμμετείχε άλλες τέσσερις φορές στους ομίλους της κορυφαίας διοργάνωσης. Το χρήμα έρρεε άφθονο από τη Νιόν και τα μυαλά των ηγητόρων του συλλόγου δεν άργησαν να πάρουν αέρα.

Ανοίχτηκαν οικονομικά, πήραν ακριβούς παίκτες και υποθήκευσαν το μέλλον της ομάδας με μελλοντικά έσοδα από το Τσάμπιονς Λιγκ, στο οποίο δεν ήταν εξασφαλισμένη η συμμετοχή. Τη σεζόν 2001/2002, όταν η πλουσιότερη ομάδα της Γερμανίας Μπάγερν έδινε 20 εκατ. ευρώ για νέους παίκτες, η Ντόρτμουντ δαπανούσε 50 εκατ. ευρώ.

Ετσι η κραταιά ομάδα της Κοιλάδας του Ρουρ έφτασε στο σημείο το 2004, μόλις επτά χρόνια μετά την κατάκτηση του Τσάμπιονς Λιγκ, να μην έχει ούτε σεντ για να πληρώσει τα συμβόλαια των παικτών της και να ζητά τη βοήθεια των Βαυαρών για να μη βρεθεί κάτω από το σφυρί.

Εκείνη τη χρονιά υποβιβάστηκε στη δεύτερη κατηγορία η Λιντς. Το ξεπουπούλιασμα των Παγονιών ξεκίνησε τρία χρόνια νωρίτερα, όταν έφτασαν μέχρι τα ημιτελικά του Τσάμπιονς Λιγκ στην παρθενική τους εμφάνιση στη διοργάνωση.

Ο αγγλικός σύλλογος λειτούργησε περίπου όπως και η Ντόρτμουντ. Παρασύρθηκε από το λαχείο των μπόνους της UEFA, θεώρησε δεδομένη τη μελλοντική του συμμετοχή στην κορυφαία διοργάνωση, για να καταλήξει να βολοδέρνει μέχρι φέτος στα γήπεδα των μικρότερων κατηγοριών.

Οποιος πιστεύει πως η συμμετοχή στο Τσάμπιονς Λιγκ και ο θησαυρός του Κόμη Μοντεχρίστο μπορούν από μόνα τους να λύσουν όλα τα προβλήματα των ομάδων, οι ιστορίες των Ντόρτμουντ και Λιντς θα βρίσκονται πάντα εκεί για να μας διδάσκουν πόσο εύκολα μπορεί ένας σύλλογος να καταστραφεί απ’ αυτό που πιστεύει πως είναι η σωτηρία του.