Πετάνε ατους μαθητές {LF}το μπαλάκι της ευθύνης

Κατάληψη. Είναι ένας όρος που δηλώνει ότι καταλαμβάνω κάτι ξένο που θέλω να γίνει ο χώρος μου. Αν το προβάλουμε αυτό στο νεολαιίστικο κοινωνικό σώμα και στον μαθητικό πληθυσμό, θα οδηγηθούμε στο συμπέρασμα ότι εδώ και χρόνια ο έφηβος και το παιδί δεν νιώθουν το σχολείο ως χώρο δικό τους, χώρο χαράς, μάθησης και κοινωνικοποίησης. Οι μορφές που επιλέγονται κάθε φορά από τους μαθητές και τα αιτήματα που προβάλλονται δείχνουν μια μεγάλου εύρους ποικιλία, συνειδητοποίηση και σοβαρότητα, τα οποία διαφοροποιούνται σε συγκεκριμένες κοινωνικοπολιτικές συνθήκες. Σε κάθε περίπτωση πρέπει να σεβαστούμε αυτές τις μορφές και να αφουγκραστούμε τη νέα γενιά, όπως και αν μας φωνάζει να την ακούσουμε.

Χρέος των «μεγάλων» είναι, είτε είναι γονείς είτε δάσκαλοι, να συζητήσουν, να ενδιαφερθούν, να αναλύσουν σε βάθος το γιατί. Πολύ περισσότερο η ίδια η πολιτεία οφείλει να σκύψει με προσοχή και, αφού ακούσει, να προτείνει και να εφαρμόσει λύσεις, και όχι να προσπαθεί ως συνήθως να διαβάλει, να απειλήσει και να τιμωρήσει όσους διεκδικούν. Δεν μπορεί να ζητάει το φακέλωμα όσων διεκδικούν και να αναγκάζει τους δασκάλους να γίνουν αστυνόμοι για τους μαθητές τους διαταράσσοντας την παιδαγωγική σχέση τους.

Εμείς ως εκπαιδευτικό και συνδικαλιστικό κίνημα θέλουμε ανοιχτά σχολεία, δωρεάν, δημόσια και ποιοτική εκπαίδευση, σχολείο που έχει ποιότητα και που ανταποκρίνεται στις σύγχρονες συνθήκες, ανοικτό στην κοινωνία, σχολείο που αναδεικνύει και προωθεί πανανθρώπινες αξίες και δημιουργεί το υπόβαθρο για καλύτερη και δικαιότερη κοινωνία.

Γονείς, εκπαιδευτικοί και μαθητές, από κοινού, μπορούν να συζητούν, να προτείνουν και να διεκδικούν – άλλωστε πολύ συχνά, όπως και τώρα, σε εποχές πανδημίας αλλά και επίθεσης στο δημόσιο σχολείο και στο αγαθό της Παιδείας, τα αιτήματα είναι κοινά και επομένως δεν είναι δυνατόν να ενοχοποιούνται κοινοί αγώνες και δράσεις. Από την πλευρά μας δεν θεωρούμε ως πρώτο μέτρο διεκδίκησης την κατάληψη, αλλά αυτό δεν το αποφασίζουμε εμείς και σε καμία περίπτωση δεν είναι το άλλοθι για να μπορεί το υπουργείο Παιδείας να αθωώνει εαυτό και να υποδεικνύει ως ενόχους παιδιά και καθηγητές.

Γιατί βράζει η Παιδεία και πάλι; Είναι μόνο η πανδημία; Προφανώς η πανδημία αναδεικνύει και άλλες πληγές πέρα από το υγειονομικό κομμάτι και ξεμπροστιάζει εκείνους που δογματικά εφαρμόζουν νεοφιλελεύθερες πολιτικές. Ρωτάμε:

Γιατί το υπουργείο δεν αυξάνει τις δαπάνες για την Παιδεία, γενικά για να βελτιώσει το δημόσιο σχολείο, αλλά και τώρα που έχει μεγαλύτερη ανάγκη λόγω πανδημίας;

Γιατί δεν βρήκε χώρους για αίθουσες διδασκαλίας – είχε όλο το καλοκαίρι μπροστά του – όχι για να διπλασιάσει, όπως λένε μερικοί ειρωνευόμενοι, τους χώρους, αλλά απλά να μειώσει τα μεγάλα τμήματα με πάνω από 22 μαθητές; Η απόσταση δεν είναι υγειονομικό μέτρο για τα σχολεία;

Γιατί δεν αυξάνει τα κονδύλια για την πρόσληψη όσων εκπαιδευτικών πρέπει να αντικαταστήσουν αυτούς που ανήκουν στις ευπαθείς ομάδες, αλλά αντίθετα βάζει περιορισμούς στο ποιοι μπορούν να ανήκουν σε αυτές, αλλάζοντας τους όρους;

Γιατί δεν αύξησε το προσωπικό καθαρισμού, δεν φρόντισε από την αρχή να διανείμει μάσκες και άλλα υλικά;

Γιατί δεν επιμόρφωσε τους εκπαιδευτικούς για την Εξ Αποστάσεως Εκπαίδευση (ΕξΑΕ), δεν φρόντισε να δημιουργήσει ψηφιακό υλικό, να αναμορφώσει την ύλη, να ενισχύσει τα δημόσια δίκτυα, να εξασφαλίσει την πρόσβαση και τη δυνατότητα σε όλα τα παιδιά στην ΕξΑΕ; Δεν έχει στοιχειωδώς οργανώσει την ΕξΑΕ και απλώς βρίσκει την εύκολη λύση με τον αντιπαιδαγωγικό κι επικίνδυνο για τα προσωπικά δεδομένα τρόπο τής με κάμερα ζωντανής μετάδοσης μαθημάτων, που και η ΑΠΔΠΧ έχει ουσιαστικά απορρίψει;

Υστερα απ’ όλα αυτά διερωτάται το ΥΠΑΙΘ γιατί αντιδρούν εκπαιδευτικοί, γονείς και μαθητές και προσπαθεί να πετάξει από πάνω του την ευθύνη μέσω της υπόδειξης των καταλήψεων ως βασικού αιτίου για τα κακά της εκπαίδευσης;

Ο Βαγγέλης Μπουντουλούλης είναι γενικός γραμματέας της ΟΛΜΕ