Γιατί μας αξίζει ο έπαινος

Εάν υπήρχε μια χώρα που θα ήταν απίθανο να τη θεωρήσει κανείς υπόδειγμα πολιτισμένης συμπεριφοράς, αυτή θα ήταν η Ιταλία. Η χώρα μου είναι γνωστή ως ένα όμορφο μέρος με πληθώρα φυσικών και πολιτιστικών θησαυρών. Είναι όμως γνωστή, αλίμονο, και για την έλλειψη οργάνωσης και για τη διαφθορά και για την απείθεια των κατοίκων της στους νόμους.

Να όμως που αυτό το διάστημα είναι γεμάτο εύσημα για εμάς. Οι Νιου Γιορκ Τάιμς, οι Φαϊνάνσιαλ Τάιμς, η Ουόλ Στριτ Τζέρναλ και άλλες μεγάλες εφημερίδες χαρακτηρίζουν υποδειγματικό τον τρόπο με τον οποίο ξεφύγαμε από τον εφιάλτη της περασμένης άνοιξης, όταν ο κορωνοϊός σάρωνε και φορτηγά του στρατού επιστρατεύονταν για να κουβαλούν τα αναρίθμητα φέρετρα. Τότε θεωρούμασταν ακόμη οι συνήθεις ανεύθυνοι που άφησαν να συμβεί μια καταστροφή ή καταδίκασαν σε θάνατο μια ήδη ετοιμοθάνατη οικονομία με τα μέτρα που επέβαλαν για το λόκνταουν. Τώρα όμως το Φόρεϊν Πόλισι περιγράφει την Ιταλία σαν μία χώρα που «γλίτωσε την υγεία από τα σαγόνια του θανάτου».

Αξίζουμε όμως πραγματικά όλους αυτούς τους επαίνους; Ναι αλλά όχι για τους λόγους που μας αποδίδονται. Αυτό που έκανε σωστά η ιταλική κυβέρνηση είναι παραδόξως αυτό που έκανε σωστά και η σουηδική παρά τις εκ διαμέτρου αντίθετες πολιτικές που ακολούθησαν. Και οι δυο όμως ανέλαβαν πλήρως την ευθύνη για την πολιτική τους σε ό,τι αφορά την αντιμετώπιση της πανδημίας. Και οι δυο ακολούθησαν πιστά τις συμβουλές των ειδικών τους. Και με βάση αυτές τις συμβουλές χάραξαν τη στρατηγική τους – μια στρατηγική συμβατή με το εθνικό συναίσθημα, την κουλτούρα, την πολιτική και κοινωνική ιστορία. Και οι δυο κυβερνήσεις, τέλος, εξήγησαν τη στρατηγική τους στους πολίτες αλλά και τι περίμεναν από αυτούς.

Να λοιπόν για τι θα έπρεπε να επαινέσει κανείς τη χώρα μου. Για τους όρους διαφάνειας αλλά και λογοδοσίας με τους οποίους δίνεται αυτή η μάχη απέναντι στην πανδημία. Μια μάχη, που κάθε άλλο παρά έχει τελειώσει.