Αστοχίες

Φοβάμαι πως όσοι ενοχλήθηκαν επειδή ο Τσίπρας χαρακτήρισε τον Μητσοτάκη «μεγάλο πολιτικό απατεώνα» θα πρέπει να το ξανασκεφτούν.

Ο Τραμπ είπε φόρα παρτίδα τον Μπάιντεν «χαζό» και ο Μπάιντεν αντέτεινε ότι ο Τραμπ είναι «κλόουν».

Γι’ αυτό θεωρώ ότι η διαμάχη μεταξύ Τσακαλώτου και Τσίπρα για τον χαρακτηρισμό «απατεώνας» είναι εντελώς ανούσια. Το πρόβλημα δεν είναι αν βρίζεις αλλά αν σε πιστεύουν.

Δεν ξέρω δηλαδή πόσοι θεωρούν τον Μπάιντεν χαζό αλλά ξέρω πολλούς που θα πουν αμέσως ποιος είναι ο κλόουν.

Θυμάμαι μια δημοσκόπηση του 2016 ή του 2017. Ρωτούσε τι χαρακτηρισμός έρχεται αυθόρμητα στο μυαλό για κάθε πολιτικό. Στον Τσίπρα το πρώτο που απαντούσαν ήταν «ψεύτης» σε ένα ποσοστό (αν θυμάμαι καλά…) της τάξεως του 70%-75%.

Αυτό δεν σημαίνει φυσικά ότι η εντύπωση ήταν ορθή. Αλλά ότι είχε μια βάση στο κοινό αίσθημα.

[Μικρή παρένθεση. Σε αντίστοιχη άσκηση και επί δεκαετίες, ο Φρανσουά Μιτεράν καταγραφόταν στις δημοσκοπήσεις ως «υποχθόνιος» ή «δολοπλόκος». Ο αείμνηστος δεν έλεγε όχι στην ίντριγκα αλλά ούτε λιγότερο, ούτε περισσότερο από άλλους. Πριν από την προεδρική εκλογή του 1981, όταν τον ανέλαβε ο Ζακ Σεγκελά, ανακάλυψε ότι η εντύπωση αυτή συνδεόταν με τους προεξέχοντες κυνόδοντες του Μιτεράν. Τον έβαλε να τους τροχίσει!]

Με άλλα λόγια, αν ο Τσίπρας αποκαλεί τον Μητσοτάκη «απατεώνα» δεν έχει καμία σημασία όσο ο κόσμος δεν το πιστεύει. Κι υποψιάζομαι ότι πολύ δύσκολα θα το πιστέψει όσο το υποστηρίζει ο Τσίπρας.

Διότι ο Μητσοτάκης (όπως και κάθε επιφανής πολιτικός…) κρίνεται αυτοτελώς. Οχι από όσα φαντάζονται ή του προσάπτουν οι αντίπαλοί του.

Ακριβώς όπως πριν από αυτόν κρίθηκε ο Τσίπρας. Κι ακριβώς όπως τώρα στην Αμερική κρίνονται ο Τραμπ κι ο Μπάιντεν.

Η βλακώδης θεωρία ότι ο Τσίπρας κι ο ΣΥΡΙΖΑ κρίθηκαν αυστηρότερα είναι υποτιμητική της δημοκρατίας μας. Οπως γουστάρει κρίνει ο καθένας τον καθένα. Δεν υπάρχει μεζούρα.

Είναι αλήθεια από την άλλη πλευρά ότι η κυβέρνηση Μητσοτάκη αρχίζει να συσσωρεύει επικίνδυνα «αστοχίες».

Μόνο μέσα στον τελευταίο μήνα είχαμε τις μάσκες στα σχολεία, τον Πολάκη στη Βουλή, τους συνωστισμούς στα μέσα μεταφοράς, την «ιστορική» Συμφωνία των Πρεσπών, κι ενδεχομένως κάποια άλλα που μου διαφεύγουν.

Δεν ξέρω αν συμβαίνει κάτι που αγνοώ, αν κάποια συνδέονται μεταξύ τους ή αν είναι απλές αστοχίες όπως λέει η επίσημη εκδοχή.

Αλλά ακόμη κι αν θεωρηθούν αστοχίες, η προφανής λύση είναι εξαιρετικά απλή: να μάθουν σημάδι!