Αγανακτισμένος και εγώ!

Αλλά όχι της πλατείας, από το σπίτι αγανακτώ. Με τους αντιρρησίες της μάσκας. Κρίνουν ότι δεν χρειάζεται, μπορεί και να βλάπτει, ότι είναι ένα υπερβολικό μέτρο, ότι υποκρύπτει πονηρές προθέσεις, ότι τέλος πάντων δεν θέλουν να τους «φιμώνουν».

Σκέπτομαι ότι ακόμη και αν όλα αυτά είναι σωστά υπάρχει ένα πρόβλημα στη σκέψη και στην εφαρμογή της άρνησης. Δικαιούμαστε να κρίνουμε τους νόμους, άλλα όχι να μην τους τηρούμε.

Ο νόμος της πολιτείας δεν είναι σαν το «πρέπει» της ηθικής ή σαν τις εντολές της θρησκείας. Αυτές υπόκεινται στην κρίση και στη βούλησή μας. Οποιου δεν του αρέσει δεν τις ακολουθεί. Κάποιοι μπορεί να κατακρίνουν τον «παραβάτη», αλλά μόνο τόσο.

Οι νόμοι τηρούνται ανεξάρτητα αν μας συμφέρουν ή αν μας αρέσουν ή όχι. Αυτά τα γράφω στην Αθήνα όπου κάποτε ο Σωκράτης επέλεξε να πεθάνει παρά να μην αναγνωρίσει τους νόμους. Το μήνυμα που άφησε στην ανθρωπότητα είναι ότι η πολιτεία δεν μπορεί να υπάρξει αν ο καθείς πράττει όπως κρίνει.

Το πρόβλημα δεν περιορίζεται στις μάσκες. Αλλοι κλείνουν τους δρόμους, άλλοι σπάνε βιτρίνες και άλλοι σκοτώνουν τους «κακούς». Επειδή έτσι κρίνουν. Οι νόμοι μπορεί να μην επιτρέπουν αυτές τις πράξεις, αλλά και τι με αυτό; Ο νόμος είναι το δίκαιο του καθενός! Και εγώ αγανακτώ.

Μια τέτοια κοινωνία είναι εφιάλτης. Την ίδια πράξη μπορείτε να τη δείτε και ως αναρχία ή ζούγκλα, αλλά και ως ξεσηκωμό ή «επανάσταση». Κάποιοι πιστεύουν ότι κάνουν αντίσταση κατά της εξουσίας. Στα νιάτα μου και εγώ, ας πούμε με την τρέλα της γενιάς του ’68, έκανα αντίσταση. Αλλά όταν αντιμετώπιζα τη Δικαιοσύνη που είναι σκληρή δεν αγανακτούσα. Ηξερα ότι η επανάσταση έχει και συνέπειες και κόστος και ένα τίμημα.

Ενώ στην Ελλάδα του 2020 η αντίσταση και η «επανάσταση» έχουν μετατραπεί σε δίκαιο. Αυτό είναι ο εφιάλτης. Σπάζεις, δέρνεις, βρίζεις, εμποδίζεις την ελευθερία του άλλου και αυτό θεωρείται μια φυσιολογική διαμαρτυρία. Είδαμε υπουργό που όταν του άδειασαν σκουπίδια στο γραφείο του, αντί να καλέσει την αστυνομία σκέφτηκε «τι λάθος να έκανα άραγε;». Νομιμοποιώντας έτσι το λούσιμο με σκουπίδια όταν κάποιος κρίνει ότι έκανες λάθος! Την αυτοδικία δηλαδή.

Αυτά τα μαθαίνουν τα παιδιά από το γυμνάσιο με τις καταλήψεις. Μαθαίνουν ότι μια μικρή ομάδα μπορεί να διαμαρτυρηθεί με το έτσι θέλω και να εμποδίζει τη μάθηση του άλλου. Και όταν μεγαλώσουν με την ίδια λογική δεν φοράνε μάσκα. Αφού απλά έτσι κρίνουν.

Η πολιτεία προσπαθεί να πείσει ότι οι αποφάσεις της είναι καλές. Ενώ θα έπρεπε να διδάξει και να εξηγήσει γιατί ο «αρχαίος ημών πρόγονος» δεν σκέφτηκε ξύπνια και δεν την έκανε!

Ο Ηρακλής Μήλλας είναι διδάκτωρ Πολιτικής Επιστήμης και έχει διδάξει σε διάφορα πανεπιστήμια της Ελλάδας και της Τουρκίας