Λάθος

Δεν πρέπει να μασάμε τα λόγια μας. Ο χαρακτηρισμός της Συμφωνίας των Πρεσπών ως «ιστορικής» σε κοινή δήλωση των υπουργών Εξωτερικών της Ελλάδας και των ΗΠΑ είναι ένα λάθος που εξέθεσε τη χώρα και διέσυρε την κυβέρνηση.

Οταν έγινε αντιληπτό το ολίσθημα, η κυβέρνηση κατέβαλε προσπάθεια να απαλειφθεί ο χαρακτηρισμός από το κείμενο, αλλά η ζημιά είχε ήδη γίνει.

Ομολογώ ότι πέρασαν 24 ώρες κι ακόμη δεν κατάφερα να καταλάβω τι ακριβώς συνέβη.

Ηταν λάθος υπηρεσιακών παραγόντων; Να το δεχτώ.

Αλλά αν υπάρχουν υπηρεσιακοί παράγοντες του υπουργείου Εξωτερικών που αγνοούν τι συνέβη στη χώρα με τη Συμφωνία των Πρεσπών τη διετία 2018-2019, μάλλον θα πρέπει εφεξής να ασχοληθούν με τα οικοκυρικά και το πλέξιμο.

Οχι επειδή οι ίδιοι θεωρούν ή δεν θεωρούν τη Συμφωνία «ιστορική». Δικαίωμά τους. Αλλά επειδή νόμισαν ότι θα μπορούσε να τη χαρακτηρίζει «ιστορική» η σημερινή κυβέρνηση.

Ηταν λάθος εκ παραδρομής; Δύσκολο.

Είναι δυνατόν μια τέτοια κοινή δήλωση να μην εξετάστηκε από δεκάδες μάτια ακόμη και στα σημεία στίξης;

Υπάρχει δηλαδή περίπτωση κάποια επόμενη δήλωση του υπουργείου Εξωτερικών να αναφέρεται (εκ παραδρομής) στον «μεγάλο ηγέτη Ερντογάν»;

Δεν τολμώ να το διανοηθώ.

Ηταν πολιτική αστοχία; Ακόμη χειρότερο.

Είναι δυνατόν να υπάρχουν πολιτικοί παράγοντες που δεν πήραν χαμπάρι ότι στη Συμφωνία των Πρεσπών ήταν σύσσωμη αντίθετη η τότε αντιπολίτευση και το 75% του ελληνικού λαού;

Ή μήπως νομίζουν ότι στην πολιτική οι αντιθέσεις έχουν ημερομηνία λήξης με όρους σκοπιμότητας;

Μάλλον για άλλο επάγγελμα είναι φτιαγμένοι οι άνθρωποι.

Ηταν πολιτική ανοησία; Ποτέ να μην υποτιμάτε τον ρόλο της ανοησίας στην ερμηνεία των πραγμάτων.

Δεν αποκλείω να υπάρχουν πολιτικοί που βολεύονται να νομίζουν πως το θέμα με τις Πρέσπες έχει κλείσει. «Ο,τι είπαμε, είπαμε», αλλά «περασμένα, ξεχασμένα».

Πάμε παρακάτω, λοιπόν. Business as usual!

Αν υπάρχουν, τότε κακώς ο Τσίπρας τούς αποκαλεί απατεώνες. Ανόητοι είναι οι άνθρωποι.

Φυσικά, τις απαντήσεις τις χρωστάει η κυβέρνηση. Αυτή είναι υποχρεωμένη να διαμορφώσει ισορροπίες ανάμεσα στο άχθος του παρελθόντος, στα δεδομένα του παρόντος και στα βάρη του μέλλοντος. Αλλά προς το παρόν μια τέτοια ισορροπία δεν είναι ορατή.

Διότι όλοι κατανοούμε ότι χρειάζεται κατευνασμός. Κι ότι η Συμφωνία των Πρεσπών διαμόρφωσε μια νέα πραγματικότητα, την οποία η χώρα δεν μπορεί να αρνηθεί, ούτε να απορρίψει. Δεν είμαστε παλαιοημερολογίτες.

Αλλά αυτό δεν σημαίνει ότι η χώρα είναι υποχρεωμένη και να χειροκροτεί τη νέα πραγματικότητα.

Αλλο ρεαλισμός κι άλλο χαζομάρα.