Ζητείται χιούμορ

«Η σημερινή ημέρα είναι χωρίς αμφιβολία ιστορική. Κι αυτό, επειδή το κόμμα μας προβαίνει σε μια διπλή υπέρβαση. Πρώτον, συγχαίρουμε τον πρωθυπουργό και την κυβέρνησή του που, έστω και καθυστερημένα, όχι μόνο συνειδητοποίησαν ότι η Συμφωνία των Πρεσπών είναι ιστορική, αλλά συμπεριέλαβαν τον χαρακτηρισμό αυτόν και σε κοινή δήλωση της χώρας μας με τις Ηνωμένες Πολιτείες. Δεύτερον, αναγνωρίζουμε ότι ο σύντροφος Ευκλείδης είχε δίκιο: ο Κυριάκος Μητσοτάκης δεν είναι πολιτικός απατεώνας. Αντιθέτως, έχει το σθένος να αναγνωρίζει, έστω και εμμέσως, τα λάθη του, να κάνει αυτοκριτική και να αποδίδει τα του Καίσαρος τω Καίσαρι».

Χιούμορ και αυτοσαρκασμός: να δύο στοιχεία που έλειπαν ανέκαθεν από την ελληνική Αριστερά, μετριοπαθή ή ριζοσπαστική. Η βεβαιότητα ότι κατέχει την απόλυτη αλήθεια, και ότι γνωρίζει τα συμφέροντα του λαού καλύτερα από τον ίδιο τον λαό, της στερούσε πάντα την ικανότητα να βλέπει τη ζωή πιο ελαφρά, να αναδεικνύει η ίδια τις αδυναμίες της προκειμένου να τις διορθώνει, να διεκδικεί το δίκιο της με αφαιρετικό τρόπο αντί για καταγγελίες, να ακούει εν τέλει τον σφυγμό του λαού. Δεν θα ήταν καλύτερα, όσο διαρκούσε η σύγχυση, να εξέδιδε ο ΣΥΡΙΖΑ μια ανακοίνωση στο παραπάνω πνεύμα αντί να μιλάει για «πανελλήνιο διασυρμό» της κυβέρνησης; Πιστεύουν στ’ αλήθεια στην Κουμουνδούρου ότι ο μέσος Ελληνας, που προσπαθεί να τα βγάλει πέρα με τις συνέπειες της πανδημίας, ασχολείται με το αν είναι ιστορική ή όχι η Συμφωνία των Πρεσπών;

Υπάρχει όμως κι ένας άλλος λόγος που η αντιπολίτευση αδυνατεί να δείξει χιουμοριστική διάθεση: τη μονοπωλεί η κυβέρνηση. Ο τρόπος που διαχειρίστηκε την γκάφα περί ιστορικότητας ήταν πράγματι ξεκαρδιστικός. Στην αρχή προσπαθούσε να καταλάβει τι συμβαίνει. Υστερα από πέντε ώρες αμηχανίας έστειλε «ορθή επανάληψη» χωρίς την αμαρτωλή λέξη, όπως κάνει ας πούμε το ΑΠΕ αν ένας συντάκτης του κάνει λάθος σε ένα τηλεγράφημα. Και στη συνέχεια προσπάθησε με διαρροές να δικαιολογήσει τα αδικαιολόγητα, αποδίδοντας την γκάφα είτε στον αμερικανό πρεσβευτή (που μιλά διαρκώς για ιστορική Συμφωνία) είτε στον ΣΥΡΙΖΑ (που έχει αφήσει αντεθνική κληρονομιά στο υπουργείο Εξωτερικών)…

Μ’ αυτά και μ’ εκείνα έχασε το χιούμορ του ακόμη κι ο Τσακαλώτος. Κι αντί να μηχανευτεί καμιά ιστορία με φυματικές σαρανταποδαρούσες, ή έστω φρουιζελέδες, ζήτησε στη Βουλή την παραίτηση μιας κυβέρνησης που έχει τρομάξει ακόμη κι η ίδια με τη δημοτικότητά της.

H τελευταία προσπάθεια για λίγο χιούμορ έγινε από τον ίδιο τον αρχηγό, με την πρότασή του να συγκροτηθεί ένα πειθαρχικό σώμα που θα δικάζει τον Τσακαλώτο και όποιον άλλο τολμήσει στο μέλλον να αμφισβητήσει το αλάνθαστό του. Το μόνο γέλιο που ακούστηκε όμως στο Πολιτικό Συμβούλιο ήταν του Λένιν από τον τάφο του. Ο Τσίπρας αναγκάστηκε να μαζέψει άρον-άρον την ιδέα του. Η ύστατη ευκαιρία που είχε να μας διασκεδάσει χάθηκε.