H μουσική δεν υπάρχει χωρίς ακροατές

Επειτα από επτά μήνες μουσικής σιωπής, αισθάνομαι πολύ τυχερός που θα διευθύνω αυτή την εβδομάδα σε μια συναυλία τη Σκωτσέζικη Συμφωνική Ορχήστρα του BBC. Η αίθουσα στη Γλασκώβη θα είναι άδεια, όμως η συναυλία θα μεταδοθεί απευθείας. Οι αθέατοι ακροατές δεν είναι ιδανικοί, όμως τώρα πια εκτιμούμε και τέτοιες στιγμές. Η ανάγκη ενός μουσικού να ακουστεί δεν αποτελεί απλώς ψυχολογική έμπνευση ή επιδοκιμασία. Χρειαζόμαστε ακροατήριο διότι χωρίς κάποιον να μας ακούει η μουσική δεν υπάρχει.

Οι πρώτοι άνθρωποι δεν άρχισαν να παίζουν μουσική επειδή τους άρεσε ο ήχος. Τραγουδούσαν, χτυπούσαν πράγματα ή φυσούσαν για να επικοινωνήσουν μεταξύ τους. Δεν υπήρχε διαφορά μεταξύ εκείνου που έπαιζε και εκείνου που άκουγε. Αν και κάποιος μπορεί να απολαύσει μόνος του ένα κομμάτι μουσικής, ο αρχικός σκοπός της ήταν η σύνδεση των μελών της κοινότητας.

Πολλές υπέροχες παραστάσεις από αρχεία αναρτήθηκαν στο Διαδίκτυο τούς τελευταίους έξι μήνες. Κανείς όμως δεν προτείνει αυτό να γίνει η νέα πραγματικότητα. Οι διαδικτυακές συνδέσεις δεν είναι πραγματικές. Οταν κάποιος ακούει μουσική ζωντανά, υπάρχει ένταση στη συγκέντρωση τόσο του μουσικού όσο και του ακροατή που δεν μπορούν να αποδοθούν από την καταγραφή. Οι θεατές αισθάνονται την ευαλωτότητα των μουσικών, αισθάνονται μέρος μιας σημαντικής στιγμής, μέρος της παράστασης.

Ολοι έχουμε μια γνώμη για το τι είναι απαραίτητο. Ομως οι άνθρωποι είμαστε κατά βάση κοινωνικά ζώα και μόνο μέσω της συνεργασίας μπορέσαμε να αντιμετωπίσουμε τις πολλές προκλήσεις των τελευταίων χιλιάδων ετών. Η ιδέα της κοινωνικής απόστασης αποτελεί ανάθεμα για το ποιοι είμαστε ως είδος.  Τα οικονομικά οφέλη των τεχνών είναι προφανή σε όλους, όμως είναι η ανθρώπινη αξία των συλλογικών εμπειριών που μοιράζονται που χρειάζεται να τονισθεί και να προστατευθεί. Οι μουσικοί είναι εργαζόμενοι απαραίτητοι για πολλούς λόγους.