Ατομική ευθύνη και συλλογική ανευθυνότητα

«Αυτοπροστασία ή καραντίνα» ήταν το μότο του Κυριάκου Μητσοτάκη στο διάγγελμα της Πέμπτης. Και πριν βάλει τελεία στη φράση του, η αντιπολίτευση του πληκτρολογίου ξεκίνησε τον διαδικτυακό καλαματιανό. «Μα πώς είναι δυνατόν να μεταθέτει την ευθύνη στους πολίτες;» και «Ζητάει από εμάς να κάνουμε αυτό που δεν έκανε η κυβέρνησή του» και άλλα διάφορα που ξεκινούσαν από βιωματικές ιστορίες για ταπεινούς πολίτες που πληρώνουν τις κυβερνητικές ανθρωποφαγίες έως το αδιαπραγμάτευτο «Εχω μείνει speechless».

Το αντιπολιτευτικό δόρυ έχει τρεις βασικές αιχμές. Το άνοιγμα των συνόρων, τη συμφόρηση στα ΜΜΜ και τη μη ενίσχυση του συστήματος υγείας. Το πρώτο καταρρίπτεται πανηγυρικά από το ότι ακόμη και στο peak της τουριστικής περιόδου λίγα ήταν τα κρούσματα που σχετίζονταν με τις πύλες εισόδου της χώρας. Τα περισσότερα καταγράφηκαν σε γάμους, γλέντια, πάρτι, συναυλίες – μία συναυλία στη Χαλκιδική θέρισε μισό γηροκομείο στο Ασβεστοχώρι. Να δεχθώ το πρόβλημα της συμφόρησης στα λεωφορεία αν και πλέον το θέμα είναι όχι πόσοι μπαίνουν στα ΜΜΜ αλλά πόσοι μπαίνουν με τον τσαμπουκά του «δεν φοράω μάσκα». Τα περί συστήματος υγείας όμως (που δεν είναι ακριβώς έτσι) αξίζουν κοινωνιολογικής μελέτης.

Ας κάνουμε ένα υποθετικό σενάριο. Οτι, στην Ελλάδα, έχουμε ένα εκατομμύριο εντατικές. Εχουν γίνει και ένα εκατομμύριο προσλήψεις στα νοσοκομεία. Ε και; Το πρόβλημά μας ποιο είναι; Να μην κολλήσουμε και να μη μεταδώσουμε τον ιό ή να τον σκορπάμε δώθε – κείθε, σαν γαρύφαλλα σε σκυλάδικο της Εθνικής, φτάνει να έχουμε από μια εντατική καβάτζα; Οτι δηλαδή στις εντατικές δεν πεθαίνουν άνθρωποι; Αν η μετάδοση μιας λοιμώδους νόσου δεν είναι θέμα ατομικής ευθύνης τι είναι; Τι θέλουμε δηλαδή; Να αρρωστήσουμε, να κάνουμε βαβά και μετά να έρθει ένα κράτος – πατερούλης να μας πάρει αγκαλιά για να γιάνουμε;

Η τελευταία νύχτα της Γης
Το κίνημα της πλατείας, εμφορούμενο από την «ιερή οργή» των Αγαναχτισμένων το 2011, στην εποχή του κορωνοϊού τροφοδοτείται από την επαναστατική ορμή των μπυροφρόνων. Εντάξει, συμβαίνει και σε άλλες χώρες και ο καθένας το ιδεολογικοποιεί όπως ξέρει και μπορεί κι εμείς εδώ να ανακαλύψαμε ότι η αναστολή για λίγες ημέρες της υπαίθριας νυχτερινής ζωής θα κόψει το νήμα του πολιτισμού μας – ο οποίος, κατά τα άλλα, τρέχει από τα μπατζάκια μας.

Εμένα τώρα αυτό μου θύμισε ένα από τα πιο αγαπημένα μου διηγήματα – νουβέλα για την ακρίβεια. Την «Τελευταία νύχτα της Γης» του Πέτρου Χάρη. Πρωτοκυκλοφόρησε το 1924 αλλά αναφέρεται σε μια νύχτα του 1910, τότε που ο κομήτης του Χάλεϋ υποτίθεται ότι θα έπεφτε πάνω στη Γη και θα την έκανε σμπαράλια. Στην Αθήνα της εποχής, οι μεγαλοαστοί, οι καλλιτέχνες, οι διανοούμενοι ξεχύθηκαν στους δρόμους ώστε να τιμήσουν για τελευταία φορά την υπαίθρια ζωή. Εκτός από ένα «λαϊκό» ζευγάρι, έναν υπηρέτη και μια υπηρέτρια, που βρήκαν την ευκαιρία να «περιορισθούν» σε ένα κρεβάτι. Και πέρασαν υπέροχα.

Το Πολυτεχνείο ζει;
Ο καθηγητής Αντώνης Λιάκος, τον τελευταίο καιρό, φαίνεται να διακατέχεται από μια ανάγκη δημοσιότητας. Δικαίωμά του αν αυτό του κάνει καλό και δικαίωμα του καθενός στη δημόσια κριτική εφόσον οι δηλώσεις του γίνονται στα σόσιαλ μίντια. Θεωρώ ότι το τελευταίο του ποστ, αυτό για τα νέα Πολυτεχνεία, ήταν ένα αστειάκι, όπως δείχνει το emoticon που χαχανίζει στο τέλος. Αλλο είναι το φάουλ και μάλιστα διπλό. Η φράση «…πριν γελοιοποιηθούν και τα μαζέψουν όπως έκαναν με τον Μεγάλο Περίπατο». Πρώτον, ο Μεγάλος Περίπατος, καλώς ή κακώς, δεν έχει «μαζευτεί», συνεχίζεται. Και δεύτερον, η τοπική αυτοδιοίκηση δεν είναι αρμός της κεντρικής κυβέρνησης.