Η καταστροφή απαιτεί παγκόσμια λύση

Eίναι δύσκολο να κατανοήσουμε πλήρως την κλίμακα της κρίσης του κορωνοϊού: παγκοσμίως περισσότερα από 30 εκατομμύρια άτομα έχουν μολυνθεί από τον ιό και σχεδόν ένα εκατομμύριο έχουν πεθάνει. Ο ΟΗΕ εκτιμά ότι η πανδημία θα σημάνει την απώλεια παραγωγής ύψους 8,5 τρισ. φέτος και την επόμενη χρονιά. Το ευρύτερο κοινωνικό και οικονομικό κόστος – από τη φτώχεια έως τις ψυχικές ασθένειες και την οικογενειακή βία – είναι αδύνατον να μπει σε αριθμούς.

Και όμως για αυτήν την παγκόσμια καταστροφή δεν υπάρχει ακόμα παγκόσμια απάντηση. Ενώ οι επιστήμονες εργάζονται εντατικά σε διεθνές επίπεδο για να βρεθούν φάρμακα, θεραπείες και εμβόλια, οι κυβερνήσεις τους δεν συνεργάζονται. Αυτό οφείλεται και στην ανεπαρκή ηγεσία σε μέρη όπως η Ουάσιγκτον, το Λονδίνο, η Μόσχα και το Πεκίνο.

Ο κόσμος θα έπρεπε να είναι καλύτερα προετοιμασμένος για μια πανδημία. Από το ξέσπασμα του Sars το 2003 και του Mers το 2012, ήταν προφανές πως οι κορωνοϊοί όχι μόνο μπορούν να μεταδοθούν από τα ζώα στον άνθρωπο, αλλά ότι θα οδηγούσαν και σε μετάδοση από άνθρωπο σε άνθρωπο – και θα αποδεικνύονταν θανάσιμοι. Η χαοτική αντίδραση στον ιό Εμπολα στη δυτική Αφρική το 2014 έδειξε πως είμαστε ελάχιστα προετοιμασμένοι για να αντιμετωπίσουμε γνωστούς, πόσο μάλλον καινούργιους, παθογόνους παράγοντες.

Μέσα σε όλα αυτά, υπάρχει χώρος για ελπίδα. Η αρχή της χιλιετίας μας έδειξε ότι υπάρχουν τρόποι να αντιμετωπίσουμε ασθένειες, μέσω νέων θεσμών. Το 2000 δημιουργήθηκε η Gavi, η παγκόσμια συμμαχία για τα εμβόλια και δύο χρόνια αργότερα το Διεθνές Ταμείο για την Αντιμετώπιση του Aids, της φυματίωσης και της ελονοσίας. Αυτοί οι πολυμερείς οικονομικοί θεσμοί είχαν σημαντική επιρροή στη δημόσια υγεία και από τις δράσεις τους υπολογίζεται ότι σώθηκαν οι ζωές 50 εκατ. ανθρώπων. Τώρα χρειάζεται να καταλήξουμε στη δημιουργία ενός θεσμού που θα προστατεύει την υγεία όλων μας.