Θα καταδικάσουμε έστω και καθυστερημένα;

Μετά από αμέτρητους βανδαλισμούς, η είδηση πέρασε πάλι στα ψιλά: «Κουκουλοφόροι μετά το τέλος της πορείας στη μνήμη του Ζακ Κωστόπουλου βανδάλισαν την τιμητική πλακέτα των θυμάτων της Μαρφίν». Το μνημείο για ένα έγκλημα για το οποίο δεν πλήρωσε ποτέ κανένας. Την πλακέτα που θυμίζει την εποχή του μίσους, της μπαχαλοποίησης και του διχασμού. Μια εποχή που όπως φαίνεται, τελικά, δεν τελείωσε ποτέ. Το 2013 ο Ευάγγελος Βενιζέλος είχε χρησιμοποιήσει για πρώτη φορά τον όρο «εκτσογλανισμός» για να περιγράψει όλο αυτό που συνέβη στην ελληνική κοινωνία στην εποχή των Μνημονίων.

Για χρόνια ακούγαμε δημοσιολόγους να δικαιολογούν βανδαλισμούς και προπηλακισμούς ως «δίκαιη οργή κατά των Μνημονίων» και κάποιους μέσα στη Βουλή να κάνουν λόγο για δοσίλογους προδότες, Τσολάκογλου, κυβέρνηση χούντας και Γουδή αποθεώνοντας την πλατεία που φώναζε μουτζώνοντας «η χούντα δεν τελείωσε το ’73». Η κοινωνία πείστηκε να μισεί, σύρθηκε σε ανύπαρκτα διλήμματα, οδηγήθηκε σε διχασμό, ενώ η βία, η μπαχαλοποίηση και η ανομία βαφτίζονταν «δικαίωμα». Τη στιγμή που το κέντρο της πόλης καιγόταν μέρα παρά μέρα, κόμματα υποδαύλιζαν τη ρητορική του μίσους και αποφαίνονταν ότι «λίγο νεράκι δροσίζει» όταν πολιτικοί αντίπαλοι δέχονταν επιθέσεις.

Μετά από αμέτρητους βανδαλισμούς και καταστροφές δημόσιας και ιδιωτικής περιουσίας που επί χρόνια μεταδίδονταν σε ζωντανή σύνδεση στις ειδήσεις των 8, η ασέβεια στην πλακέτα της Μαρφίν περνάει στα ψιλά, ως κάτι σύνηθες, που δεν εκπλήσσει πια κανέναν. Και αυτοί που επιμένουν να ζητούν από όλα τα κόμματα και τους πολιτικούς να καταγγείλουν αυτήν τη χυδαιότητα, που τους ζητούν να καταδικάσουν τη βία από όπου κι αν προέρχεται, ακούγονται πλέον ως γραφικοί. Αυτό, βέβαια που δεν αντιλαμβάνονται όσοι – έστω και τώρα – δεν βγαίνουν να καταδικάσουν την μπαχαλοποίηση και τη βία, είναι πως έτσι παραμένουν υπόλογοι στα μάτια της κοινωνίας. Δεν αντιλαμβάνονται πως κάθε φορά που θα βανδαλίζεται η πλακέτα της Μαρφίν, τα βλέμματα της κοινωνίας θα στρέφονται πάνω τους, περιμένοντας να κάνουν έστω και τώρα, αυτό που δεν έκαναν τόσα χρόνια.