Προσοχή στον 12ο παίκτη

Η Κόλος Κοβαλίβκα δεν αποτελεί σύμπτωμα της αρρώστιας. Είναι η ίδια η αρρώστια με άλλο όνομα. Οπως συνέβη παλαιότερα με τις Βίντι, Ντιναμό Μπρεστ, Σαράγεβο, Ντίπρο, Ρέικιαβικ, Σλάβεν Κοπρίβνιτσα, Ντέμπρετσεν, Σπορτούλ, Βέιλε, Οντένσε και τόσες ακόμα. Ομάδες των οποίων τα ονόματα πρέπει να χαραχθούν πάνω στα ανύπαρκτα ευρωπαϊκά μας τρόπαια για να μας θυμίζουν την κακοφορμισμένη ψυχοσύνθεση των εκπροσώπων μας όταν αντιμετωπίζουν φαινομενικά υποδεέστερες ομάδες.

Ο τίτλος του φαβορί ποτέ δεν ταίριαζε στις ομάδες μας, είτε σε συλλογικό επίπεδο είτε σε επίπεδο εθνικής ομάδας. Οι φιλοδοξίες, πρώτα απ’ όλα του Τύπου και στη συνέχεια των ίδιων των ομάδων, κατέληγαν στην προκρούστεια κλίνη μιας επώδυνης αποδοχής πως τα μεγάλα λόγια ποτέ δεν είναι αρκετά για να κερδίσουν και τον πιο αδύναμο αντίπαλο.

Ζήσαμε και εξακολουθούμε να ζούμε μικρά Βατερλό τα οποία δυστυχώς αδυνατούν να διδάξουν λόγω των ποδοσφαιρικών άλλοθι που βρίθει ο τόπος. Οταν προπονητής δηλώνει περήφανος για την ομάδα του μετά από εντός έδρας ήττα-αποκλεισμό από αντίπαλο που στην καλύτερη περίπτωση μπορεί να θεωρηθεί στα μέτρα του, αντιλαμβάνεται κανείς το μέγεθος του προβλήματος.

ΠΑΟΚ, Ολυμπιακός και ΑΕΚ ρίχνονται από σήμερα και μέχρι την Πέμπτη με αυτήν ακριβώς τη σειρά στα μέτωπα των ευρωπαϊκών Κυπέλλων. Δεν ξέρω πόσοι από τους παίκτες και τους προπονητές των ομάδων μας γνωρίζουν τα μικρά Βατερλό μας. Αν δεν έχουν χρόνο να τα αναζητήσουν, ας προστρέξουν στα πρόσφατα παιχνίδια του Αρη και του ΟΦΗ. Ο εξωραϊσμός της πραγματικότητας ποτέ δεν ωφέλησε κανέναν.

Η διολίσθηση στην ποδοσφαιρική αλαζονεία είναι μια κατάρα που μας κυνηγά χρόνια, γιατί δεν φροντίζουμε να υπενθυμίζουμε τα λάθη του παρελθόντος.

Η λήθη είναι πιο βολική γιατί επιτρέπει την πώληση ονείρων χωρίς εκπτώσεις.

Ούτε η Κράσνονταρ, ούτε η Ομόνοια, ούτε η Σεντ Γκάλεν θεωρούνται ανυπέρβλητα εμπόδια. Μπορούν όμως να γίνουν αν η αλαζονεία γίνει ο 12ος παίκτης των ομάδων μας.