Could you be loved

Πρόκειται για φράση που αποδίδεται στον Μπομπ Μάρλεϊ: «Πριν αρχίσεις να υψώνεις το δάχτυλο, βεβαιώσου ότι τα χέρια σου είναι καθαρά». Το θυμήθηκα καθώς άκουγα τον Αλέξη Τσίπρα στην συνέντευξη Τύπου στη Θεσσαλονίκη. Εκεί όπου ρωτήθηκε για το νέο του «σουξέ», ότι ο Κυριάκος Μητσοτάκης είναι μέγας πολιτικός απατεώνας. Το τεκμηρίωσε αναφερόμενος στη Συμφωνία των Πρεσπών και στην αλλαγή πλεύσης του Πρωθυπουργού από τότε που ήταν αρχηγός τη αξιωματικής αντιπολίτευσης. Επειδή φαίνεται ότι στο σύμπαν του προέδρου του ΣΥΡΙΖΑ η θητεία του αρχίζει και τελειώνει σε αυτήν τη συμφωνία, ξεχνά ότι ήταν αυτός που έβαλε την kolotoumba στη διεθνή πολιτική ορολογία. Με αυτό ως δεδομένο, το κρέας δεν το βαφτίζεις απλώς ψάρι, το φτάνεις έως σούσι και ταρτάρ τόνου. Το σκίσιμο των Μνημονίων με ένα νόμο και ένα άρθρο, η κατάργηση του ΕΝΦΙΑ, το «Γκόου μπακ μαντάμ Μέρκελ» δεν ήταν ψέματα μωρέ. Ηταν αυταπάτες με πρόσημο το ηθικό πλεονέκτημα.

Είπε επίσης ο κύριος Τσίπρας ότι ο Πρωθυπουργός αρνείται να συγκαλέσει συμβούλιο των πολιτικών αρχηγών, ενώ ο ίδιος το είχε κάνει ασμένως εκείνο το δραματικό καλοκαίρι του 2015. Εχει απόλυτο δίκιο, να τα λέμε κι αυτά. Μόνο που το έργο δεν τέλειωσε εκεί. Ολοι ξέρουμε πως σε εκείνο το συμβούλιο είχε δεσμευτεί ότι δεν θα έκανε εκλογές. Τις οποίες ανακοίνωσε λίγες μέρες αργότερα. …Εγώ πάντως στη θέση του θα άκουγα περισσότερο Μπομπ Μάρλεϊ. Ειδικά το Could you be loved.

Το «αμάρτημα» του Μαρκουλάκη

Την περασμένη εβδομάδα κάπως, κάπου διέρρευσε ότι ένα τηλεφώνημα του Κωνσταντίνου Μαρκουλάκη έκανε τον Πρωθυπουργό να αλλάξει γνώμη και να μην ανασταλούν οι θεατρικές παραστάσεις. Τι σημασία έχει ότι ο ίδιος ο ηθοποιός και σκηνοθέτης δεν έκανε κάποια σχετική δήλωση; Τι σημασία έχει πως κάποιοι από τους δημοσιογράφους που ξεσπάθωσαν εναντίον του δεν σήκωσαν το τηλέφωνο να κάνουν κάτι που παλιά το λέγαμε. Αχος βαρύς ακούστηκε πολλές ντουντούκες πέσαν.

Πέντε μέρες μετά, δεν έχω καταλάβει για ποιο λόγο εγκαλείται ο Μαρκουλάκης από κάποιους συναδέλφους του (λίγους είναι η αλήθεια διότι η πλειοψηφία, όταν σιωπά, δεν καταγράφεται).

Γιατί επενέβη ώστε να μην κλείσουν τα θέατρα; Γιατί τον άκουσε, αν άκουσε εκείνον, ο Μητσοτάκης; Γιατί συνομιλεί με τον Μητσοτάκη (με τον οποίον ήταν συμμαθητές); Γιατί ήταν συμμαθητές με τον Μητσοτάκη; Γιατί φοίτησε στο Κολλέγιο; Γιατί δεν πέρασε από το συνδικαλιστικό όργανο του κλάδου του (που θα είχε μπει ο Οκτώβριος και ακόμη δεν θα είχαν καταλήξει ως προς την «άμυνα ζώνης»); Γιατί ήταν στην τελευταία θέση του ψηφοδελτίου Επικρατείας της Νέας Δημοκρατίας (ενώ θα μπορούσε να είναι σε εκλόγιμη); Γιατί έχει αρνηθεί άλλες, πολύ μεγάλες θέσεις και μάλιστα στον πολιτισμό (όπως ξέρουν όσοι επιμένουν ακόμη να κάνουν ρεπορτάζ); Γιατί δεν σκηνοθετεί επιχορηγούμενες παραστάσεις; Γιατί είναι, ίσως, ο πιο επιτυχημένος της γενιάς του; Γιατί επιμένει σε μια τεράστια παραγωγή (που δίνει δουλειά σε πολλούς) εν μέσω πανδημίας; Γιατί μοιάζει να είναι ευτυχής στην προσωπική του ζωή;

Στην Ελλάδα ζεις, δεν υπάρχει ελπίς. Πάντως επειδή το θέατρο είναι και θέμα εντυπώσεων, δεν λέει δευτερότριτοι άνθρωποι του θεάτρου που έχουν απολαύσει κυβερνητικά και κομματικά οφίτσια να εγκαλούν τον Μαρκουλάκη για κομματικοποίηση.

Το λάθος

Εχει ανακοινωθεί για σήμερα Δευτέρα, συγκέντρωση, καθιστική διαμαρτυρία, κάτι τέτοιο τέλος πάντων, από τον Πανελλήνιο Μουσικό Σύλλογο. Στην οποία θα συμπαρασταθεί το Σωματείο Ελλήνων Ηθοποιών. Για σήμερα επαναλαμβάνω. Την ημέρα που αρχίζουν να ισχύουν τα νέα περιοριστικά μέτρα τα οποία απαγορεύουν τις συγκεντρώσεις άνω των εννέα ατόμων. Ελπίζω οι συμπαθείς καλλιτέχνες να μη βάλουν τα χεράκια τους να βγάλουν τα ματάκια τους.