Αριστερά και το πρόβλημα της ασφάλειας

Ανέκαθεν η αριστερά προτιμούσε την αταξία και την ανασφάλεια από μια ενδεχόμενη αδικία. Όπως έλεγε ο Σαρλ Πασκουά, κάποτε υπουργός εσωτερικών της Γαλλίας, κάθε φορά που η δεξιά τσακώνει τον κλέφτη χαίρεται· κάθε φορά που τον τσακώνει η αριστερά νιώθει ένοχη: υποτίθεται ότι ο εγκληματίας είναι προϊόν της άτιμης κοινωνίας κι ότι για τις πράξεις του ευθύνονται οι προϋπάρχουσες κοινωνικές ανισότητες. Αν θυμηθούμε τους θρήνους της αριστεράς μετά την εξάρθρωση της 17ης Νοέμβρη το 2002 δεν θα χρειάζεται να πούμε τίποτα περισσότερο.

Το να ερμηνεύουμε την εγκληματικότητα είναι θεμιτό· το να αρνούμαστε να την καταπολεμήσουμε δεν είναι. Από το 1968, στον ευρω-ατλαντικό κόσμο δημιουργήθηκε μια καινούργια κουλτούρα που ανέδειξε ως θύμα τον εγκληματία απονομιμοποιώντας την ιδέα της καταστολής. Οι ιδέες του Μαΐου του 1968 κατασκεύασαν την πολιτική ορθότητα για την οποία γίνεται τόσος λόγος και σύμφωνα με την οποία η ευταξία και η ασφάλεια είναι ειδικότητα και πεδίο της δεξιάς – με τα σημερινά δεδομένα, της «άκρας» δεξιάς. Βάζω εισαγωγικά για να τονίσω το πώς τα ζητήματα της ασφάλειας -εθνικής, κοινωνικής, ατομικής- δεν αποδίδονται μόνο στη δεξιά αλλά συμβάλλουν στην τοποθέτηση ατόμων και ομάδων σε μια φαντασιωτική ακροδεξιά προκειμένου να δολοφονηθούν χαρακτήρες ταυτοχρόνως με την ανάθεση του πρωταρχικού ζητήματος της πολιτισμένης κοινωνίας, της ασφάλειας των πολιτών στην πραγματική ακροδεξιά – και ιδού γιατί η ακροδεξιά επιστρέφει στον σημερινό κόσμο.

Η αριστερά, με τη διεθνιστική παραμυθία ως προς το εξωτερικό, και με τη γενικότερη παραμυθία της ελευθερίας ως αντίποδα της ασφάλειας, υπονομεύει την ακεραιότητα των πολιτών και την κοινωνική ειρήνη. Γνωστά όλα αυτά. Με την υποκρισία και τα ταπεινά της κίνητρα προπαγανδίζει ως άδικη και κατεδαφιστέα τη φιλελεύθερη δημοκρατία, ενώ επικροτεί και ενθαρρύνει την παραβατικότητα εξυμνώντας όσους ρυπαίνουν, κυριολεκτικά και μεταφορικά, το κοινωνικό σύστημα. Οι ήρωές της είναι τρομοκράτες, λήσταρχοι, κλέφτες, φονιάδες, φυλακόβιοι και παράνομοι κάθε λογής: όσο μεγαλύτερη είναι η απόσταση των ατόμων και των ομάδων από το «σύστημα», από τον νομικό πολιτισμό, τόσο μεγαλύτερο το θάμβος. Από την άλλη πλευρά, ο νόμος και οι επιπτώσεις της παραβίασής του καταγγέλλονται ως αυταρχισμός, ως στέρηση της ανθρώπινης ελευθερίας. Η έμμονη ιδέα της ταξικότητας του νόμου οδηγεί σε παραλογισμούς: για παράδειγμα, είναι «ταξικός» ο κώδικας οδικής κυκλοφορίας; Είναι «ταξική» η δέσμη των νόμων περί σεβασμού του δημόσιου χώρου; Και τα λοιπά και τα λοιπά.

Οι αριστερές ψευτο-ελίτ και η αριστερή διανόηση επιτίθενται στους πολίτες εκθέτοντάς τους σε διαδοχικούς κινδύνους και πιέζοντας τις αρχές για όλο και περισσότερη ανοχή στην παρανομία, για όλο και εντονότερη ιδεολογικοποίησή της. Όσα εκτυλίσσονται στον ελληνικό δημόσιο χώρο (και στο κοινοβούλιο και στα υπόλοιπα όργανα της διοίκησης) μπορούν να συνοψιστούν στο εξής: μετά από τόσες δεκαετίες αριστερής ηγεμονίας, οι θεσμοί ευθυγραμμίζονται με τους θύτες, όχι με τα θύματα – στην πραγματικότητα, οι θύτες θεωρούνται θύματα· τα δικαιώματα του δράστη είναι σπουδαιότερα από εκείνα του παθόντος. Η αριστερά πιστεύει ακόμα ότι η μείωση των ανισοτήτων, η πλήρης απασχόληση, η «πρόοδος» θα εκμηδενίσει την εγκληματικότητα: ίσως· αλλά μέχρι να συμβεί αυτό, το κράτος πρέπει να παίζει τον ρόλο του· δεν μπορούμε να αναβάλλουμε την ασφάλεια για το σοσιαλιστικό Επέκεινα. Αυτή η λογική, σπεύδω να προσθέσω, περιλαμβάνει αυταρχισμό κουκουέδικου τύπου: νταηλίκια στο πλαίσιο της δυτικής δημοκρατίας, υπακοή και συμμόρφωση στο πλαίσιο του κομμουνισμού, εφόσον, βεβαίως, στον κομμουνισμό οι νόμοι θα είναι δίκαιοι και υπεραξικοί και θα ζούμε όλοι αρμονικά στον επίγειο παράδεισο.

Πολλοί άνθρωποι, που δεν είναι εγγενώς συντηρητικοί (άθρησκοι, κάθε άλλο παρά πουριτανοί ή φοβικοί ως προς τις κοινωνικές και ατομικές αλλαγές) ανακαλύπτουν, με χαρακτηριστική καθυστέρηση, ότι η αριστερά έχει τροφοδοτήσει τον εξτρεμισμό κι ότι η στάση της έναντι της ασφάλειας, συνδυασμένη με τη μακρόχρονη πολιτική και πολιτιστική της εξουσία, έχει προκαλέσει τρομερή κοινωνική διάσπαση: η άρνησή της να εξασφαλίσει την ευταξία δεν περιορίζεται στα φαινόμενα τύπου Εξαρχείων και γενικευμένης ανομίας τύπου Μόριας, αλλά προχωρεί βαθύτερα στο αξιακό σύστημα – λόγου χάρη στην ιδεολογικοποιημένη πρόσληψη του ισλάμ, της αριστερής τρομοκρατίας και της πολιτικής ανυπακοής.

Πιστεύω ότι τα αριστερά κόμματα έχουν φέρει σε αμηχανία και μοναξιά πολλούς αριστερούς πολίτες οι οποίοι δεν μπορούν να εκπροσωπηθούν ούτε από κουτσαβάκια και τραμπούκους, ούτε από αναρχοφασίστες που ποζάρουν σαν τα ατίθασα παιδιά της παράταξης. Η αλήθεια είναι ότι στην αριστερά, περισσότερο από όσο σε άλλες παρατάξεις, επικρατεί ομερτά: τα εν οίκω μη εν δήμω. Ωστόσο, είναι προφανές ότι τα παράπονα επί του ζητήματος της τάξης και της ασφάλειας συσσωρεύονται. Όπως και επί πολλών άλλων ζητημάτων: αποθέωση της μετριότητας, απαξίωση της εργασίας, ταυτοτική πολιτική που ευνοεί την κοινωνική (φυλετική, έμφυλη  κτλ) κατάτμηση, ρητορική μίσους κατά των πολιτικών αντιπάλων και ούτω καθεξής. Η πεφωτισμένη αριστερά είναι μειοψηφική και πολιορκείται από παντού: όλες οι άλλες εκδοχές της -από τις ριζοσπαστικές φεμινίστριες μέχρι τους ισλαμοφιλικούς και τους οικο-τρομοκράτες- την καταγγέλλουν για προδοσία, ενώ στην πραγματικότητα η προδοσία πρέπει να αναζητηθεί στη δική τους πλευρά.

Αν η πεφωτισμένη, έστω, αριστερά δεν τροποποιήσει τη στάση της ως προς την αντίληψη και την αντιμετώπιση της ασφάλειας, αργά ή γρήγορα όλο και περισσότεροι άνθρωποι θα απομακρυνθούν από τα δόγματα και την κουραστική ηθικολογία της. Σήμερα, ο χώρος των αριστερών ιδεών είναι άγονος· η ιδεολογική διαμάχη ακούγεται σαν θόρυβος, σαν ένα ενοχλητικά μονότονο γάβγισμα. Παραλλήλως, είναι τέτοιο το αριστερό bullying ώστε, περιέργως, να χρειάζεται «θάρρος» για να καταγγείλει κανείς την αριστερή πολιτική· μια ιδιότητα που φαίνεται πως λείπει από τη δεξιά. Έτσι, σε ό,τι αφορά την Ελλάδα (και τη Γαλλία), η δεξιά, η κεντροδεξιά και το κέντρο εφαρμόζουν, από αδράνεια και φόβο, την αριστεροσύνη στα ζητήματα του νόμου και της τάξης – όπως και σε άλλα ζητήματα φυσικά.