Μια δοκιμασία αξιοπιστίας{CR}

Με αφορμή την παρουσία γονιών που εναντιώνονται στη χρήση μάσκας σε δελτία ειδήσεων και ενημερωτικές εκπομπές, έγινε μια συζήτηση στα κοινωνικά δίκτυα, κυρίως, για το αν είναι αποδεκτό ή βλαπτικό να φιλοξενούνται οι απόψεις αυτές στα παραδοσιακά ΜΜΕ.

Οσοι αντιτίθενται θεωρούν συχνά πως η προβολή μεγαλοποιεί το φαινόμενο το οποίο, κατά την άποψή τους, αφορά ένα μικρό μέρος της κοινωνίας. Οσοι υπερασπίζονται την επιλογή αυτή επιμένουν συνήθως πως πρέπει να δίνεται ελεύθερο βήμα σε κάθε άποψη. Εξάλλου, για να κάνουμε μια αυθαίρετη αναλογία, είδηση είναι ένας επικίνδυνος οδηγός, όχι χίλιοι ευσυνείδητοι.

Το πρόβλημα με τη συγκεκριμένη συζήτηση είναι ότι βασίζεται στην ιδέα ότι υπάρχουν βασικά δυο «στρατόπεδα», οι άνθρωποι που έχουν ευαγγέλιο τις οδηγίες της Πολιτικής Προστασίας και οι ακραίοι. Υπάρχουν όμως πολύ περισσότεροι σιωπηλοί άνθρωποι στην ενδιάμεση περιοχή, με διαφορετικές πεποιθήσεις, ανασφάλειες και επίπεδα εμπιστοσύνης στους θεσμούς, στα κράτη, στους διεθνείς οργανισμούς, στην κλασική ιατρική, στις φαρμακευτικές εταιρείες κ.λπ. Ολοι αυτοί είναι πιο δύσκολο και πολυπληθές κοινό από τους πεπεισμένους, για τους οποίους ό,τι και να παίξουν τα κανάλια για την πανδημία έχει πολύ λίγη σημασία, αφού έχουν μπετοναρισμένη άποψη και για τα κανάλια και για την πανδημία.

Εχοντας πει όλα αυτά, η αλήθεια είναι πως, όχι, κανένα μέσο δεν υποχρεούται να φιλοξενεί κάθε άποψη. Κάθε προβολή είναι επιλογή. Εξάλλου, όπως ισχύει παγκοσμίως, πολλοί από τους δήθεν αυθόρμητους φωνακλάδες ακραίους του κορωνοϊού με έναν «μαγικό» τρόπο συνδέονται ευθέως με, αλλά δήθεν αυθόρμητα, ακραία κινήματα διαμαρτυρίας και η ατζέντα τους συχνά υποκρύπτει άλλες σκοπιμότητες.

Η ευθύνη για το πώς θα πειστούν οι πολλοί για το κοινό καλό, όμως, δεν μπορεί να πέφτει μόνο στις πλάτες των παραδοσιακών ΜΜΕ και δεν μετριέται τόσο στα παράθυρα. Πρέπει και η επιστημονική κοινότητα να μιλά συμπεριληπτικά και κατανοητά, πρέπει και τα κράτη να κερδίσουν την εμπιστοσύνη του κόσμου ξανά. Το τελευταίο είναι και το κρισιμότερο για την ανάκαμψη και θα κριθεί απολογιστικά, παγκοσμίως. Γι’ αυτό και έχει νόημα οι διάφορες εξουσίες και όσοι ορίζουν τις ατζέντες στη δημόσια σφαίρα να μην ξεχνούν το διακύβευμα και να δρουν με τη συναίσθηση πως ζούμε μια ιστορική δοκιμασία για την αξιοπιστία τους και για τη φιλελεύθερη δημοκρατία.