Ο κορωνοϊός και οι ξένοι{CR}

Μια είδηση που δεν σχολιάστηκε ιδιαίτερα δημοσιεύθηκε στις 11 Σεπτεμβρίου: την προηγούμενη ημέρα, το 50% των εισαγωγών ασθενών με κορωνοϊό στα νοσοκομεία αναφοράς, στον Ευαγγελισμό και τη Σωτηρία, αφορούσε αλλοδαπούς, πρόσφυγες και οικονομικούς μετανάστες που μένουν πολλοί μαζί σε διαμερίσματα ή δωμάτια ξενοδοχείων στο κέντρο ή διανυκτερεύουν και στο ύπαιθρο – η Πλατεία Βικτωρίας, για πολύ καιρό το καλοκαίρι, είναι τόπος συγκέντρωσης μεταναστευτικών πληθυσμών. Χθες μια άλλη μικρή είδηση πέρασε απαρατήρητη: ένας νεαρός 21 χρόνων από το Αφγανιστάν, που βρέθηκε θετικός στον ιό, το έσκασε από το Ιπποκράτειο. Επίσης, στη Λέσβο ακόμα δεν έχουν εντοπιστεί οι περισσότεροι από τους νοσούντες με κορωνοϊό που χάθηκαν τα ίχνη τους έπειτα από τα συμβάντα στη Μόρια. Πολλά κρούσματα επίσης, εντοπίζονται σε άλλα κέντρα κράτησης κοντά στην Αθήνα, κι αυτό εντείνει τις ανησυχίες.

Δεν το συζητάμε συχνά επειδή είναι θέμα ταμπού για τους ρέκτες της πολιτικής ορθότητας, αλλά αξίζει να μας απασχολήσει – και πρωτίστως χρειάζεται να απασχολήσει το κράτος: οι μετανάστες στην Ελλάδα είτε λόγω της πίεσης που υφίστανται είτε διότι δεν προσέχουν συνιστούν ακόμα μια εστία αναπαραγωγής και διάδοσης της πανδημίας του κορωνοϊού. Ακόμα κι όταν διαγνωστούν, αν είναι σε ηλικία που θεωρούν ότι οι επιπτώσεις από την ασθένεια δεν θα είναι σοβαρές γι’ αυτούς, επιχειρούν να μη βρεθούν σε νοσοκομείο, επειδή δεν θέλουν εμπλοκή με το επίσημο κράτος.

Πριν από λίγο καιρό, κινητοποιήθηκαν περίοικοι στο κέντρο της Αθήνας ζητώντας από το κράτος να δει τι θα γίνει με τις συγκεντρώσεις στην Πλατεία Βικτωρίας και στα πέριξ του αθηναϊκού κέντρου, ενώ επισήμαναν το πρόβλημα της συγκέντρωσης πολλών ανθρώπων σε μικρούς χώρους. Οι πολίτες αυτοί εύκολα αποκλήθηκαν από διαχειριστές του επαναστατικού λυρισμού ρατσιστές και φασίστες. Τι ζητούσαν από το κράτος όμως οι διαμαρτυρόμενοι περίοικοι; Να τους προστατεύσει από την υγειονομική βόμβα που ανεξέλεγκτα μπορεί να μετατραπεί σε εστία μόλυνσης. Αυτό είναι ένα αντικειμενικό γεγονός και μια υπεύθυνη θέση. Δεν είναι και τόσο πολύ φιλάνθρωπο, άλλωστε, να θεωρείται κανονικότητα μιας πόλης η ανεξέλεγκτη συσσώρευση πληθυσμών στις πλατείες της, σε εποχή πανδημίας.

Ερχόμαστε, λοιπόν, ακόμα μια φορά στους μετανάστες και τους πρόσφυγες που, έχοντας καταφέρει να κατευθυνθούν, νόμιμα ή παράνομα, στην ενδοχώρα, δυσκολεύονται να ενταχθούν σε μια καθημερινή συνθήκη. Προφανώς, το υπουργείο Μεταναστευτικής Πολιτικής και Ασύλου, ο υπουργός Νότης Μηταράκης που ανέλαβε την ευθύνη του μεταναστευτικού ρεύματος στη χώρα αδιαφορώντας καν για τις υποχρεώσεις της πολιτείας απέναντι σε χαρακτηρισμένους πρόσφυγες, βολεύεται όταν άνθρωποι που δεν τους έχει καταγράψει «χάνονται» στη χοάνη των διαμερισμάτων όπου καταλύουν, θεωρείται ότι σε έναν βαθμό «εντάσσονται» ή, έστω, δεν πιέζουν το σύστημα διαχείρισης της ζωής τους.

Η πρακτική αυτή μπορεί να βολεύει τις στατιστικές που επικαλούνται οι πολιτικοί υπεύθυνοι στα διάφορα τοκ σόου, αλλά αποδείχτηκε ότι ούτε τις κοινωνικές εντάσεις ανέκοψαν ούτε, πολύ περισσότερο, απέτρεψαν την πιθανότητα οι άνθρωποι αυτοί να λειτουργήσουν ως καλοί αγωγοί του ιού της πανδημίας. Σήμερα, που ο φόβος για πολλαπλασιασμό των κρουσμάτων εντείνεται, αυτό είναι το χειρότερο.

Τέως στο Καστελλόριζο

Η εξέλιξη της ελληνοτουρκικής έντασης επιβεβαιώνει, προφανώς, τους πολιτικούς χειρισμούς του Κυριάκου Μητσοτάκη. Αποδείχτηκε ουσιαστική η επιδίωξή του να ενισχύσει το διπλωματικό κεφάλαιο της Ελλάδας, αλλά μαζί με την προοπτική εξελίξεων στην περιοχή σε μια πορεία προς την εξομάλυνση – και η εξομάλυνση αυτή δεν μπορεί παρά, στον ορίζοντα, να βλέπει τον διάλογο ανάμεσα στην Ελλάδα και την Τουρκία, με προοπτική συμφωνία ή τη Χάγη.
Η ήρεμη-δύναμη-Ελλάδα, όπως πολιτεύεται μέσα από τους χειρισμούς του Πρωθυπουργού, εκφράστηκε και με τον λόγο της Προέδρου της Δημοκρατίας Κατερίνας Σακελλαροπούλου, που επισκέφτηκε το Καστελλόριζο. Ο «ιστός της εθνικής αυτοπεποίθησης», τον οποίο επικαλέστηκε η Πρόεδρος, συμπορεύεται με τη διαβεβαίωση προς την Τουρκία ότι η Ελλάδα «είναι ανοιχτή πάντα στον διάλογο, με την προϋπόθεση ότι τηρούνται οι σχέσεις καλής γειτονίας και οι κανόνες διεθνούς δικαίου».
Αυτή η ουσιαστική στιγμή της εξωτερικής πολιτικής της χώρας φαίνεται ότι στενοχωρεί τον τέως Πρόεδρο της Δημοκρατίας, Προκόπη Παυλόπουλο, ο οποίος θυμήθηκε να κάνει εκδήλωση κι αυτός, με δικηγόρους, στο Καστελόριζο. Για να εκφράσει, τι; Μια άλλη, δική του θέση, που θα τον ξεχωρίσει στο πεδίο του (υπερ)πατριωτισμού; Σε μια στιγμή που η ελληνική πολιτική και πολιτειακή ηγεσία προσφέρουν και τα λόγια και την πράξη, ο Προκόπης Παυλόπουλος στο Καστελλόριζο, με μια θητεία καθυστέρηση, δεν θα είναι ο άνθρωπος που υπηρέτησε το κορυφαίο αξίωμα. Θα είναι, απλώς, ένας αντιπολιτευόμενος πολιτευτής ζητώντας συμβολισμούς που τους έχουν ανακαλύψει άλλοι.