Με δύναμη από τη δεκαετία του ’80

Ηταν κάτι παραπάνω από σταρ. Υπήρξαν – και είναι ακόμη – από τα πιο δυνατά σύμβολα της δεκαετίας του 1980. Οπως η Μέριλιν Μονρόε και ο Τζέιμς Ντιν για τη δεκαετία του 1950. Η Μαντόνα, στυλιστικό και αισθητικό πρότυπο, αποθέωσε το «νεοκίτς» (ήδη από την εποχή του «Αναζητώντας απεγνωσμένα τη Σούζαν» λανσάροντας σταυρούς και εικονίτσες ως κοσμήματα), κατήργησε τα στεγανά της μόδας, επέβαλε ένα καινούργιο μοντέλο ερωτικής συμπεριφοράς, εξελίχθηκε στη χωρίς ηλικία γυναίκα που μπορεί να φορέσει ό,τι θέλει, να συμπεριφερθεί όπως θέλει, να ερωτοτροπήσει με όποιον (ή όποια) θέλει. Πέραν τούτων, παραμένει έως σήμερα το μεγαλύτερο ποπ είδωλο των τελευταίων 40 ετών και το «Like a Prayer» το απόλυτο soundtrack μιας ολόκληρης εποχής.

Ο Μίκι Ρουρκ ήταν πάλι ο ηθοποιός της μιας δεκαετίας. Από το μποξ ξεκίνησε και στο μποξ ξαναγύρισε όταν μπάφιασε (ή δεν άντεξε) το Χόλιγουντ. Οι «9½ εβδομάδες» του Αντριαν Λιν όμως βγήκαν στις αίθουσες την κατάλληλη στιγμή. Σε έναν κόσμο όπου το AIDS έβαζε περιορισμούς στο σεξ, οπότε η βιομηχανία του θεάματος έπρεπε να κρατήσει τα μπόσικα μεταβάλλοντάς το σε βιντεοκλίπ. Το ερωτικό παιχνίδι, τα φετίχ και το σκηνικό ήρθαν σε πρώτο πλάνο – μαζί με τα κερασάκια και τις τούρτες – και η σεξουαλική ηδονή «μεταφράστηκε» σε δάχτυλα που σφίγγουν σατέν σεντόνια. Τέλος πάντων, η αλήθεια είναι ότι εμείς, τα κορίτσια του ’80, είχαμε τον Μίκι Ρουρκ κορόνα στο κεφάλι μας και «εικόνισμα» πάνω από το κρεβάτι μας – μη σας πω και μέσα στο κρεβάτι μας (εννοώ τις εκείνης της εποχής ρεπλίκες του).

Τι απέγινε η Μπέιμπι Τζέιν

Και ύστερα ήρθαν οι μέλισσες… Και τους τσίμπησαν στα χείλη, γι’ αυτό έγιναν έτσι, όπως έλεγε ένα παλαιότερο μιμίδιο. Βλέπω τις σημερινές φωτογραφίες των ειδώλων της νιότης μου. Και αναρωτιέμαι «What ever happened to Baby Jane». Διότι έτσι είναι. Σαν την Μπέτι Ντέιβις (γερασμένη αλλά μακιγιαρισμένη σαν παιδούλα) στην ομώνυμη ταινία. Παραμορφωμένοι και οι δύο από υπερβολικές δόσεις ματαιοδοξίας, πρησμένοι από ενέσιμη αμετροέπεια, παγιδευμένοι οι ίδιοι στην παγίδα που προσπαθούν να στήσουν στον χρόνο. Αυτό το «χωρίς ηλικία» που στα 30 και στα 40 σου σε κάνει ένα υπέροχο αειθαλές πλάσμα αλλά στα 60 σου σε δείχνει πιο γερασμένη(ο) απ’ όσο είσαι.

Το «Δεν βλέπουν πώς έγιναν;» είναι ένα εύλογο ερώτημα. Ας μη βιαστούμε να δώσουμε απαντήσεις όμως. Δεν ξέρουμε τι θα κάναμε εμείς αν έπρεπε να διαχειριστούμε μια τόσο συνθλιπτική δημοσιότητα και να ζήσουμε – ή να μη ζήσουμε – μαζί της. Πάντως, βλέποντας φωτογραφίες από την επίσκεψη του Μίκι Ρουρκ στην Αθήνα και στιγμιότυπα από το φετινό πάρτι γενεθλίων της Μαντόνα, σκέφτομαι πως αν ο Φάουστ πούλησε την ψυχή του στον Διάβολο για να κερδίσει την αιώνια νιότη, τα δικά μας είδωλα «πούλησαν» στον πλαστικό χειρουργό τα δικά μας νιάτα.

Στερνή μου νιότη

Πολλές φορές αναρωτιόμαστε πώς θα ήταν ο Τζέιμς Ντιν, αν ζούσε, τώρα που θα πατούσε τα 90. Ή πώς θα ήταν η Μέριλιν αν δεν πέθαινε στα 36 της. Δεν θα ήταν. Η εικόνα που θα είχαμε πάντα από αυτούς θα ήταν του «Επαναστάτη χωρίς αιτία» με το καπέλο και το τσιγάρο στο στόμα στους δρόμους της Νέας Υόρκης και της Μονρόε με το λευκό φόρεμα που σήκωνε ο αέρας. Οπως η Μαντόνα θα είναι πάντα το κορίτσι του «Like a Prayer» και ο Ρουρκ ο σέξι χρηματιστής των «9½ εβδομάδων». Διότι από τέτοια σύμβολα κρατάμε πάντα την κορυφαία τους στιγμή. Ολες οι άλλες είναι δική τους υπόθεση.