Βάλιουμ

Στη γελοιoγραφία του που δημοσιεύτηκε στην πρώτη σελίδα της σαββατιάτικης Repubblica, o αγέραστος και πάντα λαμπερός Altan έχει τον πατέρα, χωρίς μάσκα, να ρωτάει τον γιο του, με σακίδιο, κασκέτο και τη μάσκα στο πιγούνι: «Ετοιμος για το σχολείο;». «Εγώ ναι», απαντάει εκείνος. «Εσύ πάρε κάνα Βάλιουμ».

Ετσι είναι. Στη σημερινή μεγάλη επιστροφή, οι μαθητές έχουν να αντιμετωπίσουν μερικά πολύ μεγάλα εμπόδια. Οχι, όχι, τον ιό και τις μάσκες, αυτά δεν τους πολυαπασχολούν. Η περιρρέουσα ατμόσφαιρα είναι το πρόβλημά τους. Οι γονείς, οι δάσκαλοι, το υπουργείο, η εκκλησία και, φυσικά, οι ψεκασμένοι. Σάκοι ολόκληροι χρειάζονται από Βάλιουμ.

Ας ξεκινήσουμε από τα επουσιώδη. Δεν είχε εξαρχής καμιά σημασία τι ώρα ακριβώς θα έφταναν τα παιδιά την πρώτη ημέρα. Ούτε πότε θα γίνονταν οι αγιασμοί, καθώς το άνοιγμα των σχολείων συνέπεσε με την ημέρα του Τίμιου Σταυρού και οι ιερείς είχαν αυξημένα καθήκοντα. Κακώς γίνονται, έτσι κι αλλιώς, οι αγιασμοί κι οι προσευχές. Ο μόνος λόγος είναι για να μη θυμώσει ο Αρχιεπίσκοπος και για να προσθέσει η υπουργός Παιδείας τις σχετικές φωτογραφίες στο βιογραφικό της.

Επουσιώδες είναι, με το συμπάθιο, και αν θα βγάλει ένας μαθητής για λίγο τη μάσκα την ώρα του μαθήματος. Ας μην πέσουν να τον φάνε οι δάσκαλοι και οι συμμαθητές του. Ας μην αποκτήσει αυτή η ιστορία κεντρικό χαρακτήρα στην εκπαιδευτική διαδικασία, μόνο τους συνωμοσιολόγους και την Ακροδεξιά βοηθάει. Στην Ιταλία, που όλοι ξέρουμε πόσο βαρύ τίμημα έχει πληρώσει σε αυτή την περιπέτεια, οι γονείς των 15χρονων έχουν το αντίθετο πρόβλημα: επειδή φοβούνται, ζητούν να επιτρέπεται στα παιδιά τους να φοράνε μάσκα σε όλη τη διάρκεια του μαθήματος, και η υπουργός απαντά ότι από τη στιγμή που τηρούνται οι αποστάσεις όλα τα άλλα θα λυθούν.

Αυτό που σίγουρα έχει μεγάλη σημασία είναι να δούμε τι έγινε στις χώρες όπου τα σχολεία έχουν ανοίξει εδώ κι έναν μήνα. Στη Γερμανία, όπου οι μάσκες δεν είναι υποχρεωτικές στις τάξεις, τα πρώτα συμπεράσματα είναι ότι ο ιός δεν μεταδίδεται μεταξύ των μαθητών. Οτι η αύξηση των κρουσμάτων μεταξύ των νέων ανθρώπων θα πρέπει να αποδοθεί στις θερινές διακοπές και όχι στα σχολεία. Και ότι αυτό που έχει σημασία είναι να διατηρείται χαμηλός ο αριθμός των κρουσμάτων στην κοινότητα. Ανάλογη είναι η εικόνα και στη Σκωτία, με εξαίρεση δύο λύκεια στη Γλασκώβη. Στο Βέλγιο, πάλι, οι ειδικοί είναι διχασμένοι.

Το μοναδικό αντιπαράδειγμα μέχρι στιγμής είναι το Ισραήλ, όπου η επιστροφή στα σχολεία τον περασμένο Μάιο συνέβαλε αποφασιστικά στο δεύτερο κύμα του ιού. Πειστικές εξηγήσεις για το φαινόμενο αυτό μέχρι στιγμής δεν υπάρχουν, πέρα από το πώς αντιμετωπίζει τον ιό κάθε πληθυσμός. Ομως εμείς, με μερικές εξαιρέσεις ασφαλώς, τον παίρνουμε υπόψη μας σοβαρά, έτσι δεν είναι;