Οι μικροί {LF}σάκοι {LF}του μποξ

Ημουν φανατικός των ριάλιτι όταν ξεκίνησαν. Περνούσα ώρες μπροστά στην τηλεόραση βλέποντας Βig Brother, Bar, Φάρμα, Survivor (το ορίτζιναλ – όχι τα «Παιχνίδια χωρίς σύνορα» του Σκάι). Παθιαζόμουν, πωρωνόμουν, υποστήριζα, αντιπαθούσα, αγωνιούσα και – φυσικά – ψήφιζα. Πολλοί τότε απορούσαν πώς ένας άνθρωπος της Λογοτεχνίας και της Διανόησης (πριν τα σόσιαλ μίντια όλοι με θεωρούσαν τέτοιο) μπορούσε να ασχολείται με τέτοια «τηλεσκουπίδια». Απαντούσα πως απλώς έβρισκα συναρπαστικό να παρακολουθώ ανθρώπους live. Γιατί αυτό συνέβη με το Big Brother του 2001 και τα πρώτα αντίστοιχα «παιχνίδια» που ακολούθησαν: τη θέση των ηθοποιών των κοινότοπων και παρηκμασμένων ελληνικών σίριαλ πήραν πραγματικοί άνθρωποι. Κάποιες φορές λούμπεν, ενίοτε και κατευθυνόμενοι από την παραγωγή, αλλά κανονικοί και απρόβλεπτοι. Κοινωνία της κλειδαρότρυπας; Πιθανότατα. Σίγουρα όμως μια εμπειρία πρωτόγνωρη. Τότε.

Εμφανίστηκε όμως το Facebook. To απόλυτο ριάλιτι, 24 ώρες το 24ωρο στην οθόνη του υπολογιστή σου. Ενα ριάλιτι στο οποίο μπορούσες να συμμετάσχεις με ένα κλικ. Ποιος ο λόγος πια να βλέπεις τον κάθε Τσάκα και τον κάθε Πρόδρομο; Εσύ μπορούσες να είσαι ο Τσάκας, ο Πρόδρομος, ο Βαλάσης και ο αδικοχαμένος Γιώργος Νάιδας μαζί. Χωρίς καμία λογοκρισία, κανέναν περιορισμό. Χωρίς τον κίνδυνο να ψηφιστείς για αποχώρηση και να αποκλειστείς.

Γενικότερα, η έκρηξη του Ιντερνετ έβαλε την τηλεόραση στο περιθώριο. Νέοι τηλεθεατές δεν υπάρχουν και δεν είναι τυχαίο που τα κανάλια προσπαθούν να αγγίξουν τους τηλεορασόπληκτους των 90s με εκπομπές τύπου «Ο Τροχός της τύχης» και «Ρουκ Ζουκ». Τα ριάλιτι είναι πλέον θεματικά. Μαγειρική, μόντελινγκ και – κυρίως – τραγούδι. Με ελάχιστες ή καθόλου στιγμές εγκλεισμού των παιχτών σε «σπίτια». Και πάλι όμως δεν έχουν σε καμία περίπτωση το σουξέ των παλιότερων εποχών.

Ο Σκάι αποφάσισε να ξανανακατέψει την τράπουλα και να επαναφέρει τη μόδα του Big Brother. Η επιλογή των παικτών, υποδειγματική: έλληνες εθνικιστές και αλλοδαποί. Γυναίκες bimbo και γυναίκες με κιλάκια. Ανοιχτά gay άνδρες και «βαρβάτοι» ομοφοβικοί.

Ηταν βέβαιο πως κάποια στιγμή θα γινόταν μανούρα. Αυτό ήταν άλλωστε και το ζητούμενο καθώς μόνο έτσι θα ανέβαινε η τηλεθέαση. Τελικά η μπίλια έκατσε στον μάτσο Κρητικό Αντώνη Αλεξανδρίδη. Το ποιος ήταν ο ξενύχτης που παρακολούθησε (και μαγνητοσκόπησε) το Big Brother στις 4:10 τα ξημερώματα, καταγράφοντας το «με τις γκόμενες πάω με μία κάθε μέρα για να αδειάζει το πακέτο αλλιώς έχει βιασμό» είναι ένα ερώτημα που πιθανότατα δεν θα απαντηθεί ποτέ.

Ακολούθησαν ύβρεις, κατάρες, αλλά και φωνές που ζητούσαν την οριστική διακοπή του ΒΒ, το κλείσιμο του Σκάι, την άμεση σύλληψη του αμαρτωλού σφίχτερμαν. Αναπτύχθηκε μέχρι και η θεωρία πως το κανάλι συνειδητά έβαλε τον Κρητικό να πει όσα είπε γιατί επιθυμεί να επιβάλει την κουλτούρα του βιασμού.

Η λέξη «βιασμός», ακόμα και για πλάκα, ακόμα και ως υπερβολή, δεν γίνεται και δεν πρέπει να ακούγεται σε μια τηλεοπτική εκπομπή. Εστω και διαδικτυακά. Ολο αυτό όμως είναι μια λεπτομέρεια. Ενας κόκκος άμμου στην απέραντη παραλία της νεοελληνικής χυδαιότητας.

Κάποιοι υποστήριξαν πως η οργισμένη μαζική κατακραυγή ήταν μια υγιής αντίδραση της κοινωνίας της Ελλάδας του 2020 απέναντι σε σεξιστικές συμπεριφορές. Τρίχες! Η συντριπτική πλειοψηφία όσων έβρισαν τον Αλεξανδρίδη το έκαναν απλώς επειδή ακολούθησαν το ρεύμα. Είδαν κάποιους να μπινελικώνουν και μπινελίκωσαν κι αυτοί. Γιατί; Ψυχαναγκασμός. Γιατί έτσι πρέπει. Γιατί έτσι μαζεύεις λάικς και ριτουίτ. Πώς όταν πεθαίνει κάποιος ψαγμένος νομπελίστας από το Μιτσαβουντού όλοι νιώθουν υποχρεωμένοι να εκφράσουν τη θλίψη και τη συντριβή τους; Ε, αυτό. Επίσης, πόσο καλύτεροι από τον Αλεξανδρίδη ήταν εκείνοι που «πνιγμένοι από το δίκιο τους» σχολίασαν πως «Για να βγάζει τα φρύδια του είναι σίγουρα αδερφή», του ευχήθηκαν ομαδικούς βιασμούς ή έφτασαν στο σημείο να αποκαλέσουν συλλήβδην τους Κρητικούς «βάρβαρους», «δολοφόνους», «βιαστές»; Και πάλι καλά να λέτε που επρόκειτο για βέρο Ελληνα. Σκεφτείτε να ήταν ξερωγώ Πακιστανός τι θα ακολουθούσε.

Ο Αλεξανδρίδης είναι απλώς ο τελευταίος κρίκος μιας ατελείωτης αλυσίδας. Αμέσως πριν από αυτόν υπήρχε ο Κυρανάκης, ο δημοσιογράφος Στέφανος Κασιμάτης, ο Γαβρόγλου, ο τραγουδιστής Λεωνίδας Μπαλάφας κ.ο.κ. Τι κοινό έχει αυτή η παντελώς ετερόκλητη ομάδα ανθρώπων (τους οποίους δεν βάζω στην ίδια μοίρα, αλλά η μοίρα τους ήταν ίδια); Πρόκειται για άτομα που είπαν ή έγραψαν μια (μεγαλύτερη ή μικρότερη) «χοντράδα» και εν συνεχεία «λιντσαρίστηκαν» λεκτικά από έναν λυσσασμένο όχλο που διαχρονικά διψάει για αίμα. Ενα γαϊτανάκι δημιουργίας αποδιοπομπαίων τράγων/σάκων του μποξ που βαστάει χρόνια, από το ξεκίνημα των σόσιαλ μίντια ή, ακόμη παλιότερα, των μπλογκ.

Η συγκεκριμένη ιστορία πάντως είναι win win για όλους. Στο επόμενο live του Big Brother τα μηχανάκια της AGB θα πάρουν φωτιά. Οι σπόνσορες έκαναν ηρωική έξοδο και δοξάστηκαν στο πανελλήνιο – ακόμα και ο ίδιος ο Αλεξανδρίδης θα τραβήξει μια χορταστική δήλωση μετανοίας και εν συνεχεία θα απολαύσει την αναπάντεχη δημοσιότητα που κέρδισε έστω και με τον λάθος τρόπο.

Τις ίδιες ακριβώς μέρες η αντιεισαγγελέας Πρωτοδικών πρότεινε να μπει στο αρχείο η υπόθεση της Λίνας Κοεμτζή. Της 22χρονης φοιτήτριας που αυτοκτόνησε πριν από τέσσερα χρόνια πηδώντας από τον ένατο όροφο φοιτητικής εστίας στη Θεσσαλονίκη, έχοντας πέσει θύμα εκβιασμού από άτομα που την απειλούσαν ότι θα δημοσιοποιήσουν δικά της προσωπικά βίντεο και φωτογραφίες ερωτικού περιεχομένου με τη μητέρα της μάλιστα να μιλάει για δολοφονία. Ουδείς ασχολήθηκε. Υπήρχαν πιο σοβαρά θέματα.