Από τους Αγανακτισμένους στους αρνητές της μάσκας

Μοιάζουν οι αρνητές της μάσκας με τους Αγανακτισμένους; Τι ενώνει αυτούς που ποδοπατάνε τώρα ένα χρήσιμο όπλο κατά της πανδημίας με τους Μακεδονομάχους που σήκωσαν τη σάρισα πριν από τις Πρέσπες; Από το 2011 μέχρι σήμερα έχουν γίνει πολλές διαδηλώσεις στους ελληνικούς δρόμους. Οσες όμως ανήκουν στις τρεις παραπάνω κατηγορίες – τις συγκεντρώσεις της «αγανάχτησης» στα πρώτα μνημονιακά χρόνια, τα συλλαλητήρια για το Μακεδονικό και τις διαμαρτυρίες λίγων αλλά ψυχωμένων την προηγούμενη Κυριακή – φαίνεται να προσελκύουν κοινούς τύπους διαδηλωτών. Φαίνεται, δηλαδή, να έχουν προέλθει από την ίδια ανορθολογική μήτρα: Εκείνη του αντισυστημισμού.

Στην πάνω και την κάτω πλατεία συναντήθηκαν πριν από εννιά χρόνια οι ακροδεξιοί από τους κόλπους των οποίων στρατολόγησε μέλη το νεοναζιστικό μόρφωμα της Χρυσής Αυγής με τους αριστερούς που έκαναν σεμινάρια αμεσοδημοκρατίας. Αυτό που τους έφερε κοντά – που τους έκανε να υπερβούν τις δεδηλωμένες από τους ίδιους ιδεολογικές τους διαφορές – ήταν η αντίθεσή τους στην κοινοβουλευτική δημοκρατία που συνοψίστηκε στο σύνθημα «να καεί/ να καεί/ το μπουρδέλο η Βουλή». Η εναντίωσή τους στο «σύστημα» και τα «συστημικά» κόμματα.

Αργότερα στις αρχές του 2018 αρκετοί ξαναντάμωσαν στα συλλαλητήρια για το Μακεδονικό – όχι τόσο οι συνειδητοποιημένοι συριζαίοι, όσο όλοι αυτοί που πάντα βλέπουν το κατά τα άλλα αόρατο χέρι της Νέας Τάξης Πραγμάτων να καθοδηγεί τις επιλογές του εγχώριου πολιτικού συστήματος. Μόνο εκείνη τη χρονιά διοργανώθηκαν γύρω στα 100 συλλαλητήρια για τη Μακεδονία – στο μεγαλύτερο της πρωτεύουσας βρέθηκαν 140.000 διαδηλωτές σύμφωνα με τις αστυνομικές πηγές.

Την περασμένη Κυριακή εμφανίστηκε στις πλατείες της Αθήνας, της Θεσσαλονίκης, του Ηρακλείου και άλλων πόλεων ένα νέο είδος συνωμοσιολόγων, όσοι αντιμετωπίζουν την υποχρεωτική χρήση μάσκας στα σχολεία σαν ένα μέτρο που θέτει σε κίνδυνο την υγεία των παιδιών τους. Χοροπήδησαν τελετουργικά πάνω σε μάσκες μιας χρήσης και κατήγγειλαν ως πρόβατα τους συμπολίτες τους που τηρούν τον συγκεκριμένο υγειονομικό περιορισμό. Γιατί ξέρουν καλύτερα από τους γιατρούς, επομένως έχουν ψυχανεμιστεί ότι οι ελίτ που κινούν τα γρανάζια του συστήματος απεργάζονται την εξόντωσή τους αναγκάζοντάς τους να αναπνέουν το διοξείδιο του άνθρακα που οι ίδιοι εκπνέουν.

Ο ΠΟΛΙΤΙΚΟΣ ΥΠΕΡΑΣΠΙΣΤΗΣ. Μια μέρα μετά στο κοινοβουλευτικό βήμα εμφανίστηκε κι ο αυτόκλητος πολιτικός υπερασπιστής τους, ο Κυριάκος Βελόπουλος. «Δεν είμαι» είπε «εναντίον της μάσκας ή εναντίον της υγείας των πολιτών», σπεύδοντας να αυτοδιαψευσθεί στις αμέσως επόμενες προτάσεις. «Ομως μιλάμε για παιδιά κάτω των 12 ετών. Και όταν κάποιος διαφωνεί με αυτά που λέτε, διαφωνεί με το σύστημα, αμέσως του βάζετε την ετικέτα “ψεκασμένος”. Δηλαδή, η άλλη άποψη πρέπει να ενοχοποιηθεί και να υπάρχει μόνο μία άποψη. Μα αυτή είναι η βασική αρχή του φασισμού».

Ο αρχηγός της Ελληνικής Λύσης είδε στις κινητοποιήσεις που διοργανώθηκαν μια επαγγελματική ευκαιρία. Διέκρινε πολλούς δυνητικούς ψηφοφόρους τα αφτιά των οποίων τα υπόλοιπα κοινοβουλευτικά κόμματα αρνήθηκαν να χαϊδέψουν. Σε εκείνους απευθύνθηκε μιλώντας στον Μητσοτάκη για «σύστημα», και βαφτίζοντας «άλλη άποψη» τη γνώμη για ιατρικά ζητήματα ανθρώπων που δεν έχουν την επιστημονική κατάρτιση κάποιου που έχει δώσει τον όρκο του Ιπποκράτη.

Ο Βελόπουλος, βέβαια, δεν πρωτοτύπησε. Αντέγραψε τη συνταγή που είχαν ακολουθήσει άλλοι πριν από αυτόν. Θέλησε να καβαλήσει σαν τον ΣΥΡΙΖΑ και τους ΑΝΕΛ ένα κύμα αγανάκτησης προκειμένου να αυξήσει τα ποσοστά του. Απλά μάλλον έχει διαβάσει λάθος τη συγκυρία. Το τότε κόμμα της ριζοσπαστικής Αριστεράς και το κόμμα που το δικό του υποκαθιστά στην πολιτική σκηνή είχαν πράγματι μπροστά τους μια οργισμένη κοινωνική πλειοψηφία. Είχαν δηλαδή μια ευκαιρία να αυτοσυστηθούν σαν πολιτικοί εκφραστές της «λαϊκής δυσαρέσκειας». Κι έτσι προσέφεραν πολιτική νομιμοποίηση στο ετερόκλητο πλήθος που κατέβαινε στα πεζοδρόμια.

Εκεί ανιχνεύεται η μεγάλη διαφορά των αρνητών της μάσκας με τις άλλες δύο κατηγορίες διαδηλωτών. Δεν κέρδισαν – κι όλα δείχνουν πως δεν πρόκειται να κερδίσουν – την πολιτική στήριξη που βρήκαν οι Αγανακτισμένοι στον ΣΥΡΙΖΑ ή οι Μακεδονομάχοι στη ΝΔ. Δεν έτρεξε να κρατήσει την ντουντούκα τους ένα οργανωμένο κόμμα. Αναμενόμενο από μια άποψη, οι πλατείες του 2020 δεν έχουν τη μαζικότητα εκείνων του 2011.

Αντίθετα, φιλοξενούν μια μειοψηφία που εκλαμβάνεται από την πλειονότητα του συνόλου – το 81,4% που δήλωσε στη μέτρηση της GPO πως ανησυχεί για τον κορωνοϊό – ως επικίνδυνη για τη δημόσια υγεία. Ενα σύνολο το οποίο παρεμπιπτόντως οι κάποτε πολιτικοί του ποιμένες φρόντισαν με τον λαϊκισμό τους να έχει απομυθοποιήσει τις ρητορικές κορόνες κατά του επάρατου συστήματος. Οι εν δυνάμει εκλογικοί πελάτες του Βελόπουλου είναι, λοιπόν, μπελάτες για όλα τα υπόλοιπα κόμματα. Εξού και δύσκολα οι συγκεντρώσεις τους θα επηρεάσουν τις πολιτικές εξελίξεις.