Καβουρόψιχα κατά του ιού{CR}

Λένε πως η χειρότερη ασθένεια είναι το Αλτσχάιμερ, γιατί χάνεις το μυαλό σου, άρα και την μνήμη, τη συνείδηση και την ταυτότητα. Σίγουρα, αλλά όμως εγείρεται και μια ερώτηση: υπάρχουν κάποιοι που και χωρίς να πάσχουν από άνοια, δεν έχουν μνήμη, συνείδηση και ταυτότητα; Μάλλον. Αρα το χειρότερο είναι η ύπαρξη της άνοιας δια βίου πριν το Αλτσχάιμερ, το οποίο, εν πάση περιπτώσει, λυτρώνει και από την αξίωση της ευθύνης και συνήθως δεν κάνει το άτομο επικίνδυνο παρά μόνο για τον εαυτό του, ενώ η άνοια πριν από το Αλτσχάιμερ είναι κοινωνική χλαπάτσα.

Εβλεπα προχθές στις διαδηλώσεις όσων είναι κατά της μάσκας και δεν πιστεύουν ότι υπάρχει κορωνοϊός, κάποιους απ’ αυτούς, άνδρες και γυναίκες, που έδιναν σύντομες συνεντεύξεις στην τηλεόραση και νομίζω ότι πρέπει να βγαίνουνε συχνότερα στο γυαλί για να καταλάβουνε και οι πιο καλοδιάθετοι με τι περιπτώσεις έχουμε συνήθως να κάνουμε. Πιο μεγάλη εντύπωση μου έκανε μια γυναίκα που έλεγε στην κάμερα σε πλήρως αυθάδη τόνο «Και ποιος είναι ο Μητσοτάκης που θα επιβάλλει στα παιδιά μας να φοράνε μάσκα στο σχολείο;». Πάλι καλά, βεβαίως, που είπε «Ο Μητσοτάκης» και δεν είπε «ο Κούλης» όπως συνηθίζουν εκείνοι που πιστεύουν πως η καταφρονετική χρήση υποκοριστικού είναι μέγα αντιπολιτευτικό επιχείρημα.

(Εκείνη, δε, με την τσάντα και το βαμμένο νυχάκι που ποδοπατάει τις μάσκες στη διαδήλωση σε κάνει να σκέφτεσαι ποιον να πρωτοπρολάβει και η ιατρική επιστήμη).

Αν παρακάμψουμε τον αναιδή τόνο ως φυσιολογικό σύνδρομο της μεταπολίτευσης που μας δίδαξε ότι όλοι είμαστε επαναστάτες, όλοι είμαστε ανυπάκουοι, κακά παιδιά και μαγκιά μας, όλοι ασυμμόρφωτοι προς τα υποδείξεις, εξεγερμένοι, αγέρωχοι μέσα στο θράσος μας (ώρε, μεγάλε!) και είναι προσόν να είμαστε κατά του κράτους και της όποιας εξουσίας, σημαδιακοί κι αταίριαστοι,  ότι οφείλουμε να ζούμε πάντα εναντίον, θα μπορούσαμε ωστόσο να θυμίσουμε το στοιχειώδες στην κυρία που έσκουζε στο μικρόφωνο: ότι, δηλαδή,  για τις μάσκες την απόφαση δεν την παίρνει ο εκάστοτε πρωθυπουργός, αλλά επιτροπή διακεκριμένων λοιμωξιολόγων. Μια ομάδα επιστημόνων. Θα πεις, εντάξει, υπάρχουν και επιστήμονες που ξεκινούν από την ιδεοληψία πάνω στην οποία, μετά, οικοδομούν μιαν άποψη, ιστορική, ιατρική, ή άλλη, οπότε είναι έωλοι εξ υπαρχής. Σίγουρα υπάρχει και αυτή η εκδοχή και γνωρίζουμε ιστορικούς, γιατρούς, ή άλλους που το μυαλό τους εκκινεί από κάποιο περίεργο, προσωπικό μένος και πάνω στο μένος χτίζουν μιαν επιστημονικοφανή, ιδεολογική άποψη – κυκλοφορούν ανέκαθεν κι αυτές οι περιπτώσεις, αποτελούν μέρος της ποσόστωσης. Αλλά εν προκειμένω για τις μάσκες έχουν αποφανθεί παγκοσμίως και με τον ίδιο τρόπο μυριάδες ειδικοί γιατροί, σε όλα τα κράτη κι όχι μόνο στην Ελλάδα. Υπάρχουν παγκόσμια κέντρα υγείας, δημοσιεύσεις, μελέτες και το πιο γλαφυρό: ένα εκατομμύριο νεκροί, ήδη, από τον κορωνοϊό.  Μα, θα σου πει η πεπεισμένη κυρία, νεκροί δεν υπάρχουν. Είναι μια επινόηση, είναι μοντάζ, είναι σκηνοθεσία, είναι παγκόσμια συνωμοσία για να μας πάρουν τα παιδιά μας οι σοφοί της Σιών, ο Γκέιτς, οι μασόνοι, ο Δριμύκλαβος, ο Σόρος, οι τράπεζες, ο Γιαγκούλας, ή ο Μπαμπούλας των Καρπαθίων.

Το πιο εντυπωσιακό στους μασκομάχους δεν είναι ο προφανής παραλογισμός, αλλά ότι εδώ έχουμε μια συμπεριφορά που στρέφεται ευθέως εναντίον ακόμα και του ένστικτου της επιβίωσης το οποίο είναι ισχυρότερο από οποιοδήποτε άλλο πιθανό φίλτρο. Κι ότι αυτό συμβαίνει στο όνομα του αντίστροφου, δηλαδή επικαλούνται την επιβίωση, εκτιθέμενοι σε ένα θανατηφόρο ιό που λένε πως δεν υπάρχει, κι ότι ο μόνος κίνδυνος είναι η μάσκα – σαν να λες ότι είναι το προφυλακτικό που προκαλεί την εγκυμοσύνη, κι όχι το ανάποδο, ή ότι φταίει το κόκκινο φανάρι κι όχι αυτός που το παραβίασε. Ακόμα χειρότερο: ότι μπορούμε να οδηγούμε χωρίς σηματοδότες, κι ότι  το κόκκινο περιορίζει την ελευθερία μας. (Συν το ότι μπορεί να έχει και κρυμμένη μικροκάμερα).

Βέβαια πλάι σε εκείνους που πιστεύουν πως ιός δεν υφίσταται, ότι όλη η υπόθεση είναι fiction, κυκλοφορούν και εκείνοι που πιστεύουν πως υπάρχει ό,τι δεν υπάρχει. Ας πούμε ότι κυκλοφορούν εξωγήινοι, ότι ο Βελουχιώτης ήταν μεγάλος επαναστάτης και πάνε και κάνουνε κάμπινγκ στον Γράμμο – άντε, του χρόνου, και στο φαράγγι του Φάγγου. Οτι οι Τούρκοι δεν μας απειλούν, ή ότι «είναι αδέρφια μας», πως φταίμε εμείς για το ότι ο Ερντογάν θέλει να μας αρπάξει το μισό Αιγαίο (το οποίο κατ΄ άλλους ανήκει στις τσέρουλες), ότι υπάρχει κάποιο είδος αθώου κοσμοπολιτισμού που είναι σαν αφρόλουτρο. Πως σύνορα δεν υφίστανται, ότι είναι μιλιταρισμός να αποκτήσει η Ευρώπη στράτευμα, πως ο Κιμ εκτοξεύει φιλειρηνικούς πυραύλους, πως η Αλβανία του Χότζα ήταν ένας παράδεισος. Ή, όπως έλεγε ένα πανό στις προχθεσινές διαδηλώσεις κατά της μάσκας, «Περιορίστε την κρεατοφαγία, για να φύγει ο ιός». Είναι μια εκδοχή κι αυτή: πως για τον κορωνοϊό φταίνε τα ψητά παϊδάκια, κι αν τρώμε όλη μέρα μόνο μπρόκολα στον ατμό, ή καβουρόψιχα θα γίνουμε το πρότυπο της υγείας. Και ίσως τότε εξαφανιστεί και η άνοια που έρχεται στα γηρατειά, μετά την εγγενή, προηγούμενη άνοια που είναι μάλλον ανίατη.

Αλλά γεννάται και το ερώτημα: μήπως  αυτοί, ή κάποιοι εξ αυτών που διαδηλώνουν φορούν  ήδη μάσκες, εσωτερικές, εγκάρσιες, κατάσαρκα, που δεν αφαιρούνται ποτέ;  Μάσκες αντι-κοινωνικές, ψευδο-ιδεολογικές, του κατηχητικού (θρησκέμποροι), ψυχοπαθητικές, ή ως σύμπτωμα πιθανού προβλήματος με το κυριαρχικό αρχέτυπο του μπαμπά το οποίο ταυτίζουν με την όποια εξουσία;  Δύσκολο να απαντήσεις. Χρειαζόμαστε ειδικούς, που όμως να μην ανήκουν κι αυτοί στην αίρεση – εφόσον βολική ρητορική και επιλεκτική βιβλιογραφία υπάρχει ακόμα και για κάθε εξαίρεση. Γι αυτό, λογικά, απ’ το καβούρι βγαίνει μεν η καβουρόψιχα κατ’ άλλους όμως και ο καβουρμάς.