Αλλού το θάμα κι αλλού το τραύμα

Ελεγα κι εγώ να περιμένω να περάσει μια μέρα, να δω πώς θα εξελιχθεί το θέμα με τον βαρβατάνθρωπο παίκτη του ριάλιτι που δεν μπορεί να διαχειριστεί την τεστοστερόνη του και ριμάρει το «αδειάζω» με το «βιάζω». Να δω τι μορφή θα πάρει αλλά και πού και πώς θα διοχετευτεί ο κουρνιαχτός που σήκωσε ο άνεμος της, απόλυτα δικαιολογημένης, διαδικτυακής οργής. Κορόιδο πιάστηκα. Γιατί ενώ το ξέρω και το έχω επισημάνει και από αυτήν τη στήλη ότι οι ειδήσεις πλέον έχουν διάρκεια ζωής το πολύ δύο 24ωρα, θεωρούσα ότι σε αυτήν την περίπτωση δεν θα μέναμε στην κορυφή του παγόβουνου. Αντε καλέ. Ηδη από χθες έχει περάσει σε τριτοδεύτερη θέση, μέχρι αύριο θα είναι παλιό κι από εκεί και πέρα θα ανασύρεται κάθε φορά που θα μπορεί να συμπληρώσει ένα κομματάκι στο παζλ της επικαιρότητας. Εν τω μεταξύ ο βαρβατάνθρωπος θα έχει γυρίσει στον τόπο του και τα άλλα τα κοπέλια θα τον βαρούν στον ώμο σε ένδειξη συμπαράστασης διότι εκείνα ξέρουν «ότι είναι εντάξει παιδί». Πώς λέει η παροιμία; «Ολα τα θάματα κρατάνε τρεις μέρες και το πιο μεγάλο τέσσερις». Ε, ούτε καν αυτό.

Τι σημαίνει αυτό; Οτι δεν είχε νόημα η αντίδραση στα μέσα κοινωνικής δικτύωσης; Οχι βέβαια αφού μπορεί να πυροδότησε κάποιες εξελίξεις ή να έγινε αφορμή να ακουστούν κάποιες ενδιαφέρουσες απόψεις ή, τέλος πάντων, να λειτούργησε ως μετρητής αντανακλαστικών ενός τμήματος – όχι όλης – της κοινωνίας. Ας δούμε όμως τι γίνεται ως προς τη σχέση προβλήματος και λύσης.

Ψυχραιμία παιδιά

Στην προκειμένη περίπτωση, φρονώ ότι έτσι όπως διαμορφώνεται η λύση, αποτελεί μέρος του προβλήματος. Κι αυτό διότι η αντίδραση είχε έναν χαρακτήρα τιμωρητικό. Για τον ίδιο τον βαρβατάνθρωπο, για την εκπομπή, για το κανάλι. Σωστό κι αυτό αλλά περιοριστικό. Και εντάξει, ο παίκτης αποβλήθηκε. Αλλά ακόμη κι αν σταματούσε η εκπομπή (όπως «απαιτεί» σχετικό hashtag) και αν έκλεινε το κανάλι και όλα τα κανάλια θα εξαλειφόταν αυτή η νοοτροπία – όπου υπάρχει ακόμη; Και το επιχείρημα ότι «δεν πρέπει να ακούγονται τέτοιες κουβέντες από την τηλεόραση» τι νόημα έχει; Δηλαδή αν ακούγονται στο καφενείο ή τις αντροπαρέες είναι ok; Το πρόβλημα είναι αυτή καθαυτή η νοοτροπία (θεωρώ άκαιρους τους όρους «πατριαρχία» και «κουλτούρα βιασμού», πρόκειται για πολύ ευρύτερου φάσματος θέμα) ή η δημοσιοποίησή της; Το πρόβλημά μας είναι μια εκπομπή και το αν θα αποσυρθούν από αυτήν οι εμπορικές χορηγίες ή μία κοινωνία; Να θυμηθούμε για άλλη μια φορά μήπως ότι από την καταγγελία της ανηθικότητας δεν «εκταμιεύεται» ηθική; Γιατί εγώ – και μακάρι να κάνω λάθος – κάτι πιο ουσιαστικό δεν είδα. Εκτός και αν στο σύμπαν των μέσων κοινωνικής δικτύωσης θεωρείται ουσία το «Εγώ πάντως του τα είπα χύμα στο Ινσταγκραμ του».

Και βέβαια ουσία δεν έχουν ούτε τα τσιρκολάνικα χάπενινγκ στο Σύνταγμα τύπου «Ο βιαστής είσαι εσύ». Ουσία, σε αυτά τα ζητήματα, υπάρχει μόνο στην παιδεία και μάλιστα δια του παραδείγματος. Αλλά αυτό είναι μεγάλη ιστορία.

Ακρότητες

Φτάνει πια με το αυτομαστίγωμα. Δεν είναι η Ελλάδα μονάδα μαζικής παραγωγής βαρβάτων αρσενικών – ποτέ δεν ήταν. Στο ισπανικό Big Brother παίκτρια, ενώ ήταν μεθυσμένη, βιάσθηκε on camera από συμπαίκτη της. Η παραγωγή απέκρυψε το περιστατικό που συνέβη το 2017 και βγήκε στη δημοσιότητα δύο χρόνια αργότερα ύστερα από καταγγελία της ίδιας της παίκτριας.