«Βιασμοί» και συνωμοσίες

Ασχολούμαστε – σε γραφεία, σε παρέες, ραδιόφωνα, τηλεοράσεις, τηλεφωνικά κ.λπ. – με αυτό το τομάρι του Βig Βrother, το οποίο, όπως δήλωσε υπερηφάνως, κάθε μέρα πηδάει και από μία, και άμα δεν βρεθεί κάποια να του καθίσει εκουσίως, το ρίχνει στους βιασμούς. Και να οι καταγγελίες (για το τομάρι) και να οι καταγγελίες για τον σταθμό, τον Σκάι (το ότι πρωτοστατεί ο ΣΥΡΙΖΑ στους λιθοβολισμούς δεν πρέπει να εκπλήσσει κανέναν – είναι η φασιστική λογική της συλλογικής ευθύνης που ενεργοποιεί τα ευγενή τους αισθήματα, κατά Γιάννη Αλαφούζου, εργαζομένων κ.λπ.).

Αλλά την Κυριακή δεν είχαμε μόνο τον λεβεντομαλάκα από την Κρήτη που επιβεβαίωσε απλώς ότι «κάτι σάπιο υπάρχει» στο νησί και δυστυχώς δεν αντιμετωπίζεται, αγαπητοί φίλοι και φίλες. Είχαμε και τις διαδηλώσεις κατά της χρήσης μάσκας από τους ψεκασμένους απανταχού της χώρας! Που συγκεντρώθηκαν σε πλατείες (και στο Σύνταγμα) για να διαδηλώσουν κατά της χρήσης μάσκας, διότι δεν υπάρχει ως γνωστόν κορωνοϊός, αλλά πρόκειται για μια παγκόσμια συνωμοσία που στόχο έχει να μας «τσιπάρει» (από το… ρήμα «τσιπάρω», το οποίο προέρχεται από το «τσιπ», το οποίο δεν είναι πατατάκι, αλλά μικρή συσκευή εντοπισμού, την οποία η θεια μου από τα Τζουμέρκα δεν θέλει να της τη βάλει ο Μπιλ Γκέιτς, επειδή η θεια μου επιθυμεί να παραμείνει ανώνυμη σε έναν κόσμο Βig Βrother).

Και ιδού το παράδοξο, το πολιτικά παράδοξο, και ακραία εξοργιστικό: κυβέρνηση, κόμματα, φορείς, γυναικείες οργανώσεις, προσωπικότητες εξανέστησαν με τον λεβεντομαλάκα από την Κρήτη, άλλα για τους ψεκασμένους αντι-μασκικούς λέξη. Κουβέντα. Ανάσα.

Περίεργη σιωπή

Εγώ τώρα πού να αποδώσω αυτή τη σιωπή, που λογικά και σε άλλες περιπτώσεις θα έπρεπε να προκαλέσει ομοβροντία πυρών κατά της απύθμενης βλακείας που συνέχει αυτό το πλήθος;

Σε παράλειψη; Μα το είδαν, και αν δεν το είδαν στις τηλεοράσεις ή διά ζώσης, το διάβασαν. Σε εθελοτυφλία; Μα ακόμη κι έτσι πώς μπορείς να παραβλέψεις κάτι τέτοιο; Σε στρουθοκαμηλισμό; Μα για πόσο να βάλεις το κεφάλι μέσα στο χώμα για να μη βλέπεις; Κάποια στιγμή θα το βγάλεις, αλλιώς θα σκάσεις.

Και όμως, μια ομοιόμορφη σιωπή επικάθισε στην αφρόκρεμα της ελληνικής κοινωνίας, που άκουσε μεν, αλλά δεν είδε. Που διάβασε, αλλά δεν κατάλαβε. Που την ενημέρωσαν, αλλά δεν τη συγκίνησε κάτι ώστε να πει, για σταθείτε ρε, τι καραγκιοζιλίκια είναι αυτά; Μόνο ο έρμος ο Χαρδαλιάς τρέχει και δεν φτάνει, μήπως και ταυτοποιήσει κανέναν από τους «ψεκασμένους» που οργάνωσαν τις συγκεντρώσεις να τους στείλει στον εισαγγελέα.

Αλλά είναι μόνος του. Γιατί, όπως προανέφερα, οι άλλοι «άκρα του τάφου σιωπή». Επειδή οι ψεκασμένοι, που σήμερα εξεγείρονται για τις μάσκες, χτες διαδήλωναν κατά της Ευρώπης και προχτές είχαν στήσει χορούς και πανηγύρια στο Σύνταγμα που ξαναβγήκε ο ΣΥΡΙΖΑ και επιτέλους ο Αλέξης θα μας απαλλάξει από τα Μνημόνια. Και γιατί σήμερα όλοι αυτοί οι ψεκασμένοι, που κάποτε ψήφιζαν ΣΥΡΙΖΑ, τώρα το γύρισαν και ψηφίζουν ΝουΔου, ΚΙΝΑΛ, Βαρουφάκη και Βελόπουλο. Οπότε να τα βάλεις με τα ψηφαλάκια; Δεν τα βάζεις. Γιατί κάποια στιγμή θα τα αναζητήσεις ξανά…

Περίεργη σιωπή II

Αλλά και η Δικαιοσύνη, ε; Στο ύψος της. Ο εισαγγελέας Πρωτοδικών Αθηνών τι κάνει ας πούμε; Βλέπει όλο αυτό το πανηγύρι στο Σύνταγμα και έχει και στο γραφείο του ένα πακέτο ΚΥΑ με τις οποίες ορίζονται τα μέτρα για την προστασία του πληθυσμού από την πανδημία. Δεν τα έχει ξεφυλλίσει να δει τι λένε μέσα; Τι προβλέπουν γι’ αυτούς οι οποίοι υπονομεύουν εκουσίως και σχεδιασμένα τα μέτρα και θέτουν σε κίνδυνο ζωές αθώων ανθρώπων;

Πού είναι η ευαισθησία που πρέπει να επιδεικνύει ένας άγρυπνος φρουρός του νόμου και του δικαίου; Προφανώς χάθηκε και αυτή στη ραστώνη του καλοκαιριού – δεν μπορώ να φανταστώ κάτι άλλο. Και να δεις, εγώ το περιμένω, θα εμφανιστεί τις επόμενες ημέρες με καμιά προκαταρκτική εις βάρος του λεβεντομαλάκα Κρητικού για τα περί βιασμών που εκστόμισε. Θυμηθείτε με…

Συντροφικό σουτ

Το προκεχωρημένο της ώρας προχθές δεν μου επέτρεψε να σχολιάσω τα όσα απίθανα συνέβησαν κατά τη συνεδρίαση της Κεντρικής Επιτροπής του ΣΥΡΙΖΑ, όπου ο πρόεδρος Αλέξης με ένα α λα Μέσι (είναι φανατικός της Μπαρτσελόνα ο πρόεδρος – εμείς, πάλι, Ρεάλ) δεξί φαλτσαριστό σουτάκι έστειλε τον Σκουρλέτη στο αριστερό δοκάρι της εστίας του ΣΥΡΙΖΑ και εν συνεχεία κατευθείαν αράουτ.

Συγκλονιστική φάση, σου λέει, αλλά στη συνέχεια, ο μπαγάσας, το έκανε ακόμη καλύτερο, διότι πήρε το μπαλάκι κι άρχισε να το επιχρυσώνει, μήπως και κατευνάσει την πίκρα του άλλου, ο οποίος – μεγάλος άνθρωπος – ήταν έτοιμος να βάλει τα κλάματα.

Θέλω, είπε, να ευχαριστήσω «τον σύντροφο Πάνο Σκουρλέτη που ανέλαβε (γραμματέας) αφήνοντας μια υπουργική θέση, δίνοντας έτσι αξία και ιδιαίτερο συμβολισμό στη θέση του γραμματέα, αλλά και στην κομματική δουλειά».

Ακόμη και εκεί, την τελευταία στιγμή, την ώρα που το μπαλάκι Σκουρλέτης διέγραφε τη φαλτσαριστή πορεία προς το δοκάρι και έξω, παραμύθι! Ελπίζω μόνο ο Πάνος να μη μάσησε, διότι κάποιος πρέπει να του αναφέρει ότι αυτά τα ωραία είχαν γίνει επί κραταιού ΠΑΣΟΚ, όταν ο Λαλιώτης από επιτυχημένος υπουργός ΠΕΧΩΔΕ παραιτήθηκε και ανέλαβε γραμματέας του κόμματος και εν συνεχεία όταν ο Χρυσοχοΐδης, που μόλις είχε εξαρθρώσει τη 17 Νοέμβρη, ανέλαβε να διαδεχθεί τον Λαλιώτη ως γραμματέας. Τότε που αυτές οι θέσεις είχαν νόημα και τα κόμματα είχαν λόγο και ανταπόκριση στην κοινωνία. Τώρα είναι μια ωραία πλάκα – σαν αυτές που κάνει ο Αλέξης σε κάποιον που δεν γουστάρει, όπως ο Σκουρλέτης…

Καλαμπούρι

Επίσης, και για να μην ξεχνιόμαστε, διότι διαβλέπω μια τάση να ξεχνάμε εύκολα, και δεν πρέπει. Γιατί ο Τσίπρας έκανε γραμματέα του ΣΥΡΙΖΑ πριν από δύο χρόνια τον Σκουρλέτη; Διότι ήθελε να κάνει ανασχηματισμό και έπρεπε να ξεκινήσει από το υπουργείο των Εσωτερικών, όπου ο τύπος αυτός τα είχε κάνει εντελώς θάλασσα με το αδιανόητο σχέδιο ακυβερνησίας των δήμων «Κλεισθένης». Κι επειδή τον φοβόταν – από τότε, μη γίνει καμιά στραβή παραμονές εκλογικής χρονιάς – του έφτιαξε ένα ωραίο περιτύλιγμα, το οποίο ο άλλος ήταν αδύνατον να αποφύγει.

Είχε πει λοιπόν τον Αύγουστο του 2018 ο Αλέξης για τον τραγικό υπουργό του των Εσωτερικών, προκειμένου να τον μετακομίσει στο κόμμα: «Τώρα, στην αυγή της νέας εποχής (σ.σ.: αυγή της νέας εποχής; Λίγο χρυσαυγίτικο μου ακούστηκε και τότε, και τώρα που το ξαναείδα…), πιστεύω ότι το κόμμα μας χρειάζεται μια ακόμη ώθηση, ένα ακόμη παράδειγμα ανιδιοτέλειας και αφοσίωσης» (το παράδειγμα «ανιδιοτέλειας και αφοσίωσης» υποτίθεται ότι ήταν ο Σκουρλέτης – γελάνε εδώ ή δεν γελάνε; Πείτε μου). Και πως τα μέλη χρειάζονται ένα ισχυρό μήνυμα, «ότι το κόμμα για μας είναι προτεραιότητα (…) και ότι κανένα αξίωμα κυβερνητικό ή όποιο άλλο δεν έχει για μας μεγαλύτερη αξία από αυτά τα αξιώματα που προσδιορίζονται από τη συλλογική μας βούληση και τη συλλογική κομματική μας λειτουργία».

Δάκρυσαν όλοι τότε στον ΣΥΡΙΖΑ και πιο πολύ ο Σκουρλέτης με την κλωτσιά στα μαλακά που του έριξε ο αρχηγός, εμείς οι άλλοι γελάγαμε με τους βερμπαλισμούς του Τσίπρα, και δύο χρόνια μετά αποδείχθηκε ότι εμείς που γελάγαμε με όλο αυτό το καλαμπούρι είχαμε δίκιο…