Εμπροσθοβαρής {LF}υποκρισία{CR}

«Μαθαίνεις ποιος κολυμπά γυμνός μόνο όταν υποχωρεί η παλίρροια» έλεγε πριν από μερικά χρόνια ο αμερικανός πολυεκατομμυριούχος Warren Buffet. Είναι γνωστό άλλωστε ότι κατά κανόνα και στην οικονομία μετά την πλημμυρίδα ακολουθεί η άμπωτη. Τότε ως δια μαγείας αποκαλύπτονται όλα τα προβλήματα.

Στην ελληνική οικονομία περίσσευαν επί χρόνια τα προβλήματα. Απλά το πολιτικό σύστημα αποφάσισε με μιας, με τη λήξη των Μνημονίων, να υποκρίνεται ότι όλα λύθηκαν. Οτι κάθε πρόβλημα αποτελεί παρελθόν και πλέον βαδίζει η χώρα σε έναν ενάρετο δρόμο. Σχεδόν όλοι ομονόησαν ότι «λεφτά υπάρχουν». Με τα 30 δισ. και πλέον στην τσέπη, απόρροια της υπερφορολόγησης και των αχρείαστων υπερπλεονασμάτων, το πολιτικό σύστημα ένιωθε πανίσχυρο.

Ο ΣΥΡΙΖΑ χάνοντας τις εκλογές του 2019, υποκρίθηκε ότι για πρώτη φορά μια κυβέρνηση (η δική του) δεν παρέδωσε «καμένη» γη.

Η δε κυβέρνηση της ΝΔ υποκρίθηκε ότι παρέλαβε μια οικονομία που θα απογειωθεί απλά με το πάτημα ενός κουμπιού.

Ηρθε στη συνέχεια η πανδημία για να διαψεύσει και τους δύο. Τα λεφτά ως γνωστόν όσο δύσκολα μαζεύονται, τόσο εύκολα τρώγονται.

Εκ τότε ξεκίνησε η διελκυστίνδα περί των μέτρων ενίσχυσης της οικονομίας εν μέσω της καραντίνας.

Ο ΣΥΡΙΖΑ ακροβατώντας μεταξύ του «θάρρους ή αλήθεια», βγήκε πρώτος και μίλησε για την ανάγκη ενίσχυσης της οικονομίας με εμπροσθοβαρή μέτρα. Από τις αρχές Μαρτίου, με πολιτική «αφέλεια» αντίστοιχη του 2015, τα στελέχη του καλούσαν την κυβέρνηση να τα δώσει όλα νωρίς προκειμένου να συγκρατηθεί η ύφεση που έρχονταν. Τότε ήταν κλειστή σχεδόν όλη η οικονομία με εξαίρεση τα καταστήματα τροφίμων, τα φαρμακεία και λίγες συνδεδεμένες επιχειρήσεις. Προφανώς αν όλα τα χρήματα δίνονταν τότε, θα γίνονταν στην καλύτερη των περιπτώσεων κατανάλωση στις συγκεκριμένες επιχειρήσεις.

Η ΝΔ σήκωσε το γάντι και άρχισε να μοιράζει αδιακρίτως 800άρια. Εμπροσβαρή πολιτική το ονόμασε και αυτή. Το επιχείρημά της ήταν ότι το ίδιο έκαναν σχεδόν όλες οι χώρες παγκοσμίως. Η ίδια το έκανε βέβαια χωρίς πολύ πολύ έλεγχο. Κάτι σαν να κάνει χρήση της περίφημης ρήσης, «πετώντας χρήματα από το ελικόπτερο».

Κάτοχοι σχεδόν «παγωμένων» ΑΦΜ βρήκαν λεφτά στους λογαριασμούς τους. Επιχειρήσεις που ούτε έξω από τράπεζα δεν μπορούσαν να περάσουν οι ιδιοκτήτες τους, απέκτησαν πρόσβαση σε φτηνή ρευστότητα. Εταιρείες ζόμπι άρχισαν να ελπίζουν σε δεύτερη ευκαιρία που ούτε στα πιο τρελά τους όνειρα δεν θα πίστευαν. Χωρίς κριτήρια, με μόνο οδηγό την ανάγκη δήθεν ενίσχυσης της οικονομίας. Καταστρατηγώντας κάθε έννοια ανταγωνισμού. Τα πήραν και πολλοί που τα δικαιούνταν.

Οσα περισσότερα λεφτά έδινε η κυβέρνηση, τόσο περισσότερο τόνιζε η αξιωματική αντιπολίτευση την ανάγκη νέων πακέτων, εμπροσθοβαρούς τόνωσης της οικονομίας.

Ο ίδιος ο Αλέξης Τσίπρας, το υπενθύμισε το περασμένο Σάββατο, μιλώντας για την ανάγκη που είχε η χώρα ενός εμπροσθοβαρούς πακέτου στήριξης της οικονομίας. Σαν τα χρήματα να είναι δικά του, πρόβαλε το επιχείρημα ότι λεφτά υπάρχουν. Τα 37 δισ. της υπερφορολόγησης από τη δική του κυβέρνηση.

Η σημερινή κυβέρνηση ανταπαντά, ότι όχι απλά έχει εκταμιεύσει 15 δισ., αλλά μέχρι τέλος του χρόνου θα δώσει άλλα 10 δισ. στους πληγέντες της πανδημίας. Επιπλέον θα φανεί συνεπής προς τους συνταξιούχους βάζοντας άλλα 1,4 δισ. στο τραπέζι, ως αναδρομικά μετά την απόφαση του Συμβουλίου της Επικρατείας.

Είπαμε «λεφτά υπάρχουν» όπως και να το δει κανείς. Είτε αυτά καταβάλλονται εμπροσθοβαρώς είτε οπισθοβαρώς.