Το τελευταίο χαρτί της Αθήνας

Δύο από τις πολλές και μεγάλες παθογένειες της ελληνικής εξωτερικής πολιτικής είναι ότι, αφενός μεν, δεν αντιλαμβάνεται την τεράστια γεωπολιτική ασυμμετρία που έχει προκύψει μεταξύ Ελλάδας και Τουρκίας, αφετέρου δε ότι υπερεκτιμά τις δυνατότητες παρέμβασης διαφόρων διεθνών δρώντων. Ομως, ο κόσμος περνάει με ταχείς ρυθμούς από ένα ολιγαρχικό σε ένα πιο πληθωριστικό διεθνές σύστημα, με πολλές δυνάμεις να κονταροχτυπιούνται για μια προνομιακή θέση στην παγκόσμια σκακιέρα. Και η πιο φιλόδοξη εξ αυτών είναι η Τουρκία.

Ευρισκόμενη δε σε ένα από τα πιο κομβικά γεωπολιτικά σημεία του κόσμου, την Ανατολική Μεσόγειο, η Τουρκία γνωρίζει πολύ καλά ότι για να μπορέσει να τοποθετήσει τον εαυτό της στο Top Ten των παγκόσμιων δυνάμεων και για να μπορέσει διά αυτής της αυτοκρατορικής προοπτικής να εξασφαλίσει την επισφαλή εσωτερική της σταθερότητα και τη μακροημέρευση του ισλαμοεθνικιστικού συστήματος εξουσίας, θα πρέπει να καταστεί απόλυτος κυρίαρχος στην περιοχή. Και το εμπόδιο που βρίσκεται μπροστά της είναι το σύστημα Ελλάδας – Κύπρου. Αρα, «υποχρεούται» να τις εξαλείψει ως αντίπαλους δρώντες και να τις μετατρέψει σε δορυφόρους της. Αυτό είναι και το πραγματικό πρόβλημα και όχι η… «επήρεια του Καστελλόριζου» στον προσδιορισμό της ΑΟΖ…

Και κανείς διεθνής παράγοντας δεν μπορεί (ακόμη και αν το ήθελε) να τη σταματήσει από το να ολοκληρώσει το σχέδιό της. Η μόνη χώρα που μπορεί να το πράξει είναι η Ελλάδα.

Και αυτό γιατί μπορεί να τινάξει στον αέρα τα σχέδια της Τουρκίας και να θέσει εν κινδύνω τις εύθραυστες εσωτερικές της ισορροπίες.

Και αυτό μπορεί να συμβεί σε περίπτωση πολεμικής αναμέτρησης η οποία δεν θα εξελιχθεί με τον τρόπο που η Αγκυρα θεωρεί αναγκαίο πως πρέπει να εξελιχθεί, με κριτήριο την εικόνα της εκκολαπτόμενης υπερδύναμης που προβάλλει στο εξωτερικό και έχει επιβάλει στο εσωτερικό της.

Και παρόμοια εξέλιξη δεν είναι αδύνατον να προκύψει με γνώμονα την ισορροπία ισχύος στο ελληνοτουρκικό σύστημα, όπου δεν προκύπτει κανένα αποφασιστικό πλεονέκτημα υπέρ της Τουρκίας, εις βάρος των παρανοϊκών (και ύποπτων ως προς την προέλευσή τους) αντιλήψεων που επιχειρούν να επιβληθούν στην ελληνική κοινή γνώμη.

Αρα, η αποφασιστική και πειστική πρόταξη αυτής της προοπτικής είναι μάλλον η μοναδική ευκαιρία που έχει το ελληνικό σύστημα εξουσίας έτσι ώστε να φρενάρει την Τουρκία και να την οδηγήσει σε διάλογο με τους ελληνικούς όρους.

Οποιαδήποτε άλλη προσέγγιση, όσο θετικά στοιχεία και αν περιλαμβάνει, όπως μπορεί να είναι η ενίσχυση των συνεργασιών με άλλες χώρες, αν δεν βασίζεται σε αυτό το θεμέλιο, δεν είναι πολιτική αλλά άρνηση πολιτικής.

Μια άρνηση που απειλεί να οδηγήσει σε εθνική καταστροφή και σε αυτοχειρία της σημερινής πολιτικής σκηνής της χώρας.

Ο Κωνσταντίνος Γρίβας είναι αναπληρωτής καθηγητής Γεωπολιτικής και Νέων Στρατιωτικών Τεχνολογιών στη Στρατιωτική Σχολή Ευελπίδων. Διδάσκει επίσης Γεωγραφία της Ασφάλειας στην Ευρύτερη Μέση Ανατολή, στο Τμήμα Τουρκικών και Σύγχρονων Ασιατικών Σπουδών του Πανεπιστημίου Αθηνών.