Aποκρυπτογραφώντας την τουρκική στάση

«Το 1974 οι προειδοποιήσεις της Τουρκίας είχαν θεωρηθεί μπλόφα και είχε ακολουθήσει η στρατιωτική επέμβαση (στην Κύπρο). Το 1996 στην κρίση των Ιμίων/Κάρντακ οι ΗΠΑ έκαναν παρέμβαση, όταν συνειδητοποίησαν ότι τα πλοία και οι βάσεις της Ελλάδας που εξόπλισε παράνομα στα νησιά βρίσκονταν εντός του βεληνεκούς του τουρκικού πυροβολικού, χωρίς την ανάγκη των πλοίων και της αεροπορίας. Οταν φτάνουμε στην Κύπρο και την Ανατολική Μεσόγειο, υπάρχουν αρκετές αποδείξεις που δείχνουν ότι, όποια κυβέρνηση και να είναι στην εξουσία στην Τουρκία, μπορεί να ρισκάρει να γκρεμίσει τις γέφυρες».

Αυτά γράφει σε χθεσινό άρθρο του ο Μουράτ Γιετκίν, μετριοπαθής, έγκυρος και εκδιωγμένος από τον κεντρικό στίβο της δημοσιογραφίας στην Τουρκία αρθρογράφος και σχολιαστής, μετά την πώληση του ομίλου της «Χουριέτ» (Ομιλος Ντογάν) σε φιλοκυβερνητικό επιχειρηματία.

Δεν είναι διόλου τυχαία τα όσα αναφέρει ο έμπειρος δημοσιογράφος, που ποτέ δεν ήταν δημοφιλής στους εθνικιστικούς κύκλους της Τουρκίας. Είναι γεγονός ότι όταν πρόκειται ειδικά για το Κυπριακό και γενικότερα για τα εθνικά θέματα στην Τουρκία η εξωτερική πολιτική είναι υπερκομματική αλλά και διαχρονική. Μικρή παρένθεση αποτέλεσε η πρώτη διετία της διακυβέρνησης του Ρετζέπ Ταγίπ Ερντογάν. Κάτι που διαφεύγει την προσοχή των περισσοτέρων είναι πως σε όλη την εξέλιξη της κατάστασης στην Ανατολική Μεσόγειο η τουρκική διπλωματία δεν παρέλειπε τις αναφορές στο Κυπριακό ως αφετηρία των κινήσεών της στην Ανατολική Μεσόγειο. Η Αγκυρα επιμένει ότι η διαπραγμάτευση είναι άρρηκτα συνδεδεμένη με το Κυπριακό. Οπως υποστηρίζει, τα θέματα υδρογονανθράκων «πρέπει να διευθετηθούν άμεσα μεταξύ των δύο κοινοτήτων».

Για να ενισχύσει τις θέσεις της στην Ανατολική Μεσόγειο, εστιάζει στο Καστελλόριζο, γιατί πιστεύει πως εκεί θα έβρισκε ευήκοα ώτα στην περίπτωση προσφυγής σε διεθνή δικαστήρια λόγω της απόστασης του νησιού από την ηπειρωτική Ελλάδα και του μικρού εμβαδού του σε σχέση με τη μεγάλη ακτογραμμή που διαθέτει η ίδια στη Μεσόγειο. Επιθυμεί δε να ανοίξει όλα τα θέματα της ατζέντας των ελληνοτουρκικών, ακόμη και αποφάσεις του Δικαστηρίου Ανθρωπίνων Δικαιωμάτων για τον αυτοπροσδιορισμό της μειονότητας στη Δυτική Θράκη.

ΔΕΝ ΧΩΡΑΝΕ ΑΜΦΙΒΟΛΙΕΣ. Πλέον μετά τις απειλές Τσαβούσογλου στη συνέντευξή του με τον Μάας, οι προθέσεις της Αγκυρας δεν χωράνε και πολλές αμφιβολίες. Ειδικότερα δε μετά την επισφράγιση της ρητορικής του Μεβλούτ Τσαβούσογλου μια μέρα μετά από τον ίδιο τον πρόεδρο Ερντογάν. Ο πρόεδρος της Τουρκίας, στην τελετή για τα 949 χρόνια της μάχης του Ματζικέρτ, είπε πως κάνει πράξη ό,τι λέει και με όποιο κόστος, κάτι που έχει αποδείξει σε όλη την πορεία του. Ετσι δεν μένουν και πολλά περιθώρια αισιοδοξίας. Η Τουρκία σκοπεύει να συνεχίσει τις έρευνες σαν να μην τρέχει τίποτα.

Με την επικύρωση της συμφωνίας Ελλάδας – Αιγύπτου και τη διεθνή κοινότητα, συμπεριλαμβανομένων των Ηνωμένων Πολιτειών, να θεωρεί το τουρκολιβυκό σύμφωνο και την πρόθεση ερευνών σε εκείνες τις περιοχές εστία έντασης, αλλά και ενόψει μιας απόφασης πιθανών κυρώσεων των ΥΠΕΞ της ΕΕ, η Αγκυρα, δύναται να αντιδράσει όπως αντέδρασε και με την υπογραφή της συμφωνίας Αθήνας – Καΐρου, ή και όπως με την παράταση της NAVTEX για τις έρευνες του «Ορούτς Ρέις». Εν ολίγοις, ως ταύρος εν υαλοπωλείω.

Αυτό, σε συνδυασμό με τις δυνάμεις που έχουν συσσωρευτεί στην περιοχή, καθιστά την Ανατολική Μεσόγειο λέβητα χημικού εργαστηρίου που σιγοβράζει, σε ένα επικίνδυνο πείραμα. Ουαί κι αλίμονο αν κάποιος ρίξει μέσα το λάθος συστατικό.