Η Ευρώπη πρέπει να ξυπνήσει

Η Γαλλία αποφάσισε να ενισχύσει την παρουσία της στην Ανατολική Μεσόγειο συμμετέχοντας σε κοινές στρατιωτικές ασκήσεις με την Ελλάδα. Αυτή η απόφαση του προέδρου Μακρόν χαιρετίζεται από τις Αρχές και τις πολιτικές δυνάμεις. Ο τελευταίος απευθύνθηκε επίσης στην ελληνική κοινή γνώμη μέσω κοινωνικών δικτύων για να ζητήσει επαγρύπνηση για την ασφάλεια. Η χειρονομία εκτιμήθηκε.

Αυτή η απόφαση έρχεται σε ένα πλαίσιο ισχυρών εντάσεων στο Αιγαίο Πέλαγος για την Ελλάδα και στην Ανατολική Μεσόγειο για τη Γαλλία.

Η Ελλάδα έρχεται αντιμέτωπη στο Αιγαίο με τακτικές παραβιάσεις από τον τουρκικό στρατό των εναέριων και θαλάσσιων χώρων της σε αντίθεση με τις δεσμεύσεις που ανέλαβε ο γείτονάς της.

Η Γαλλία, από την πλευρά της, καταγγέλλει την παράβαση στην Ανατολική Μεσόγειο από την ίδια Τουρκία του εμπάργκο που αποφάσισε ο ΟΗΕ προς τη Λιβύη για να εμποδίσει την εξαγωγή όπλων σε αυτήν: την εγκαλεί επίσης ότι διευκολύνει την εγκατάσταση των τζιχαντιστών εκεί.

Ωστόσο, τα τρία κράτη ανήκουν στον ίδιο μηχανισμό συλλογικής ασφάλειας με τον Οργανισμό Συνθήκης του Βόρειου Ατλαντικού (ΝΑΤΟ).

Αυτή η συμμετοχή λοιπόν πραγματοποιείται σε μια συγκεκριμένη στιγμή και δείχνει τις δυνατότητές της.

Η Γαλλία και η Ελλάδα επιβεβαιώνουν τη σύγκλισή τους σε θέματα ασφάλειας, ακόμη και επειδή η Τουρκία υπόκειται σε κυρώσεις που αποφάσισε η Ευρωπαϊκή Ενωση έπειτα από εξερεύνηση φυσικού αερίου στα κυπριακά ύδατα.

Το ΝΑΤΟ βιώνει επίσης μια πολιτική κρίση που προκύπτει από τις αποφάσεις της κυβέρνησης Τραμπ και τις διαφορετικές επιλογές των συμμάχων στις παρεμβάσεις τους εκτός του Βόρειου Ατλαντικού, ενώ το στρατιωτικό πλαίσιο της συμμαχίας παραμένει πλήρως λειτουργικό.

Τέλος, από την πλευρά της, η Ρωσία, όπως και η Τουρκία, αναζητά ένα βήμα κερδίζοντας ένα πόδι στη Λιβύη στη σύγκρουση μεταξύ της κυβέρνησης της Εθνικής Ενωσης και του στρατάρχη Χαφτάρ, ισχυρού στα ανατολικά της χώρας. Η ίδια η κατάσταση σηματοδοτεί για πολλούς παρατηρητές μια παρακμή των ευρωπαϊκών δυνάμεων που εμπλέκονται ιστορικά σε αυτό το τμήμα της Μεσογείου. Από την πλευρά της, η Τουρκία διατηρεί μέσω των μεταναστευτικών οδών, από την επικράτειά της και από τη Λιβύη, ένα ισχυρό μέσο πίεσης ενάντια στην Ευρώπη, η οποία φοβάται την εισροή μεταναστών που δεν θα μπορεί να ελέγξει.

Κατανοούμε ότι αυτό είναι ένα τεράστιο, περίπλοκο παζλ. Η λύση βρίσκεται σε έναν συνδυασμό εθνικών και διμερών λύσεων, καθώς και ευρωπαϊκών. Στην πρώτη περίπτωση, φαίνεται απαραίτητη η ενίσχυση των διμερών εταιρικών σχέσεων. Το γαλλοελληνικό παράδειγμα δεν είναι μόνο χρήσιμο, αλλά θα μπορούσε να είναι υποδειγματικό.

Ταυτόχρονα, όπως και με πολλά άλλα θέματα, η Ευρώπη φαίνεται να είναι ένα όχημα που δεν είναι μόνο χρήσιμο αλλά και απαραίτητο για την παροχή λύσεων διαρκείας.

Η εξωτερική πολιτική της Ενωσης παραμένει, είναι αλήθεια, τις περισσότερες φορές, σηματοδοτημένη από την αποχή από οποιαδήποτε ισχυρή στρατηγική θέση. Πρέπει να αλλάξουμε ταχύτητα. Πρέπει να διερευνηθούν και να εφαρμοστούν νέες οδοί.

Η Ευρωπαϊκή Ενωση πρέπει να αναλάβει την πρωτοβουλία μιας μεγάλης μεσογειακής διάσκεψης και να προτείνει κοινή ανάπτυξη και δημοκρατία για όλα τα ενδιαφερόμενα κράτη. Προφανώς, ενόψει στρατηγικών επέκτασης και επιρροών από κράτη όπως η Τουρκία και η Ρωσία, αυτή η πρόταση μπορεί να φαίνεται χλευαστική ή παρεπόμενη, θα επέτρεπε ωστόσο την κινητοποίηση όλων των κρατών της ΕΕ και την κοινή προβολή προτεραιοτήτων υπό το φως της δέσμευσης όλων.

Η Μαριέττα Καραμανλή είναι γαλλίδα βουλευτής