Το χάσμα στον OHE διευρύνεται

Εργάστηκα στον ΟΗΕ επί μία δεκαετία. Τον Αύγουστο του 2003 επέζησα βομβιστικής επίθεσης στα γραφεία του ΟΗΕ στη Βαγδάτη, από την οποία σκοτώθηκαν 22 συνάδελφοί μου – μεταξύ αυτών και ο σύζυγός μου Σέρχιο Βιέιρα ντε Μέλο. Στη διάρκεια της καριέρας μου είδα τον ΟΗΕ στα καλύτερά του: την ανεξαρτησία μιας χώρας – στο Τιμόρ το 1999. Και στα χειρότερά του – στο Ιράκ το 2003. Καθώς ο Οργανισμός συμπληρώνει 75 χρόνια, ήρθε η ώρα να μιλήσουμε γι’ αυτά. Ο Οργανισμός υπάρχει για να σώζει τον κόσμο από τον πόλεμο και από την επεκτατική άσκηση εξουσίας; Ή λειτουργεί για να διατηρεί την εξουσία των λίγων ιδρυτικών μελών, που επικαλούνται τη Δικαιοσύνη μόνο όταν θίγονται τα στενά τους συμφέροντα; Το χάσμα μεταξύ ρητορικής και δράσης συνεχίζει να διευρύνεται. Ακούμε πως οι μεγάλες δυνάμεις επιλέγουν ειδικούς απεσταλμένους χωρίς να τους δίνουν ανεξαρτησία ή πως ο γενικός γραμματέας αφήνει ισχυρές κυβερνήσεις εκτός της λίστας που καταρτίζει για τις χώρες που παραβιάζουν τα όσα προβλέπονται για τα παιδιά σε εμπόλεμες περιοχές.

Τέτοιου είδους πράξεις είναι ακατανόητες και αντιφατικές και υπονομεύουν το κύρος του Οργανισμού – όπως ήδη έχει κάνει η καθυστερημένη αντίδραση για την πανδημία στη Συρία και στην Υεμένη. Αντί να κινούμαστε πιο κοντά στην επιτυχία του Τιμόρ, υποχωρούμε προς την αποτυχία στο Ιράκ.

Επειτα από ¾ του αιώνα, ο διεθνής οργανισμός που φτιάχθηκε με αισιοδοξία χρειάζεται να ανακαλύψει εκ νέου τον σκοπό του, την αποστολή που τον έκανε απαραίτητο έπειτα από τόσους πολέμους. Αλλά χρειάζεται να κατανοήσει και τις αποτυχίες του για να μην τις επαναλάβει. Εκατομμύρια άνθρωποι σε όλον τον κόσμο επενδύουν στον ΟΗΕ την εμπιστοσύνη και τις ελπίδες τους για ένα καλύτερο μέλλον.

Η Καρολίνα Λαριέρα είναι πρώην διπλωμάτης του ΟΗΕ