«Κανείς δεν νοιάζεται για µουσική»

«Ψηφίζω; Βεβαιότατα. Πάντα λευκό! Μα ξέρετε εσείς κανέναν πολιτικό της προκοπής; Ολοι βρωµεροί είναι». Στη φράση αυτή ο Ντίνος Χριστιανόπουλος, ο ποιητής της Θεσσαλονίκης που πέθανε χθες σε ηλικία 89 ετών, συνόψιζε τις πολιτικές του αντιλήψεις. Δεν γούσταρε τους πολιτικούς, δεν συμμεριζόταν τα κινήματα. Ούτε καν τα κινήματα για τη χειραφέτηση «της ομοφυλόφιλης επιθυμίας» και της διεκδίκησης της σεξουαλικής ταυτότητάς του, την οποία συχνότατα παρενέβαλε εξομολογητικά στην ποίησή του. Δεν τον ένοιαζαν οι μόδες, τις περιφρονούσε: «τι να τα κάνω τα τραγούδια σας / είναι πολύ ζαχαρωμένα» έγραφε – για να συμφωνήσει μαζί του ο Σαββόπουλος, που το μελοποίησε.

Ελληνοκεντρικός. Κουτσοµπόλης. Αντικομμουνιστής – αλλά αψύς απέναντι σε κάθε ακραίο («Είναι ένας Καρατζαφέρης, ο οποίος µε έχει περιλούσει αρκετές φορές. Κι ούτε που τον ξέρω. Ούτε στη φάτσα. Αλλά τι µε νοιάζει; Φαντάζοµαι θα ‘ναι κάνα σκατόµουτρο», έλεγε). Σίγουρα νάρκισσος – αρκεί να διαβάσει κανείς µερικές συνεντεύξεις του. Είχε τους καβγάδες για ψωμοτύρι, αλλά δεν ήταν μνησίκακος. Είχε διαβάσει πολύ, και ουσιαστικά. Και όλη του τη λιτή ζωή ήταν βυθισμένος στο πάθος του, τα γράμματα. Ως εκδότης του περιοδικού «Διαγώνιος», ως επιμελητής εκδόσεων, ως δοκιμιογράφος, ως ιδρυτής και ψυχή του «κύκλου των ποιητών της Διαγωνίου».

Αλλά προπάντων ήταν ποιητής. Αμεσος, πιο πολύ βιωματικός, αλλά ευθύς και σπαρακτικός. Εχει γράψει για τον ανεύρετο έρωτα και τον πόνο («απ’ όλα τα αφηρηµένα ουσιαστικά / πειράζει να εξαιρέσουµε τη µοναξιά;»), για εφήµερες συνευρέσεις («λογιώ λογιώ κουµάσια / γύρω απ’ τα τζιου-µποξ / άλλος µπανίζει άλλος διπλαρώνει / κανείς δε νοιάζεται για µουσική»), για προδοσίες («σε πήρα να µ’ επισκευάσεις / κι εσύ µε ξεχαρβάλωσες»), για τον τυφλό πόθο («Νύχτα, χάρισέ µου ένα κορµί, / δεν εξετάζω αν το στήθος είναι όµορφο, / αν τα µπράτσα είναι ψηµένα στη δουλειά / ούτε και νοιάζοµαι για των µατιών το χρώµα, / όνοµα, επάγγελµα και ηλικία»), για έναν ιδιότυπο φετιχισµό («Μην καταργείτε την υπογεγραµµένη / ιδίως κάτω από το ωµέγα / είναι κρίµα να εκλείψει / η πιο µικρή ασέλγεια / του αλφαβήτου µας»). Και για πολλά ακόµα, µέχρι και στιχάκια που έγιναν σύνθημα στους τοίχους έχει γράψει («τα πρόβατα απήργησαν / ζητούν καλύτερες συνθήκες σφαγής»).

Πώς μπορεί να συνοψιστεί η ποιητική του Χριστιανόπουλου; Το ιδίωµά του είναι το ιδίωµα του µικρόκοσµου. Κατά βάσιν περιγράφει τα βιώματά του: ένα παιδί που γεννήθηκε το 1931, που υπέστη την πρέσα του κατηχητικού («Πρόκειται για κάθαρµα. Πατήστε το σαν κατσαρίδα!», είχε πει ο κατηχητής του παπα-Λεωνίδας Παρασκευόπουλος όταν έμαθε ότι εξέδωσε μόνος ποιητική συλλογή), που έζησε συνεχώς στην ίδια πόλη, που διεκδίκησε τον έρωτα στον Βαρδάρη χωρίς να το κρύβει (υπερτονίζει µάλιστα τη σεξουαλική καταπίεση, η αρβύλα, σύμβολο μιας βίας που συνοδεύει τον πόθο είναι µόνιµο µοτίβο της ποιητικής του). Αντίθετα, ως ηθικός ποιητής παρασυρόταν από την ηθικολογία: «καηµένε Μακρυγιάννη να ‘ξερες / γιατί το τζάκισες το χέρι σου // το τζάκισες για να χορεύουν σέικ / τα κωλόπαιδα».

Καρέλη, Βαφόπουλος, Ιωάννου, Ασλάνογλου, Κάτος, Αναγνωστάκης, Κύρου, Θασίτης, Ευαγγέλου, Μάρκογλου. Πληθαίνει η λίστα των νεκρών ποιητών της Θεσσαλονίκης.