Κάμπινγκ

Κάποτε πήγαιναν στο Γύθειο – το 2016 -, στο Γιαννιτσοχώρι – το 2017 – ή στο Χορευτό Πηλίου – το 2018. Φέτος όμως οι νεολαίοι του ΣΥΡΙΖΑ πήγαν διακοπές στον Γράμμο. Τι κι αν η επιλογή του τόπου ή το πρόγραμμα της εκδρομής μοιάζει να απέχει από τον διακηρυγμένο στόχο του εναλλακτικού συριζαϊκού κάμπινγκ – η διεξαγωγή του οποίου στην κομματική αργκό «αναδεικνύει ένα διαφορετικό μοντέλο διακοπών, που δίνει έμφαση στην αξία της συλλογικής ζωής και βρίσκεται μακριά από λογικές εμπορευματοποιημένων προτύπων τουρισμού»; Η νεολαία, λένε οι συμπαθούντες τον Σωτήρη Αλεξίου και τους συντρόφους του, είναι πάντα ένα κλικ ριζοσπαστικότερη του κόμματος. Εξού μάλλον και χαλαρώνει βολτάροντας σε μια περιοχή που οι ντόπιοι αποκαλούν «Χάρο» γιατί το καλοκαίρι του 1947 ο Ελληνικός Στρατός σκότωσε μια διμοιρία του αντάρτικου τάγματος, κι οι τρεις που επέζησαν βούτηξαν στον γκρεμό τραγουδώντας «για σε πατρίδα μας Ελλάδα, ζώσαμε τα άρματα ξανά». Κατά τα λεγόμενα των ίδιων των συμμετεχόντων θέλησαν να διατηρήσουν ζωντανή τη μνήμη και να έρθουν σε επαφή με την ιστορία.

Οπισθοδρόμηση
Οι νεολαίοι ίσως θέλησαν και κάτι άλλο βέβαια: να στείλουν μήνυμα στους μεγαλύτερους του κόμματος. Να υποδηλώσουν την πίστη τους στην υπερορθόδοξη αριστεροσύνη όταν η Κουμουνδούρου γλυκοκοιτάζει την Κεντροαριστερά ενώ ο αρχηγός ευελπιστεί να καθιερωθεί ως ηγέτης του Κέντρου. Αφήνοντας ωστόσο στην άκρη τους συμβολισμούς που το κάμπινγκ τους καταθέτει στον εσωκομματικό διάλογο για τη φυσιογνωμία του ΣΥΡΙΖΑ, οι σκηνές και οι περίπατοι σε πλαγιές των οποίων το χώμα είναι γεμάτο κόκαλα Ελλήνων της μιας και της άλλης πλευράς του Εμφυλίου υποδηλώνουν κάτι βαθύτερο για εκείνους. Δεν πρόκειται για απλή καρικατούρα ιστορικού τουρισμού. Είναι η απόδειξη πως οι νέοι του κάθε κομματικού σωλήνα συνήθως σκέφτονται πιο οπισθοδρομικά κι από τους βετεράνους της πολιτικής. Οχι μόνο γιατί απαντούν στην κριτική με την ξύλινη γλώσσα των κλισέ για «ακροδεξιούς θύλακες εντός ΝΔ» που θέλουν «να επαναφέρουν, σήμερα, τις αντιδημοκρατικές ή ακόμα και παρακρατικές λογικές». Αλλά κυρίως επειδή προτιμούν αντί να εφεύρουν το δικό τους μέλλον, να κοιτούν το παρελθόν μέσα από τις ιδεολογικές παρωπίδες προηγούμενων γενιών.