Μια κλοπή

Στο 28ο λεπτό του αγώνα της Γουλβς με τον Ολυμπιακό ο Μαντί Καμαρά με ένα γκολ από τα δικά του (σουτ από το ύψος της μεγάλης περιοχής ακολουθώντας τη φάση) ισοφαρίζει σε 1-1. Η υπόθεση πρόκριση γίνεται θρίλερ. Οι διαιτητές του VAR ελέγχουν τη φάση και μετά από διαβουλεύσεις τριών λεπτών το γκολ ακυρώνεται γιατί το χέρι του Ελ Αραμπί στο ξεκίνημα της φάσης ίσως είναι εκατοστά πιο μπροστά – ίσως λέω, γιατί το ριπλέι δεν το ξεκαθαρίζει. Η απόφαση πονάει, αλλά τι να κάνεις; Στην εποχή του VAR αυτά συμβαίνουν. Η Γουλβς έκανε tweet στο ημίχρονο θυμίζοντας ότι της αρέσει το VAR: σε κάνει να υποπτεύεσαι ότι ήξερε τη συνέχεια. Διότι η ανάλυση της φάσης του 28′ και η αυστηρότητα με την οποία το γκολ του Καμαρά κρίθηκε σε δυο φάσεις στο δεύτερο ημίχρονο πήγαν περίπατο! Στο 55ο ο Μπολί σπρώχνει τον ιπτάμενο Ελ Αραμπί τη στιγμή που είναι έτοιμος να ισοφαρίσει. Στο 59ο ο Ντόχερτι βρίσκει τον Τσιμίκα ενώ αυτός εφορμά, τόσο όσο ο έλληνας παίκτης να χάσει την ισορροπία του. Το VAR εξαφανίζεται. Και μαζί του και η αίσθηση δικαιοσύνης. Ο Ολυμπιακός πέφτει θύμα κλοπής.

Η Γουλβς εκμεταλλεύτηκε το λάθος του πρωτάρη Μπόμπι Αλέν και το πέναλτι που κέρδισε από αυτόν ο Ποντένσε στο 6ο λεπτό: σκόραρε ο Χιμένεθ. Το ματς άνοιξε και οι δυο ομάδες είχαν ευκαιρίες: ο Ολυμπιακός είδε τον Λουίς Πατρίτσιο να κάνει δυο μεγάλες επεμβάσεις σε κεφαλιά του Ελ Αραμπί και σουτ του Τσιμίκα. Και η Γουλβς είχε ευκαιρίες, με τον Χιμένεθ, τον Ποντένσε, τον Ζότα. Αλλά αυτά είναι ποδόσφαιρο. Το ότι μια παρέα πολωνών διαιτητών στέρησε από τον Ολυμπιακό το δικαίωμα να διεκδικήσει μια πρόκριση δεν είναι ποδόσφαιρο.