Η πατρική φιγούρα και η πρόκληση

Θα άξιζε να εξετάσουν τον Σωτήρη Τσιόδρα ως φαινόμενο όσοι έχουν εξουσία, όσοι διαχειρίζονται κρίσεις και παίρνουν αποφάσεις για τις ζωές των συμπολιτών τους αλλά και γενικώς όσοι εκφέρουν δημόσιο λόγο που επηρεάζει την κοινή γνώμη. Από την περίοδο της καραντίνας, ο Τσιόδρας ξεχώρισε ως ένα πρόσωπο που η συντριπτική πλειοψηφία των πολιτών εμπιστεύτηκε πάνω σε μια ζόρικη στιγμή, την περίοδο που άρχισε να συνειδητοποιεί τι του συμβαίνει και που έπρεπε να αποδεχθεί αναστολή δεδομένων ατομικών ελευθεριών. Δεν ήταν εύκολη η αποστολή αυτή, αν λάβουμε υπόψιν μας ότι μιλάμε για μια κρίση που αγγίζει πράγματα πολύ επιδραστικά στον ψυχισμό, βαθύτατα υπαρξιακά, όπως η ανασφάλεια για την υγεία που μας φέρνει αντιμέτωπους με τη θνητότητά μας.

Τώρα που τα πράγματα φαίνεται πως δυσκολεύουν ξανά, ο Τσιόδρας επέστρεψε άρον άρον στις οθόνες μας. Τι είναι αυτό που έκανε αυτόν τον λοιμωξιολόγο απαραίτητο, τόσο που κρίθηκε ότι έπρεπε να επιστρατευτεί ξανά η φυσική παρουσία και η φωνή του μέσα στα σαλόνια των σπιτιών μας, στην προσπάθεια να συγκρατηθεί μια δεύτερη επέλαση της πανδημίας στη χώρα μας; Γιατί χρειαζόμαστε ειδικά αυτόν για να πειστούμε να συμμορφωθούμε σε φαινομενικά αυτονόητους και στοιχειώδεις κανόνες αυτοπροστασίας;

Αν δεχτούμε την υπόθεση ότι ο λαός σε περιόδους κρίσεων αναζητεί τον «πατερούλη» του, ο Σωτήρης Τσιόδρας συνδυάζει τα χαρακτηριστικά ενός καλού, τρυφερού αλλά και αποτελεσματικού μπαμπά. Αυτού που θα απαντήσει σε κάθε σου ερώτηση, δίνοντας σημασία ακόμη και στη χαζομάρα σου χωρίς να σε κρίνει αυστηρά για αυτήν, που θα σε νουθετήσει ήρεμα, που θα σε επιβραβεύσει όχι μόνο για την επιτυχία αλλά και για την προσπάθεια, που όταν χρειαστεί θα σε μαλώσει κιόλας. Για το καλό σου πάντα.

Το μείγμα που τον κάνει ασυνήθιστο για την εγχώρια δημόσια σφαίρα, υπεράνω στερεοτύπων, είναι αυτό που συνδυάζει την επιστημοσύνη με την πίστη και τον ανθρωπισμό. Αν φέρουμε στον νου μας εικόνες του, σε ένα πλάνο θα τον δούμε με την ιατρική ρόμπα στο νοσοκομείο, σε ένα άλλο θα ψέλνει και θα προσεύχεται και σε ένα τρίτο θα εμβολιάζει παιδάκια σε κάποιον καταυλισμό.

Ο τρόπος του είναι αυτός μιας διανόησης που δεν στέκεται μακριά και πάνω από τον κάθε άνθρωπο. Είναι αυτός που έχει μεν ένα λαμπρό βιογραφικό, σπουδές και καριέρα, αλλά δεν κρύβει ότι έχει συναισθηματισμούς, αδυναμίες και αβεβαιότητες, δεν φοβάται να πει ότι δεν τα ξέρει όλα, να κοιτάξει την κάμερα και να πει «δεν ξέρω». Είναι, δηλαδή, μια διανόηση που δεν θεωρεί ότι το συναίσθημα με τον ορθολογισμό είναι δυο έννοιες αντιφατικές, που ακυρώνουν η μία την άλλη, αλλά, αντιθέτως, αναδεικνύει ότι οφείλουν να συνυπάρχουν.

Γιατί; Γιατί ο ορθολογισμός του επιστήμονα Τσιόδρα μπορεί πραγματικά, κυριολεκτικά, να σώσει τις ζωές μας. Αυτό όμως από μόνο του αφορά κυρίως τους πεπεισμένους. Η αληθινή πρόκληση είναι να πειστούν και οι υπόλοιποι, και για αυτούς θα χρειαστεί και η ευαισθησία.