Απορία Τσίπρα, νεοφιλελευθερισμός{CR}

Είναι ο Πάνος Τσακλόγλου νεοφιλελεύθερος; Το ερώτημα αυτό άρχισε να πλανιέται στις παραλίες απ’ άκρη σ’ άκρη της χώρας, μετά τον σχολιασμό εκ μέρους του ΣΥΡΙΖΑ της υπουργοποίησής του, στον χθεσινό ανασχηματισμό που αποφάσισε ο Πρωθυπουργός Κυριάκος Μητσοτάκης. Μερικοί άφησαν τις βουτιές και βγήκαν αγχωμένοι στις πετσέτες τους. Ορισμένοι άλλοι δεν μπορούσαν να φάνε το απογευματινό καρπούζι τους. Ωστε, τελικά, γι’ αυτό έγινε ο ανασχηματισμός; Για να μπει ο νεοφιλελεύθερος Τσακλόγλου που, μαζί με τον Θόδωρο Σκυλακάκη, θα μας πιουν το αίμα με το μπουρί της σόμπας;

Απορία Τσίπρα, νεοφιλελευθερισμός. Ευτυχώς, η ζωή είναι πολύ πιο σύνθετη, δεν την καλύπτουν τα ριζοσπαστικά παραμύθια, γι’ αυτό ας αναβάλουμε την επανάσταση κι ας προσπαθήσουμε να κατανοήσουμε τα πώς και τα γιατί του, όντως, μικρού ανασχηματισμού.

Εχοντας κλείσει έναν χρόνο, η κυβέρνηση Μητσοτάκη έχει δώσει δείγμα γραφής. Πέρα από τις επαρκείς κυβερνητικές απαντήσεις στις μεγάλες κρίσεις που διαχειρίστηκε, έχει γίνει κατορθωτό το ακατόρθωτο για τις ελληνικές συνθήκες: στη συνθήκη της πανδημίας, με ένα τεράστιο κύμα ύφεσης να σαρώνει την ελληνική οικονομία, η κυβέρνηση κατάφερε να μη διαχειρίζεται γκρίνια, οργή και αγανάκτηση αλλά μια απλή συγκρατημένη ανησυχία για τα επερχόμενα. Τα μέλη της, όντως, δεν έχουν όλα αριστεύσει. Ωστόσο, αυτό δεν έχει ιδιαίτερη σημασία, καθώς σε γενικές γραμμές, και παρά τα όποια λάθη, τα πρόσωπα στα υπουργεία γνωρίζουν τον ρόλο τους και σε γενικές γραμμές τον υπηρετούν.

Από τη στιγμή που ο Πρωθυπουργός θεώρησε ότι, σε γενικές γραμμές, τα ίδια πρόσωπα θα συνεχίσουν να χειρίζονται τις ίδιες υποθέσεις, δεν είχε παρά να δείξει ότι στη συγκυρία δυο στόχοι έχουν σημασία.

Ο ένας στόχος: η εμπιστοσύνη του κόμματος στην κυβέρνηση. Το μήνυμα που εστάλη στο κόμμα ήταν ότι συνεχίζει να είναι η βάση των πολιτικών εξελίξεων, ο βασικός ιμάντας άσκησης και ελέγχου της εξουσίας. Οι κομματικές επιλογές της Ζωής Ράπτη και του Νικολάου Ταγαρά εμπεριείχαν το μήνυμα προς τους κομματικούς ότι η συμβολή στην κοινή προσπάθεια, αν το επιτρέπουν οι συνθήκες, θα ανταμείβεται.

Ο άλλος στόχος: η ενίσχυση των υπουργείων αιχμής στη συγκυρία. Οπως τόνισε ανακοινώνοντας τον ανασχηματισμό ο Στέλιος Πέτσας, έχει σημασία η αποτελεσματική διαχείριση των αυξημένων κοινοτικών πόρων και η ενίσχυση του κόσμου της εργασίας και η φροντίδα για τη βιωσιμότητα του ασφαλιστικού συστήματος. Η αναδόμηση του οικονομικού επιτελείου (αξίζει να ρίξει κανείς μια ματιά και στους νέους γενικούς γραμματείς) και ο συντονιστικός ρόλος τον οποίο ανέλαβε ο Θόδωρος Σκυλακάκης, ο οποίος συμμετέχει και στην πεντάδα για τη διαχείριση των 72 δισ. ευρώ του Ταμείου Ανάκαμψης (με Σκέρτσο, Σκάλκο, Πατέλη, Αργυρού), στοχεύει στον συντονισμό των μεταρρυθμιστικών και αναπτυξιακών βημάτων της κυβέρνησης, όταν θα απομακρύνεται η απειλή της πανδημίας.

Η ανάθεση ρόλου στον Πάνο Τσακλόγλου, στον τομέα της εξειδίκευσής του, δείχνει ότι η κοινωνική ασφάλιση, που συνέβαλε στη χρεοκοπία το 2010, συνεχίζει να απαιτεί μεταρρυθμίσεις – και είναι εύλογο, μια φρόνιμη πολιτική ηγεσία να σκύψει πάνω από το πρόβλημα, για να μην έχουμε πάλι τα ίδια. Είναι νεοφιλελεύθερο να αντιμετωπίζεις τα προβλήματα, υπολογίζοντας μάλιστα την εμπειρία άλλων χωρών που επίσης αντιμετώπισαν ανάλογα ζητήματα; Είναι δείγμα συνέπειας λόγων και έργων. Το αντίθετο από το παράδειγμα που έδωσε ο ΣΥΡΙΖΑ με την κυβερνητική θητεία του.