Να ζήσετε!

Eνας παλιός, απαράβατος κανόνας του δημοσιογραφικού savoir faire και της γραφής γενικότερον ήταν μην παραθέτουμε ποτέ ανέκδοτα προκειμένου να στηρίξουμε μια άποψη. Αυτή τη φορά όμως θα τον παραβώ τον όρκο μου. Σάματις δεν είδατε κι εσείς  αυτό το ωραίο που κυκλοφορεί αυτό το διάστημα στο Διαδίκτυο; «Στις μέρες μας, το “να ζήσετε” το εύχονται πλέον οι νεόνυμφοι στους καλεσμένους». Ψέματα; Τα κρούσματα κόβιντ από γαμήλιο συγχρωτισμό πέφτουν κατά ριπάς σαν το ρύζι στον χορό του Ησαΐα. Σου κάθονται παντού. Στα μαλλιά, στα μούτρα, στον σβέρκο, στα ρουθούνια, στο ντεκολτέ, στα ρούχα, κι αν τα πατήσεις την πάτησες. Εβηξε η νύφη – σχόλασε ο γάμος. Τι γίνεται όμως αν είναι ασυμπτωματική;

Σας το λέω εκ πείρας. Ο γάμος αυτός καθεαυτός είναι ο ισχυρότερος ιός. Ακόμα κι αν αρνείσαι το νυφικό, τα λουλούδια, τα προσκλητήρια, τις προπόσεις και τα τραπέζια των εκατοντάδων νοματαίων, όλο και κάτι θα σου ξεφύγει και θα υποκύψεις στο πρωτόκολλο. Από πότε άρχισε, αλήθεια, αυτό το βιολί; Ξύνω το κεφάλι μου αλλά δεν μπορώ να εντοπίσω τον «ασθενή μηδέν»,  εκείνον που εφάρμοσε πρώτος τη σύγχρονη γαμήλια βιομηχανία. Τη νύφη να έρχεται σαν την Μανταλένα με καΐκι, το νυφικό να είναι σαν από το βεστιάριο του «live sex – προσεχώς Βουλγάρες», τα φρέσκα προσωπάκια παστωμένα από κακοποιητικό μακιγιάζ, τις στημένες φωτογραφίσεις, το ξελιγωτικό σάουντρακ, τους ντροπιαστικούς μπουφέδες, την ακόμη πιο ντροπιαστική σπατάλη τόσων χρημάτων που ένας Θεός ξέρει πόσα μεροκάματα χρειάστηκαν για να εξοικονομηθούν, για να χαθούν στη συνέχεια μέσα σε μόλις μία μέρα. Εξανδραποδισμός στο εξωκκλήσι. Αυτό θα έλεγα αν με ρωτούσαν, αλλά στη χαρά του απάνω ποιος ρωτάει; Αντιθέτως, ρωτάει στον πόνο του. Τι να σου πω έτσι που τακατάφερες;

Ο γαμήλιος πυρετός των τελευταίων ημερών θα έπρεπε, μου φαίνεται, να προβληματίσει πρωτίστως τους αμέσως ενδιαφερόμενους. Δεν το χωράει το μυαλό μου να είσαι τριάντα – τριάντα πέντε χρονών και να σχεδιάζεις τον γάμο σου με όρους Μέγκαν Μαρκλ, την ώρα που πίσω από τα καλάθια με τις μπομπονιέρες σού την έχει στημένη η πιο μαύρη, η πιο ανελέητη ανεργία ή και καμιά «γριπούλα» από εκείνη που σε κατατάσσει μετά πνευμάτων δικαίων τετελειωμένων στο μαρτυρολόγιο του ΕΟΔΥ.

Ρώταγα τη μάνα μου, θυμάμαι, πώς το βάσταξε η ψυχή τους να κάνουν τότε γάμους και χαρές ενώ έξω κάπνιζαν ακόμα τα ερείπια από τον Εμφύλιο με το μισό σόι να είναι διακοπές στις φυλακές της Αίγινας ή της Κέρκυρας. Πήρα κάποιες απαντήσεις που όμως δεν απαντούσαν στο ερώτημά μου. Παιδί μιας τέτοιας μεγάλης παρεξήγησης, ούτε τις σημερινές εξηγήσεις καταλαβαίνω. Με μια διαφορά. Αλλο η δίψα για ζωή κι άλλο η πρόσκληση σε γάμο από έναν υποψήφιο δολοφόνο, την εποχή μάλιστα της ελεύθερης συγκατοίκησης και του ελεύθερου έρωτα. Να ζήσετε!