Πολιτικοί και μάσκες

Η σχέση των πολιτικών μας με τις μάσκες και τα μέτρα ατομικής προστασίας γενικώς, είναι ανάλογη με τη συμπεριφορά του γενικού πληθυσμού. Στην αρχή της πανδημίας τα μέτρα υπερτονίστηκαν σε κάθε ευκαιρία, όταν οι επιδημιολογικές μας επιδόσεις ήταν καλές χαλάρωσαν και τώρα που ο αριθμός των κρουσμάτων ανεβαίνει άρχισαν να τα ξαναθυμούνται. Στο ενδιάμεσο, όμως, είδαμε τις αποστάσεις στις συναντήσεις τους να μικραίνουν συνεχώς, χειραψίες και συνωστισμούς, ακόμη και σέλφι με μικρά παιδιά.

Εξαιρέσεις στο γενικό παράδειγμα ήταν ο χώρος της Βουλής, η Φώφη Γεννηματά που φωτογραφήθηκε περισσότερο από κάθε αρχηγό φορώντας μάσκα και το ΚΚΕ με τις εικόνες στρατιωτικής πειθαρχίας στην τήρηση αποστάσεων.

Το θέμα της μάσκας είναι το πιο πονεμένο, καθώς η υποχρεωτικότητα μπήκε στις ζωές μας αργότερα και δεν μοιάζουν όλοι, των πολιτικών μας συμπεριλαμβανομένων, να έχουν πειστεί για την αναγκαιότητά της, ούτε να έχουν μάθει να τη φορούν σωστά. Διεθνώς αποδεικνύεται μάλιστα ότι πολιτικοποιήθηκε όσο κανένα άλλο μέτρο, αποδεικνύοντας και την πρωτόγονη σχέση μας με το πρόσωπο και τη μορφή μας.

Αυτό καθιστά τη στάση των πολιτικών ακόμη πιο κρίσιμη αφού αυτοί οφείλουν να χρησιμοποιούν κάθε ευκαιρία δημοσιότητας για τον κοινό καλό σκοπό. Ο πολιτικός είναι ένας πομπός. Αυτός που μια φοράει τη μάσκα και μια την ξεχνάει στέλνει μπερδεμένα μηνύματα στο ήδη μπερδεμένο κοινό. Αυτός που δεν τη φοράει καθόλου είναι ανοιχτός σε ερμηνείες.

Ενας πολιτικός χωρίς μάσκα μπορεί να θέλει να εκπέμψει το μήνυμα της ασφαλούς χώρας. Αυτό συνέβη στην περίπτωση της κυβέρνησης όταν αποφάσισε να προκρίνει μια εικόνα αυτοπεποίθησης κι εξωστρέφειας σε μια Ελλάδα που είναι έτοιμη να υποδεχθεί την τουριστική σεζόν. Μπορεί, επίσης, να θέλει να εκπέμψει αρχηγική αυτοπεποίθηση, όπως ίσως κάνει ο Αλέξης Τσίπρας, που βασίζει, άλλωστε, μεγάλο μέρος της επικοινωνίας του στην εικόνα του.

Ενας πολιτικός χωρίς μάσκα στέλνει το μήνυμα ότι δεν πρόκειται για ένα απαραίτητο μέσο προστασίας ή/και ότι ο ιός δεν είναι κάτι τόσο σοβαρό όσο μας λένε οι επιστήμονες. Ενας πολιτικός χωρίς μάσκα πρέπει να ξέρει πως, είτε το επιθυμεί είτε όχι, κλείνει το μάτι στις οργανωμένες ομάδες (πολιτικά ή στη βάση πεποιθήσεων) που συνωμοσιολογούν θέτοντας σε κίνδυνο τη δημόσια υγεία. Αυτές οι αντιδραστικές περσόνες που καλοπερνάνε στα social media κάποτε προκαλούσαν γέλιο, αλλά από όταν άρχισαν πολιτικοί εκπρόσωποι τους να μπαίνουν στη Βουλή με την ψήφο του λαού θα έπρεπε να είχαμε γίνει σοφότεροι. Μιλάμε, άλλωστε, πια για τις ζωές μας.

Επειδή τα συγκεκριμένα παραδείγματα βοηθάνε, ας σημειώσουμε ότι δεν είναι τυχαίο ότι μια εκ των βροντερότερων αρνητών της μάσκας είναι το απόλυτο σύμβολο του φερόμενου ως αντισυστημικού ιδεολογικού αμαλγάματος των ΣΥΡΙΖΑΝΕΛ, η τέως βουλευτής τους Ραχήλ Μακρή. Αν το δούμε διεθνώς, οι διασημότεροι αρνητές της ήταν η «Αγία Τριάδα» του λαϊκισμού, ο Ντόναλντ Τραμπ, ο Μπόρις Τζόνσον κι ο Ζαΐνρ Μπολσονάρο, οι οποίοι αφού τα θαλάσσωσαν κι οι χώρες τους κλαίνε τους νεκρούς τους αλλαξοπίστησαν. Ας τους φέρνουν στο νου τους λοιπόν όλοι οι πολιτικοί μας πριν βγουν έξω χωρίς τη μάσκα τους, ίσως τους κινητοποιήσει.