Η μόνη ερώτηση

«Θα γίνει πάλι lockdown;». «Θα μας κλείσουν πάλι σε καραντίνα;». Καθώς τα κρούσματα αυξάνονται οι ερωτήσεις δίνουν και παίρνουν. Απαντήσεις προφανώς δεν μπορεί να δώσει κανείς – οι πιο τολμηροί επικαλούνται τη στατιστική ή την οικονομία. Αλλά οι ίδιες οι ερωτήσεις έχουν τελικά μικρή σημασία.

Αν δεν προσέξουμε τη συμπεριφορά μας και συνεχίσουμε να ζούμε σαν ο ιός να μην υπάρχει τις εξελίξεις δεν θα τις επιβάλει η κυβέρνηση ή η οικονομία, αλλά η ίδια η εξάπλωσή του. Ας πούμε ότι αύριο ο Πρωθυπουργός κάνει ένα διάγγελμα και δεσμεύεται πως ό,τι και να γίνει δεν θα υπάρξει ξανά καραντίνα – αν δεν έχει βρει τρόπο να μας εμβολιάσει ένα ένα δεν ξέρω τι μπορεί να σημαίνει αυτό για την ίδια την οικονομία για την οποία και ανησυχούμε.

Ας πούμε ότι τον Σεπτέμβριο έχουμε 800 κρούσματα καθημερινά, πεντακόσιους ανθρώπους στις ΜΕΘ και πάνω από 50 θανάτους την ημέρα – δηλαδή πάνω από 1.500 θανάτους σε ένα μήνα. Για τους στατιστικολόγους δεν θα είναι καν πολλοί – θα βρουν κάτι προηγούμενο για να τους συγκρίνουν και να μας καθησυχάσουν. Μόνο που αν αυτό συνεχιστεί για δυο μήνες π.χ., ό,τι και να λένε οι καθησυχαστές προσπαθώντας να μας βοηθήσουν να κρατήσουμε την ψυχραιμία μας, ο θάνατος θα μας έχει χτυπήσει την πόρτα: θα έχουμε χάσει συγγενείς, γνωστούς, φίλους και θα έχουμε κάποιους υπό ιατρική παρακολούθηση. Και δεν χρειάζεται να έχουμε πολλούς: αρκούν δυο – τρεις. Πιστεύει κανείς ότι μια τέτοια εξέλιξη θα επιτρέπει στην Ελλάδα και στην αγορά της να συνεχίσει να λειτουργεί κανονικά; Πιστεύει κανείς ότι θα βλέπουμε στα δελτία ειδήσεων ιστορίες θανάτων και θα συμπεριφερόμαστε σαν να μην τρέχει τίποτα; Πιστεύει κανείς ότι θα τρέχουμε για να γεμίσουμε μαγαζιά, θέατρα ή μπαρ με την άνεση που το κάνουμε τώρα; Πιστεύει κανείς ότι με 1.500 νεκρούς τον μήνα (προσοχή δεν λέω περισσότερους…) θα συνεχίσουμε σαν πρόβλημα να μην υπάρχει και η αγωνία μας θα είναι απλά τι θα γράφει το SMS της Υπηρεσίας Προστασίας του Πολίτη ή τι θα πει ο συμπαθέστατος κ. Χαρδαλιάς στην απογευματινή ενημέρωση; Μπορεί να κάνω λάθος και να είμαστε (να είσαστε…) όλοι ατρόμητοι, ξένοιαστοι, αισιόδοξοι και έτοιμοι να συνεχίσουμε να ζούμε μακάρια, δημιουργικά και υπέροχα σαν να μην τρέχει τίποτα – αλλά δεν το πιστεύω. Δεν πιστεύω επίσης ότι οι ψεκασμένοι που διακινούν στο Διαδίκτυο θεωρίες με βάση τις οποίες ο ιός δεν υπάρχει, μπορεί να είναι τόσοι πολλοί ώστε να κινήσουν την οικονομία της χώρας, να κρατήσουν ψηλά την κατανάλωση και να επιτρέψουν σε επιχειρήσεις να λειτουργούν χωρίς πρόβλημα. Ισα ίσα. Εχω την υποψία ότι αν αρχίσουμε να μετράμε καθημερινά δεκάδες νεκρούς θα είναι οι πρώτοι που θα αρχίσουν να τσιρίζουν διαδικτυακά εναντίον του κράτους που αφήνει τον κόσμο στο έλεος του Θεού ανασύροντας και δημιουργώντας νέες θεωρίες συνωμοσίας για την αναλγησία του. Αυτές είναι αστείρευτες.

Μη ρωτάτε «αν θα μας ξανακλείσουν μέσα το φθινόπωρο». Αν η κατάσταση συνεχιστεί θα κλειστούμε μέσα μόνοι μας – χωρίς συμβουλές λοιμωξιολόγων και πολιτικά διαγγέλματα που να μας το ζητάνε. Δεν θα στέλνουμε καν sms και δεν θα χρειάζεται κανείς να μας πείσει να φοράμε μάσκες σε κλειστούς χώρους. Δεν θα είναι αυτά τα προβλήματά μας αν δεν προσέξουμε. Θα είναι η γιγάντωση του φόβου αυτό που θα κυβερνά τη συμπεριφορά μας. Και που αρκεί για να πνίξει την οικονομία και να προκαλέσει καταστροφές κι ας μην υπάρχει η παραμικρή απόφαση για lockdown κι ας σταματήσουν να μιλάνε για τον ιό οι λοιμωξιολόγοι. Δεν έχουμε νιώσει τον τρόμο που προκαλεί. Κι αν μια ερώτηση έπρεπε να κάνουμε καλοκαιριάτικα είναι πώς από αυτόν θα γλιτώσουμε…