Η COVID-19 φέρνει επιστροφή στις ρίζες…

Θυμάστε το ξεχασμένο κτήμα στο χωριό, το οποίο λόγω της μηδενικής του αξίας δεν το είχατε εγγράψει ούτε στο έντυπο Ε9 της Εφορίας; Ισως μέσα στους επόμενους μήνες η αξία του να εκτιναχθεί.

Στην κρίση οι άνθρωποι θέλουν στρέμματα… Επί COVID-19 αναζητούν και ασφαλή καταφύγια, όχι αυτή τη φορά επενδυτικά, αλλά για να προστατέψουν τους εαυτούς τους και τις οικογένειές τους. Η αγορά γης ως ασφαλές καταφύγιο για τις απανταχού κρίσεις επιστρέφει δυναμικά. Αυτή τη φορά, κατά τη διάρκεια της πανδημίας του COVID-19, όχι μόνο για επενδυτικούς λόγους, αλλά κυρίως ως προστασία και αλλαγή του τρόπου ζωής προκειμένου να προφυλαχτούν από τον ιό. Οι πολίτες θέλουν ασφάλεια από ταραχές, από ασθένειες και βέβαια τη δυνατότητα να πάνε κάπου και να απομονωθούν.

Η τάση είναι παγκόσμια και κινείται παράλληλα με την αύξηση των κρουσμάτων. Στις ΗΠΑ οι μεσίτες σε «ακριβές» περιοχές, όπως το Βερμόντ και το Νιου Χάμσαϊρ, λένε ότι η τρέχουσα τάση θυμίζει την έκρηξη για αγορά αγροτικών ακινήτων που καταγράφηκε μετά τις τρομοκρατικές επιθέσεις της 11ης Σεπτεμβρίου 2001. Μεγάλος αριθμός κατοίκων της Νέας Υόρκης και άλλων αμερικανικών μεγαλουπόλεων που αναζητούν ένα ήσυχο κομμάτι γης, προκειμένου να προφυλαχθούν από την COVID-19, μετακομίζει στην ύπαιθρο. Στην Πολιτεία της Νέας Υόρκης οι μεσίτες λένε ότι αρχικά βίωναν μια τεράστια ζήτηση για ενοικίαση αγροτικών ακινήτων. Αυτό άλλαξε, καθώς κατέστη σαφές ότι ένα εμβόλιο ενδέχεται να μη βρεθεί σύντομα, ωθώντας περισσότερους κατοίκους της πόλης να αγοράσουν γη. Σε πολλές περιπτώσεις, ότι οι αγοραστές είναι τόσο πρόθυμοι να αφήσουν την αστική ζωή πίσω που δεν βλέπουν καν το ακίνητο αυτοπροσώπως πριν συμφωνήσουν να το αγοράσουν. Οι δε πωλήσεις αγροτικών εκτάσεων στη χώρα έχουν αυξηθεί έως και 50% τους τελευταίους μήνες.

Στον Καναδά, στις Σκανδιναβικές χώρες, στην Ιαπωνία, στην Αυστραλία, στη Νέα Ζηλανδία, η αγορά αγροτικής γης από απόσταση από ενδιαφερομένους που σκέφτονται να μεταφέρουν τη ζωή τους σε πιο προστατευμένο περιβάλλον είναι καθημερινή.

Οι δε αποδόσεις για μια μέση αγροτική γη, χωρίς να υπολογίζεται η υπεραξία, που φτάνουν και ξεπερνούν ετησίως ακόμα και το 30%, αποτελεί ένα καλό επιπλέον κίνητρο. Στην Ελλάδα, για μια σειρά από λόγους, οι αποδόσεις είναι μικρότερες αλλά και πάλι η ευκαιρία είναι σημαντική. Το θέμα είναι πώς την εκμεταλλεύεσαι.

Για πολλούς δε το κτήμα υπάρχει. Απλά δεν έχει αξιοποιηθεί. Η κινητροδότηση ελλήνων αστών (ειδικά των ανέργων ή υπό απειλή φτωχοποίησης), με διάθεση να αλλάξουν τον τρόπο ζωής τους και να προφυλαχθούν σε πρώτη φάση από τα επόμενα κύματα εξάπλωσης του ιού, μπορεί να αλλάξει το αστοκεντρικό μοντέλο ανάπτυξης της χώρας, που έχει προ πολλού φτάσει στα όριά του.

Η συγκυρία βοηθά, η τάση επίσης. Το θέμα είναι να καταρτιστεί και ένα σχέδιο ρεαλιστικό που να απευθύνεται στους κατάλληλους. Το σχέδιο οφείλει να περιλαμβάνει διαδικασίες εκπαίδευσης, οικονομικά κίνητρα, υποδομές (Υγείας, υπηρεσιών κ.λπ.) και κυρίως παραγωγικές δομές που θα αξιοποιήσουν κατά τον μέγιστο βαθμό τις νέες δραστηριότητες που θα αναπτυχθούν.

Σε αυτό το σχέδιο το κράτος θα πρέπει να κινηθεί μαζί με τον ιδιωτικό τομέα. Για πρώτη φορά ίσως (ούτε στην οικονομική κρίση του 2010) καταγράφεται ένα πρώτο σημαντικό ενδιαφέρον πολλών πολιτών να κινηθούν προς την εξοχή, προς ηπιότερες και περισσότερο προφυλαγμένες οικονομικές δραστηριότητες.

Για μεγάλο μέρος του κόσμου, η επιστροφή στην ύπαιθρο αποτελεί απλά μια τάση προσαρμογής στον κίνδυνο του ιού. Στην περίπτωση της Ελλάδας θα μπορούσε να εξελιχθεί σε μια πρώτης τάξεως ευκαιρία ώστε να ξαναδούμε την οικονομική ζωή του τόπου μας να επιστρέφει στις ρίζες της…