Οι διακοπές και η ζωή μετά τον Covid-19

Κολυμπήσαμε με φώκιες σε μια κρύα, πράσινη θάλασσα, περπατήσαμε στους καταρράκτες στο ψιλόβροχο και φάγαμε ζεστές πατάτες στο λιμάνι καθώς έπεφτε ο ήλιος. Ο καιρός μπορεί να μην ήταν ακριβώς τροπικός, αλλά έπειτα από μήνες καραντίνας, ακόμη και ένα Σαββατοκύριακο στο Νορθάμπερλαντ έμοιαζε σχεδόν εξωτικό. Ενα καλοκαίρι στο κάμπινγκ με μπουφάν και πικνίκ που κάνεις στωικά πίσω από έναν ανεμοφράκτη δεν μπορεί παρά να είναι μια επιλογή όταν η κυβέρνηση επαναλαμβάνει επιτέλους σε όλους τους τόνους πως οι διακοπές στο εξωτερικό τον καιρό της πανδημίας είναι ένα στοίχημα. Κι ενώ η σκέψη μου πηγαίνει σε όλους εκείνους των οποίων οι διακοπές στην Ισπανία έγιναν καπνός ή που η δουλειά τους στην τουριστική βιομηχανία κρέμεται από μια κλωστή, δεν μπορώ να μην πω πως ένα «καλοκαίρι στο σπίτι» σού δίνει αν μη τι άλλο την ευκαιρία να εκτιμήσεις αυτό που είχες πάντα έξω από την πόρτα σου. Δεν μπορώ όμως και να μην πω πως η πανδημία κλείνει τους ορίζοντες πιο γρήγορα απ’ ό,τι τους άνοιγε η παγκοσμιοποίηση. Το ερώτημα λοιπόν είναι εάν όλο αυτό θα επηρεάσει τη ζωή μας και πέρα από τις διακοπές.

Θα μπορούσαν η ζωή μας και οι σχέσεις μας και γενικά οι επαφές μας να περιοριστούν, αντίθετα απ’ ό,τι είχαμε συνηθίσει, κοντά στο σπίτι μας και αυτό να μη μοιάζει λάθος αλλά απλά να είναι ένα ηθελημένο από εμάς χαρακτηριστικό ενός μετα-πανδημικού κόσμου; Είναι η βασική ιδέα του κινήματος Η Πόλη σε 15 Λεπτά, το οποίο υποστηρίζει πως πρέπει να σταματήσουμε τις άσκοπες μετακινήσεις με το αυτοκίνητο και να κινούμαστε για τη δουλειά μας, τα ψώνια μας, τη βόλτα μας στο πάρκο σε μια ακτίνα ενός τετάρτου της ώρας από το σπίτι μας, τότε θα έχουμε συμβάλει αποφασιστικά στη μάχη κατά της κλιματικής αλλαγής. Η Μελβούρνη έχει εφαρμόσει πιλοτικά ένα τέτοιο πρόγραμμα εδώ και χρόνια, ενώ στο Παρίσι η ville du quart d’ heure περιλαμβανόταν στο πρόγραμμα της δημάρχου Αν Ινταλγκό στις εκλογές που έγιναν τον περασμένο μήνα. Παραλλαγές της ίδιας ιδέας βρίσκουμε σε διάφορές πόλεις, από την Οτάβα ως το Ντιτρόιτ.

Είναι όμως η νέα αυτή πραγματικότητα του κορωνοϊού που επαναφέρει στο επίκεντρο την ιδέα μιας πόλης με αυτάρκεις γειτονιές, γειτονιές δηλαδή με τους δικούς τους μεγάλους δρόμους, άνετα σπίτια, δουλειές και χώρους πρασίνου. Ηδη εξάλλου είναι πολλοί οι εργαζόμενοι που δεν πηγαίνουν στη δουλειά τους αλλά δουλεύουν από το σπίτι τους και τους αρέσει να δουλεύουν από το σπίτι τους, αλλά πολλοί και εκείνοι που, εξαιτίας της καραντίνας, «ανακάλυψαν» τη γειτονιά τους και τώρα αισθάνονται αφοσιωμένοι σε αυτήν. Ο δήμαρχος του Λονδίνου Σαντίκ Χαν δήλωσε συμμετοχή πρόσφατα σε μια πρωτοβουλία για την ανάκαμψη από την πανδημία της Ομάδας των 40 Πόλεων, η οποία στο πρόγραμμά της περιλαμβάνει και την ιδέα των 15 λεπτών. Μπορώ να καταλάβω βέβαια πως η κυβέρνηση έχει λόγους να φοβάται τις οικονομικές επιπτώσεις μιας μαζικής εξόδου από το κέντρο των πόλεων. Αλλά στον μετα-Covid 19 κόσμο πρέπει να αρχίσουμε να σκεφτόμαστε αλλιώς. Οι διακοπές στο εξωτικό Νορθάμπερλαντ μας έδειξαν τον δρόμο.